Zygmunt Nasiółkowski: Moje wspomnienia związane z Liechtensteinem.
Była to wystawa towarzysząca Liechtensteiner Open 1998 i miała miejsce w ratuszu w Schaan. Przy okazji dostałem zlecenie na wykonanie logo/sygnetu/ dla Federacji Szachowej Liechtenstein, jak i rysunku na nagłówek oficjalnych pism ich Federacji.
Na zdjęciu z prezydentem Kurtem Studer.
W miesięczniku „Magazyn Szachista” opublikowałem serię artykułów „Zapiski trenera”. Jeden z tematów brzmiał: O repertuarze debiutowym.
W numerze sierpień 2004 m.in. pisałem: Obrona królewsko-indyjska była w moim repertuarze stałym elementem, którą stosowałem czarnym kolorem z niezłym skutkiem.
W rozgrywkach I ligi w 1979 roku grałem w zespole Hutnika Warszawa na zmianę na 1 i 2 szachownicy. Zmuszało mnie to do pojedynków z zawodowcami. Zdawałem sobie sprawę, że moje ulubione otwarcie może być niewystarczające w grze przeciwko Włodzimierzowi Schmidtowi czy Janowi Adamskiemju, którzy akurat świetnie grali białym kolorem przeciwko schematom z rozwinięciem gońca na g7.
Postanowiłem przygotować coś specjalnego, tak aby zaskoczyć moich partnerów. Wybor padł na rzadko stosowany wariant Alechina w obronie holenderskiej. Decyzja okazała się trafna, gdyż wytrzymalem na pierwszej desce natarcie Schmidta, J.Adamskiego, Schinzla oraz Ignacego Nowaka. Uzyskałem 6.5 p. z 11 partii, co dla zawodnika-amatora było wynikiem pozytywnym.
Byłem w tym czasie trenerem kadry Polskiego Związku Szachowego.
Grałem też inne warianty obrony holenderskiej. Owocem moich doświadczeń była tematyczna książka wraz z byłym podopiecznym IM Olafem Heinzelem.
Została ona wydana w niemieckim wydawnictwie Joachim Beyer Verlag i doczekała się dwóch wydań.
W partii z Włodkiem uzyskałem pozycję z dobrymi szansami walki o przewagę. W niedoczasie przyjąłem jednak remisową propozycję arcymistrza. Obaj byliśmy zadowoleni z wyniku!
W najnowszym piśmie „Rochade Europa” 8-2023 ukazała się recenzja książki Endspielzauber.
„Rochade Europa” jest najpopularniejszym miesięcznikiem szachowym w Niemczech i na swoich łamach reklamuje tylko najbardziej wartościowe pozycje w rodzimym języku.
Konkurs Szachowe Cuda 29 lipca, Wojtaszek-Prohaszka 0-1
Jesteśmy na bieżąco z turniejami topowych szachistów. Aktualnie w
konkursie partia Wojtaszka z turnieju The V. Geza Hetenyi Memorial
Tournament, Budapeszt 11-19 lipca, którą przegrał białymi z Prohaszką.
Typowa wpadka naszego arcymistrza. Prohaszka zakończył bowiem turniej na ostatnim miejscu z jedną tylko wygraną, właśnie z Wojtaszkiem.
Możemy powiedzieć że Wojtaszek trochę się zagubił, a raczej zgubił swój
styl.
Jak spojrzymy na wybraną przez nas pozycję, widać dwie rzeczy.
Czarnego króla broni tylko skoczek, a gro sił czarnych na czele z
hetmanem jest zgrupowana na skrzydle hetmańskim. To aż się prosi o
konkretną reakcję. Udało nam się zachować styl Wojtaszka i wygrać tę
partię w prosty ale i piękny sposób. Zróbcie to również, odkryjcie sami
ten fantastyczny wariant.
Kto odkryje, poczuje się że zagrał na poziomie 2700 Elo. Mat w 37 ruchu, nagroda $10.
Zadanie jest w turnieju Daily.
Start sobota 29 lipca 16:00.
https://www.goldchess.com/pl/other/gcdaily.html
———————————————–
Goldchess Assistant
„www.goldchess.com”
Obowiązkiem każdego publicysty jest przestrzeganie zasad etyki dziennikarskiej, czyli przekazywanie rzetelnych i bezstronnych informacji!
///////////////////////////////////
Osoby, które pisały do mnie w korespondencji prywatnej, są zgodne z ogólną opinią, że Agnieszka Brustman dokonała w swej książce wielkiej mistyfikacji, jeśli chodzi o przedstawienie olimpiady kobiet na Malcie 1980.
Uważa się, że ten przypadek wymaga dalszego omówienia, aby przestrzeć w przyszłości potencjalnych publicystów przed fałszowaniem historii polskich szachów!
Ostatnio zająłem się lekturą tematycznej książki elektronicznej, w której autor obiektywnie opisał olimpiadę na Malcie 1980. Otrzymałem zgodę na wykorzystanie interesujących mnie fragmentów.
cdn
Henryk Szapiel należał w początkach lat 50-tych minionego stulecia do czołówki krajowej. Przedwczesna śmierć przerwała dalszą karierę tego utalentowanego szachisty. Okręgowy Związek Szachowy w Bydgoszczy zorganizował w dniach 8-18 czerwca 1967 roku w Tleniu I Memoriał Szapiela.
