Kolejna część tej serii zawiera następującą treść:

1. Zdradzieckie pionki
2. Gdzie znajduje się szkodliwy pionek?
3. Pozycje do analizy
4. Zbić czy nie zbić?
5. Pozycje do rozwiązania.
6. Rozwiązania

Tajemnice pionków (3)
A.G. Aleksandrow i S.I.Dawidiuk
Wydawnictwo Penelopa 2012
88 stron

Andrzej Filipowicz udostępnił zestaw ciekawych fotografii z tegorocznych mistrzostw świata w szachach szybkich i błyskawicznych. Zapraszamy do ich obejrzenia.

Astana

Krzysztof Długosz ocenia na swojej stronie sytuację w polskich szachach:

niedziela, 22 lipca 2012

Katastrofa, klęska, kompromitacja, blamaż – tak można by określić występ mistrza Polski Mateusza Bartela na turnieju w Dortmundzie. Jedna wygrana, dwa remisy, sześć porażek i dwadzieścia oczek straty na rankingu to jest końcowy bilans startu Polaka w super-turnieju. Tylko „niepoprawni” kibice wierzyli, że mogło być inaczej. Nie będę taki surowy. Zrobił, co umiał. Niestety, cudów w szachach nie ma. Piszę o tym „na Berdyczów”, że polityka związku jest bez związku z logiką  motywowania zawodnika do grania lepiej w szachy. Szczytem możliwości Polaka jest zostać arcymistrzem, zostać mistrzem kraju, ewentualnie wygrać jakiś medal na mistrzostwach juniorów. Później załapać się na jakąś fuchę w PZSzach i … żyjemy. Parę euro w jakiejś lidze, parę w turnieju na greckiej plaży. To są realia polskich szachów i to od wielu lat.. Miałem nadzieję, że jak przyszedł na szefa PZSzach Tomasz Sielicki, coś się zmieni. Niestety, takie podejście trwa a nawet się utrwala. Darkowi Świerczowi „każą” grać na plaży. Radek Wojtaszek” robi swoje” sygnując przy okazji jakąś grupę, która wyróżnia się tylko tym, że ma napisy na koszulkach. Skądinąd ciekawe, co na to fundatorzy? Monika Soćko zagra w Grand Prix pań trochę przez przypadek losowy… Zarząd Polskiego Związku Szachowego nie stworzył jakichkolwiek motywacji do grania na wygraną. Masz taki ranking – grasz w reprezentacji kraju (Bartłomiej Macieja). Przecież nawet koza wie, że jak zaryzykuje, to trafi się jakaś kapusta. Może się trafić głąb, ale kto nie walczy, tego nie spróbuje. Po co grać w silnych turniejach i się uczyć, jak można ograć paru Indian i zarobić trzy punkty rankingowe. Przecież Michał Krasenkow (rosyjska szkoła) woli nie grać w reprezentacji Polski, tylko „trenować”. To nie ma nic wspólnego z dążeniem do tego, by grać lepiej. To jest odcinanie kuponów. Jestem najlepszy w Chechle II i to mi staczy. Przepraszam  mieszkańców Chechła II. Mateusz Bartel dobitnie udowodnił, że w polskich szachach jest tak, jak jest.. Nie mamy żadnych szans w konfrontacji z innymi. Przepisy związkowe hamują dążenie do lepszej gry.  Dwudzieste miejsce na świecie (oby) są szczytem naszych możliwości!?

A może by tak walczyć o lepiej!? Przecież to są szachy!!

Andrzej Niklas napisał:  zmarła Jacqueline Piatigorsky sponsor i organizator turniejów – 1963 (m. in. z Keresem i Petrosjanem) i 1966 (m. in. ze Spasskim i Fischerem)

FIDE 

Najmłodszy uczestnik Fabiano Caruana wygrał turniej w Dortmundzie

W godzinnach wieczornych odbyło się w ratuszu oficjalne zakończenie turnieju.

Tabelka turnieju głównego

Wyniki turnieju mistrzowskiego

Dokładne informacje podane są na stronie turnieju 

Informacje na innych stronach

ChessBase News (wersja niemiecka)
ChessBase News 1 (wersja angielska)
ChessBase News 2 (wersja angielska)
TWIC
Ciekawostki Szachowe
Szacharnia

W tym miejscu staną za chwilę uczestnicy dortmundzkiego turnieju

Kierownik turnieju Gerd Kolbe ogłasza końcowe wyniki

 Uczestnicy i organizatorzy

Zwycięzca głównego turnieju Fabiano Caruana z Włoch

Fabiano Caruana

Zwycięzca turnieju  mistrzowskiego arcymistrz Andrej Orłow z Rosji i sponsor turnieju Helmut Kohls

W ostatniej rundzie mistrz Polski spotkał się z najmłodszym uczestnikiem turnieju 19-letnim Włochem Fabiano Caruana. Będzie to rewanż za Aerołot, gdzie Mateusz Bartel pokonał swego partnera.

