Przedwcześnie zmarły Aleksander Wojtkiewicz wniósł wielki wkład w rozwój teorii debiutów, szczególnie w zakresie partii katalońskiej oraz systemu z rozwojem gońca na g2 przeciwko obronie królewsko-indyjskiej.
Amerykańskie wydawnictwo MONGOOSE Press (Boston) wydało w latach 2010-2011 dwie książki, w których znalazło się w sumie 76 partii naszego znakomitego arcymistrza.
Aleksander Wojtkiewicz w Wikipedii
Tak jak podałem w części 1 informacja w Wikipedii jest błędna, ponieważ miesięcznik pod nazwą Szachy wydawał już w 1946 roku Saturnin Limbach, co zostało udokumentowane w poprzednich odcinkach.
Z mistrzem kompozycji szachowej Saturninem Limbachem i organizatorem międzynarodowych konkursów problemowych w „Gazecie Częstochowskiej„ miałem praktycznie kontakt w latach 1962-1981.
W 1962 roku wysłałem na jego konkurs dwuchodówkę, która niespodziewanie uzyskała III nagrodę. Od tego momentu przez wiele lat wysyłałem mu moje zadania, które uzyskiwały nagrody i wyróżnienia.
Póżniej spotykaliśmy się kilkakrotnie w trakcie zjazdów problemistów. Pewnego razu, w czasie moich treningów w Częstochowie, odwiedziłem mistrza w jego mieszkaniu na ulicy 1 Maja 28. Pokazał mi wtedy swoją wielką bibliotekę szachową. Pamiętam, że wspomniał o miesięczniku wydawanym w Częstochowie, ale zupełnie zapomniałem o tym fakcie.
Przypomniał mi o tym niedawno Jacek Gajewski, który podczas prowadzenia pracy badawczej nad dysertacją naukową pt. ” Rozwój szachów kobiet w Polsce w latach 1945-1989″ natknął się na informację, że jeszcze przed miesięcznikiem „Szachy” wydawanym w Warszawie w latach 1947-1990, było wydawane pismo o takiej samej nazwie w Częstochowie w latach 1946-1947. Nie posiadał jednak żadnej dokumentacji na ten temat.
W rozmowie telefonicznej Eugeniusz Iwanow z Częstochowy potwierdził, że rzeczywiście Saturnin Limbach wydawał po wojnie pismo szachowe. On sam posiadał nawet kilka numerów, ale kiedyś oddał je jakiemuś zbieraczowi literatury szachowej.
W pewnym momencie padła myśl, aby zwrócić się z tym problemem do Mirosława Gnieciaka, który pracuje od lat nad historią szachów na Śląsku i posiada wiele unikalnych materiałów. Na moje pytanie drogą emailową otrzymałem pozytywną odpowiedź. Mirosław Gnieciak zadeklarował się szybko wysłać mi płytkę CD ze skanowanymi numerami pisma Szachy.
Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
Garri Kasparow – mistrz świata w latach 1985 – 2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników kiedy masz przegraną po debiucie.
/////////////////////////////////////////////////////////////////
Na tym blogu regularnie przypominamy, że debiut jest fundamentem każdej partii szachowej i bez poprawnej gry na początku pojedynku nie ma większych szans na odnoszenie sukcesów sportowych.
Pouczającym tego przykładem jest dzisiejsza partia w meczu kobiet Polska- Izrael. Monika Soćko spotkała się na pierwszej szachownicy z Yuliyą Shvayger. Białe powtórzyły do pewnego momentu wariant teoretyczny, którego dobrze jednak nie czuły i do końca nie znały. W rezultacie partię przegrały praktycznie bez walki.
Jej mąż znany arcymistrz Arkadij Naiditsch będzie musiał włożyć teraz więcej pracy w teoretycznym przygotowanie tego wariantu, aby w kolejnych pojedynkach nie dopuścić do podobnej katastrofy.
Julię poznałem osobiście na turnieju w Dortmundzie w 2015 roku.
Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
Garri Kasparow – mistrz świata w latach 1985 – 2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników kiedy masz przegraną po debiucie.