Jako najlepszy junior Pomorza zostałem zaproszony do tego turnieju, w którym miałem okazję po raz pierwszy spotkać się przy szachownicy z mistrzem Włodzimierzem Schmidtem. Włodkowi nie poszło tak łatwo ze mną. Odniósł zwycięstwo dopiero w długiej dogrywce w skomplikowanej końcówce. Niestety zaginął zapis tej partii.
W późniejszych pojedynkach odniosłem zwycięstwo i remis. Stan jest zatem remisowy.
Włodek był faworytem turnieju i niespodzianki nie było, choć przegrał jedną partię z Rafałem Marszałkiem. Ja zająłem ostatecznie trzecie miejsce i zdobyłem drugą normę na kandydata na mistrza. W tym czasie tylko trzech juniorów miało w Polsce ten tytuł: Lewi, Łuczak i ja. To były inne czasy i tytuł kandydata na mistrza miał zupełnie inny wymiar, niż obecnie.
Końcowe wyniki
1. Schmidt 8 (Pocztowiec Poznań)
2. Marszałek 7 (Legion Warszawa)
3. Konikowski 6 (Caissa Bydgoszcz)
4. Lipski 6 (Start Lublin)
5. Golański 6 (Hetman Koszalin)
6. Wiśniewski 5 (Caissa Bydgoszcz)
7. Autowicz 4.5 (Drukarz Warszawa)
8. Żółtek 4.5 (Start Łódź)
9. Mazurkiewicz 4 (KKSz Kraków)
10. Czajka 3.5 (Drukarz Warszawa)
11. Kania 0.5 (Drukarz Warszawa)
Wystartowało 12 zawodników, ale Czupryński (Poligraf Bydgoszcz) wycofał się po trzech porażkach (w tym ze mną).
Na zdjęciu stoją w pierwszym rzędzie: Marszałek, Konikowski, Kranz (sędzia), Schmidt, Kania. W drugim rzędzie widać: Mazurkiewicz, Lipski, Golański, Czajka, żona Schmidta, Żółtek, Wiśniewski i Autowicz.
Goldchess – nowa wizja szachów
Postawię bulwersującą tezę. Aktualne, współczesne szachy są jeszcze na poziomie Średniowiecza. Mimo niewątpliwie imponującego już dorobku, tysięcy niezwykłych i pięknych partii stworzonych przez wybitnych szachistów, lub takich którzy w danym momencie mieli szachową Wenę. Bo póki co, nie mamy szans na wygranie z Alfą 0, ani nawet ze Stockfishem. Innymi słowy, gramy, bo gramy. Między sobą i zawsze ktoś musi wygrać i ktoś przegrać. O popularnych blitzach, w których „produkuje się” słabe i bezwartościowe partie (pomijam tu blitze czołowych szachistów świata), powiem, że nie jest to droga do rozwoju, raczej do regresu szachów.
Ale, jest światełko w tunelu, Goldchess.
W naszych analizach przegranych partii mistrzów, pokazujemy inne szachy, pokazujemy jak można było te przegrane partie wygrać. Goldchess jest pionierem w tym względzie. Robimy ważny krok w rozwoju szachów z którego mogą skorzystać wszyscy szachiści. Uczymy tego, czego nie nauczy was dziś poza nami, nikt. W naszych grach i turniejach mogą grać jednocześnie miliony szachistów, a odkrywanie naszych wariantów czy tworzenie własnych, aby wygrać konkretną pozycję, jest mega ekscytujące i mega edukacyjne. Sprawdź. Zapraszamy!
https://www.goldchess.com/pl
—————————-
Goldchess Assistant
„www.goldchess.com„
Włodzimierz Schmidt w Sajenkach 1963. Obok stoi Tadeusz Lipski z Lublina (fotografia ze zbiorów Andrzeja Filipowicza).
Włodzimierza Schmidta zobaczyłem po raz pierwszy na festiwalu w Sajenkach koło Augustowa, który odbył się w dniach 22.07.-05.08.1963. Dla mnie – jako początkującego juniora – impreza była wielkim przeżyciem. Po raz pierwszy mogłem podziwiać w akcji prawie całą czołówkę kraju. Miałem nawet możliwość gry ze znanymi mistrzami w licznych turniejach błyskawicznych.
Schmidt przyjechał do Augustowa zaraz po akademickich mistrzostwach świata (Budva 5-21.07.1963). W pewnym momencie pokazał swoją świetną partię ze znanym amerykańskim arcymistrzem Williamem Lombardym.
Zanotowałem sobie jej przebieg i w domu poświęciłem wiele godzin na jej analizę. Był to dla mnie znakomity trening. Parę tygodni później partia była opublikowana w miesięczniku „Szachy” z komentarzem zwycięzcy. Porównałem je z moimi analizami. Nie wypadłem źle!
W dniach 11-19 lipca odbył się w Budapeszcie memoriał V. Geza Hetenyi z udziałem Radosława Wojtaszka.
Końcowe wyniki
Dodatkowa informacja o progresie rankingowym Wojtaszka
