URL Trackback

Trackback - notka

Komentarzy: 7

• Jerzy Konikowski

  20 października 2013 o godz. 19:04

  

  Apel Grzegorza Mazura:

  Problem jest jednak taki, że nie mogę nigdzie znaleźć żadnej notki biograficznej o teoretyku szachowym – Josef Vančura.
  Wiem tylko tyle, że elementarna końcówka wieżowa znana pod jego nazwiskiem została opublikowana 3 lata po jego śmierci, w 1924 r. Oczywiście mowa tu o tej końcówce: http://en.wikipedia.org/wiki/Rook_and_pawn_versus_rook_endgame#Van.C4.8Dura_position

  Myślę, że warto by było kilka słów o tym człowieku, może Panu uda się znaleźć jakieś informacje?

  Niektóre źródła obcojęzyczne piszą jedynie, że żył w latach (1898-1921), ale nigdzie nie dowiadujemy się, kim był ten człowiek i dlaczego żył tak krótko.
  //////////////////////////
  Może ktoś z Internautów ma wiedzę na ten temat?
• slawomirus

  20 października 2013 o godz. 19:56

  

  Na tej angielskiej stronie jest prawdopodobnie błąd, chodzi o Jana Vancura, ani Josefa.
  http://chesscomposers.blogspot.com/2012/08/august-18th.html
  O Janie znalazłem notkę, że chorował na depresję i prawdopodobnie popełnił samobójstwo,więcej pewnie na stronach czeskich http://www.chessending.com/psitn139.htm
  Natomiast Josef żył w latach 1870-1930 i też był kompozytorem szachowym. Strona http://chesscomposers.blogspot.com/2012/02/february-21st.html odsyła do źródła , z którego wynika , że był profesorem prawa rzymskiego.
• absolwent

  20 października 2013 o godz. 21:30

  

  Jest to kolejna bardzo dobra i pouczająca praca Autora na temat ” jak wygrać wieżówkę ” ( plan gry i realizacja ).
  Należy jednak wyraźnie odróżnić tego typu opracowania
  teoretyczne od ” studium szachowego ” w sensie kompozycji
  szachowej. Jednym z podstawowych wymogów poprawnego „studium”
  jest jednoznaczność rozwiązania ( jedyne ruchy białych w głównym , autorskim wariancie prowadzące do celu ). Inne to
  m.in. wyrazista idea i wrażenie artystyczne. Plan tu jest jedyny, ale ruchy białych już całkiem nie ( np. 2.Kb7 ale też
  2.Kb6 i 2.Kb8; 3.Kc7 ale też 3.Kc6 i 3. Kc8; 4.Kd7 ale też 4.Kd8 itd. ).Nie chciał bym być źle zrozumiany.Nie umniejsza to wartości pracy, ale jako artykułu teoretycznego.
• Jerzy Konikowski

  20 października 2013 o godz. 21:54

  

  Taką końcówkę można wykorzystać w treningu. Mnie się bardzo podoba. Oczywiście nie jest to studium artystyczne.
• Grzegorz Mazur

  21 października 2013 o godz. 01:47

  

  Oczywiście mam świadomość, że w tej końcówce nie jest możliwe uzyskanie jedynych ruchów. Faktycznie plan jest jedyny, ale już ruchy (zwłaszcza przy marszu królem) mają prawo być alternatywne, to nie do uniknięcia. Z tego rzecz jasna względu również wolałbym nie traktować tej końcówki jako kompozycyjne studium, a raczej jako opracowanie teoretyczne (na temat pozycji Vancury).
• Jerzy Konikowski

  21 października 2013 o godz. 07:04

  

  Grzegorz Mazur napisał:
  Udało się dzięki komentarzowi Slawomirusa ustalić, że kompozytor nazywał się Jan Vancura, a był też jego imiennik Josef Vancura. To bardzo cenna informacja.
  Niewątpliwie geniusz szachowy, skoro tak wiele wniósł w teorię końcówek jako nastolatek.

  Odnalazłem, że pierwsza kompozycja sygnowana jego imieniem i nazwiskiem pochodzi z 1912 r. (miał wówczas 14 lat!): http://www.yacpdb.org/?id=118992
• Grzegorz Mazur

  25 listopada 2013 o godz. 09:26

  

  Zapraszam do obejrzenia mojej krótkiej wizualizacji przebiegu tej wieżówki: http://www.youtube.com/watch?v=GBpVVHdw4lQ

Dodaj komentarz

Musisz sięzalogować aby móc komentować.