/////////////////////////////////////////////////////////////////
Gruziński arcymistrz Baadur Jobava jest znany ze swego taktycznego talentu i oto kolejna próbka jego kombinacyjnych możliwości z 8 rundy olimpiady w Baku.
„Pomógł” mu w tym były mistrz świata FIDE Rusłan Ponomariow, który nie rozwiązał należycie w swej grze problemów debiutowych.
Garri Kasparow – mistrz świata w latach 1985 – 2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników kiedy masz przegraną po debiucie.
/////////////////////////////////////////////////////////////////
Ta sentencja Garri Kasparowa świetnie pasuje do przedstawionej partii.
Wielce ututułowana Rosjanka Aleksandra Goriaczkina po fatalnie rozegranej fazie debiutowej została w sposób niezwykle pouczający „upokorzona” przez naszą arcymistrzynię.
Brawo Pani Karino!!
(zdjęcie z internetu)
Przedstawiam Państwu fragment książki Jacka Gajewskiego, która się ukaże w przyszłości.
////////////////////////////////
Po pierwszych dziecięcych sukcesach szachowych na szczeblu Mistrzostw Województwa Tarnobrzeskiego i półfinałach Mistrzostw Polski województw południowo-wschodnich trafiłem do klubu „Siarka” Tarnobrzeg. Nadmienię tylko, że był to najbogatszy klub w byłym Województwie Tarnobrzeskim, a w moim rodzinnym Sandomierzu życie szachowe po sukcesach lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku („Międzynarodowy turniej szachowy o Szachy Sandomierskie” w 1976 roku z udziałem arcymistrza Dawida Bronsteina i mistrzyni świata kobiet Nony Gapridashwili) ograniczało się do zdawkowych spotkań kilku sandomierskich szachistów. Po upływie trzech miesięcy przyszły upragnione wakacje a wraz z nimi Ogólnopolski Turniej Szachowy w Augustowie odbywający się w miesiącu sierpniu 1986 roku (opis Augustowa i historia festiwali szachowych).
Każdy szachista poczynając od amatorów i V kategorii po arcymistrzów wie, że turniej szachowy to wielkie święto gdzie dwadzieścia cztery godziny na dobę tematem dyżurnym przy wykonywaniu wszystkich funkcji życiowych są…szachy. W czwartej rundzie rozgrywanej po obiedzie mimo osiągnięcia nieznacznej przewagi pozycyjnej w debiucie to przez kolejne cztery godziny nie mogłem znaleźć wygrywającej kontynuacji i partia zakończyła się remisem. Kolację „łyknąłem” w pośpiechu i z kolegą z klubu przystąpiliśmy do analizowania przebiegu gry i szukania dróg zwycięstwa w pokoju hotelowym siedząc vis-a-vis (naprzeciw, naprzeciwko) siebie a pośrodku na stoliku szachownica z kompletem bierek i nocna lampka. Siedzieliśmy tak a koledzy z klubu przychodzili i wychodzili z pokoju i co jakiś czas któryś z nich pochylał się nad sytuacją na sześćdziesięciu czterech polach próbując pomóc. Ale wygrywającej kontynuacji nie mogliśmy znaleźć choć intuicja podpowiadała, że „tu coś musi być” i dawno minęła północ. Nagle słyszymy przekonywujący głos: „bij pionem, bij pionem”. Spojrzeliśmy na pozycję na szachownicy raz jeszcze i faktycznie bicie pionem prowadzi do wygranej ale w tym momencie przeszył nas dreszcz. Ja skierowałem swój wzrok na niego, on na mnie, cały pokój pokrywał półmrok nieledwie rozświetlany przez nocną lampkę i jednocześnie zwróciliśmy głowy na łóżko stojące obok stolika. Na tym łóżku spał kolega z klubu, którego obecności nie zauważyliśmy i mówił przez sen przeżywając własną partię. Rano przy śniadaniu nie wierzył, że znalazł wygrywający wariant, ale faktem jest, że go znalazł.
