Archiwum dla 9 lutego 2012
lut
09

8 lutego 1922 roku w Kałudze urodził się jeden najwybitniejszych szachistów w historii naszej dyscypliny arcymistrz Jurij Awerbach , znakomity autor wielu książek o grze końcowej, trener i działacz.

Jurij Awerbach był świadkiem wielu ciekawych politycznych wydarzeń w swoim kraju i na szachowym podwórku. W swojej książce „Centre-Stage and Behind the Scenes” opisuje ze swojego punktu widzenia turniej kandydatów na wyspie Curacao 1962.

Znakomitego arcymistrza poznałem osobiście na olimpiadze w Dreźnie w 2008 roku. Rozmawialiśmy o różnych wydarzeniach w świecie szachowym, końcówkach i studiach. Jurij Awerbach bardzo chętnie odpowiadał na wszystkie pytania. To spotkanie wspominam bardzo mile!

 W biurze prasowym w trakcie olimpiady w Dreźnie 2008. Od lewej Jurij Awerbach, Bretislav Modr – redaktor pisma Sachinfo i ja

Jurij Awerbach, Andrzej Filipowicz i Bretislav Modr

ChessBase News (wersja niemiecka) 

ChessBase News (wersja angielska)

lut
09

Niewątpliwie kolebką szachów, zwanych początkowo „Czaturangiem”, były Indie. Data ich powstania jest jednak nieznana. Historycy bowiem jeszcze dzisiaj spierają się, czy narodziły się one w VI, czy IV, a może jeszcze wcześniejszym stuleciu naszej ery. Z Indii gra, wraz z dziełem słynnego bajkopisarza Bidpaja, przywędrowały do Persji, gdzie powstała pierwsza książka opisująca zasady gry.

W VII stuleciu „Czaturang” znany był już Arabom, którzy zmieniwszy nazwę na „Szatrandż” szybko spopularyzowali grę w Hiszpanii i Portugalii. W X-XI stuleciu gra, zwana już szachami (od słowa perskiego szach – król), ogarnęła całą Europę i tutaj właśnie trafiła na niezmiernie podatny grunt. Nastąpił szybki rozwój królewskiej gry. Umiejętność gry w szachy zaliczano nawet do „siedmiu sztuk”, które musiał posiąść mędrzec, uważana była za jeden z przymiotów wyróżniających dobrego rycerza.

W Europie nastąpiła istotna ewolucja szachów. Dokonano zmian najbardziej przypominające współczesną grę: zmieniono reguły gry, dopracowano zasady ruchu poszczególnych bierek, wprowadzono roszadę i promocję pionka. Pierwszy podręcznik gry w szachy według nowych zasad opracował szachista i teoretyk hiszpański Lucena w 1497 roku. Kilkanaście lat później szachista portugalski Damiano,  w 1512 roku opublikował zmodernizowane przepisy gry, propozycje otwarć oraz wskazówki gry pozycyjnej. W 1561 roku ukazał się traktat hiszpańskiego szachisty Lopeza Ruy de Segura. Na 150 stronach zawarł on obszerną analizę debiutów (w tym partii hiszpańskiej) oraz reguł gry praktycznej. W swym dziele jako pierwszy użył nazwy „gambit”.

Pierwszy turniej szachowy odbył się w Madrycie w 1575 roku. Na zaproszenie króla Hiszpanii Filipa II przybyli na jego dwór  dwaj  najsilniejsi mistrzowie z Włoch Leonardo da Cutro i Paolo Boi, aby zmierzyć się z najlepszymi szachistami Hiszpanii – Ruy Lopezem i Alfonso Ceronem.  Zwyciężył Leonardo da Cutro. Jednakże wielu historyków szachów uważa, że pierwszy międzynarodowy turniej szachowy rozegrano w Londynie w 1851 roku. Grali w nim najsilniejsi ówcześnie szachiści Europy. Zwyciężył niemiecki mistrz Adolf Anderssen.

W 1886 roku rozegrano pierwszy oficjalny mecz o tytuł indywidualnego mistrza świata pomiędzy Johannesem  Zukertortem i Wilhelmem Steinitzem. Zwyciężył Wilhelm Steinitz. Kolejnymi mistrzami naszego globu byli Emanuel Lasker, Jose
Raul Capablanca, Aleksander Alechin, Max Euwe, Michaił Botwinnik, Wasilij Smysłow, Michaił Tal, Tigran Petrosjan, Borys Spasski, Bobby Fischer, Anatolij Karpow oraz Garri Kasparow.

Od 1927 roku odbywają się mistrzostwa świata kobiet. Pierwszą mistrzynią świata została Czeszka Vera Mencik. Obecnie najlepsza szachistka świata Hou Yifan pochodzi z Chin.

W 1924 roku powstała Międzynarodowa Federacja Szachowa – FIDE. Od tego czasu są organizowane olimpiady szachowe. Po II wojnie światowej wprowadzono wiele innych imprez szachowych, np. mistrzostwa świata juniorów i juniorek w różnych kategoriach wiekowych, olimpiady studentów, mistrzostwa świata seniorów itd.

W latach 1993-2006 nastąpił rozłam w systemie rozgrywania mistrzostw świata. W tym czasie wyłaniano dwóch championów: organizacji FIDE oraz PCA (Stowarzyszenie Zawodowych Szachistów). W 2006 roku odbył się mecz unifikacyjny pomiędzy Władimirem Kramnikiem i Wesselym Topałowem, który odbył się w Eliście i zakończył się zwycięstwem arcymistrza z Rosji. Od 2007 roku tytuł króla szachowego należy do Hindusa Ananda.

Pod koniec minionego wieku nastąpił dynamiczny rozwój komputerów do gry w szachy. Szybko stały się silniejsze od przeciętnych graczy, jednakże przez długi czas nie mogły pokonać najlepszych szachistów. W 1996 roku odbył się pojedynek pomiędzy ówczesnym mistrzem świata Garrim Kasparowem z komputerem Deep Blue firmy IBM. Ten niezwykle emocjonujący pojedynek zakończył się zwycięstwem homo sapiens. Rok później w spotkaniu rewanżowym  mistrz świata przegrał jednak z maszyną. W 2003 roku Kasparow zmierzył się ponownie z komputerem. Tym razem był to Deep Junior. Mecz zakończył się wynikiem remisowym.

Szachy są obecnie bardzo popularne na całym świecie, ponieważ jest to chyba jedyny sport, który jest dostępny dla każdego: grają kobiety i mężczyźni, dzieci i osoby w podeszłym wieku. Turnieje szachowe są łatwe do przeprowadzenia: nie potrzeba sali treningowej czy dobrej pogody, wystarczy szachownica z kompletem figur i przeciwnik lub jakiś program komputerowy, możemy nawet rozgrywać partie i turnieje w Internecie.

 

 

lut
09

Rafał Marszałek przesłał nam opowiastkę szachową francuskiego scenarzysty filmowego, pisarza, dramaturga i aktora Jean Claude CARRIERE w tłumaczeniu Wiktora Dłuskiego. Bardzo dziękujemy i zapraszamy do lektury!

 /////////////////////////////////////////////////////

Pewien młody człowiek, rozgoryczony życiem,
udał się do odległego klasztoru i powiedział staremu mistrzowi:

– Życie mnie rozczarowało. Chciałem dostąpić
oświecenia, by uwolnić się od tego ciężaru, ale jestem do tego niezdolny, wiem.
Nigdy nie będę w stanie spędzić długich bez końca lat na medytacji, w ascezie,
na studiach. To ponad moje siły. Czy dla takiego jak ja człowieka istnieje
jakaś szybka droga?

Mistrz go zapytał:

– Czy w życiu rzeczywiście skupiłeś się na
czymś?

– Urodziłem się w bogatej rodzinie. Nigdy nie
musiałem pracować poważnie. Tym, co mnie naprawdę ciekawi, są z pewnością
szachy. Poświęcałem im prawie cały swój czas.

Mistrz wezwał innego mnicha. Przyniesiono
szachownicę i ostry, błyszczący w słońcu miecz. Mistrz rozstawił figury i
powiedział do mnicha wskazując na miecz:

–  Zaprzysiągłeś mi posłuszeństwo. Chwila nadeszła. Zagrasz partię szachów
z tym młodzieńcem i jeśli przegrasz, zetnę ci tą klingą głowę. Jeśli wygrasz,
zetnę głowę twojemu przeciwnikowi. W swoim życiu nie interesował się niczym,
niczym poza szachami nie zajmował się poważnie. Zasługuje, by w razie porażki
ściąć mu głowę.

Obaj gracze przyjrzeli się twarzy mistrza i
stwierdzili, że jest zdecydowany zrobić to, co mówi. Zaczęli grać. Już od
początku młody człowiek poczuł, że po plecach spływa mu strużka potu, bo grał
zaiste o życie. Szachownica stała się dla niego całym światem. On sam utożsamił
się z szachownicą, wręcz stał się szachownicą. Najpierw przewagę miał mnich,
jego przeciwnik, ale potem popełnił błąd, który przyniósł przewagę
młodzieńcowi. Skorzystał z tego, by rzucić się do ostrego ataku. Pozycja jego
przeciwnika osłabła, zaczęła się załamywać.

Młodzieniec nie unosząc głowy spojrzał na
przeciwnika. Zobaczył naprzeciw siebie myślącą i szczerą twarz naznaczoną
latami wysiłku. Pomyślał o własnym życiu, bezczynnym i bezwartościowym. Poczuł
nagle litość.

Świadomie popełnił jeden błąd, potem drugi. W
ten sposób rujnował własną pozycję. Szedł ku przegranej.

I wtedy mistrz nagle przewrócił szachownicę,
figury rozsypały się. Obaj gracze spojrzeli na niego ze zdumieniem.

– Nie ma zwycięzcy ani pokonanego – oznajmił
mistrz. – Żadna głowa nie spadnie.

Zwrócił się do młodzieńca i dodał:

-Dwie rzeczy są konieczne. Skupienie i litość.
I dzisiaj nauczyłeś się obu.