Partię można oglądać na stronie turnieju: Bartel-Caruana

Dzisiaj grana jest obrona Grünfelda

Widok na publiczność od strony zawodników

Sędzia główny Andrzej Filipowicz i prezydent Niemieckiej Federacji Szachowej Herbert Bastian

Dzisiaj honorowy ruch wykonał przedstawiciel hotelu Drees, w którym mieszkają uczestnicy turnieju

Gerhard Hund jest ojcem czterech córek-szachistek, które przez wiele lat zaliczały się do czołówki Niemiec. Najsilniejszą jest Barbara, które obecnie mieszka w Szwajcarii i broni barw tego kraju. Z Suzanną Hund współpracowałem kiedyś w czasie zajęć szkoleniowych z kadrą juniorek.

Andrzej Niklas napisał:

Rok temu Kramnik powiedział: „Zawsze grałem wygrane końcówki słabo. Może byłem zbyt zrelaksowany. Gdy pozycja jest niejasna wtedy gram lepiej”

Jak wygrać końcówkę W+S na W pokazała technika Kasparowa w erze przedkomputerowych tablebaes Nalimova

Przykład 1

Jak grać tę pozycję pokazał też Carlsen w 2011 roku w Tata:

Przykład 2:

Carlsen w 2001 roku (mając 10/11 lat) przeczytał świetną książkę K. Müllera „Fundamental Chess Endings”, którą zarekomendował mu jego ówczesny trener Simen Agdestein (pisał o tym w książce Wonderboy: How Magnus Carlsen Became the Youngest Chess Grandmaster in the World).

Wczoraj zakończyło  się w niemieckiej miejscowości Gladenbach towarzyskie spotkanie kobiet Polska-Niemcy. Była to rozgrzewka przed zbliżającą się olimpiadą. Oba zespoły wystąpiły w osłabionym zestawieniu. W ekipie polskiej zabrakło Iwety Rajlich a w niemieckiej Elisabeth Pähtz.

Mecz został rozegrany systemem Scheveningen, czyli każda nasza zawodniczka  grała z każdą zawodniczką drużyny przeciwnej. Partie były liczone do rankingu FIDE.

Obie reprezentacje zagrały w składzie: 4 zawodniczki oraz najlepsza juniorka do lat 20.

Polskę reprezentowały:

1. GM Monika Soćko (2484)
2. WGM Karina Szczepkowska-Horowska (2387)
3. WIM Joanna Worek (2319)
4. WGM Katarzyna Toma (2305)
5. M-FIDE Klaudia Kulon (2236)

W drużynie Niemiec grały:

1. WGM Marta Michna (2385)
2. WGM Tatjana Melamed (2341)
3. WGM Melanie Ohme (2315)
4. WGM Elena Levushkina (2313)
5. Hanna-Marie Klek (2220)

Po zaciętej walce Polki odniosły zwycięstwo 13.5-11.5. Serdeczne gratulacje!

Strona meczu

ChessBase News 1 (wersja niemiecka)
ChessBase News 2 (wersja niemiecka)
ChessBase News 3 (wersja niemiecka)
ChessBase News 4 (wersja niemiecka)
ChessBase News 5 (wersja niemiecka)
ChessBase News 6 (wersja niemiecka)

Strona PZSzach

Blog Melanie Ohme

Wyniki I rundy (17 lipca): Polska-Niemcy 3.5-1.5

Wyniki II rundy (18 lipca): Polska-Niemcy 2.5-2.5

Wyniki III rundy (19 lipca): Polska-Niemcy 3-2

Wyniki IV rundy (20 lipca): Polska-Niemcy 2.5-2.5

Wyniki V rundy (21 lipca): Polska-Niemcy 2-3

Obie fotografie pochodzą ze strony Melanie Ohme

Odbył się także mecz w grze błyskawicznej, w którym Polska zwyciężyła Niemcy 26,5:23,5. Najlepszy wynik uzyskała WGM Karina Szczepkowska-Horowska.

Przeciwnikiem mistrza Polski w dzisiejszej rundzie jest węgierski arcymistrz Peter Leko. Partię można obserwować na stronie turnieju.

Transmisja

ChessBase News (wersja niemiecka)
ChessBase News (wersja angielska)

Mateusz Bartel wybrał czarnymi obronę francuską

Honorowy ruch w wykonaniu przedstawicielki „Centrum Technologicznego” w Dortmundzie. Znalazło tam zatrudnienie około 8000 pracowników. Miasto zarabia rocznie na nim z podatków 20 milionów euro.

Szef biura prasowego Michael Meinders ma codziennie dużo pracy

Codziennie każdy może typować swoich faworytów. Na zdjęciu arcymistrz Hort oddaje swoje typy pod okiem Dagoberta Kohlmeyera. Wczoraj znalazłem się w trójce zwycięzców. Jednorazowa stawka kosztuje 1 euro. Wczoraj wygrałem 5 euro.

W teatrze jest wiele miejsca do gry w szachy

W holu teatru ustawiono ciekawą wystawę o historii turniejów dortmundzkich

Droga na salę gry

Andrzej Niklas napisał:

A propos 6 godzinnej batalii Kramnika w Dortmundzie. Oto, jak wnikliwie przestudiował on twórczość Karpowa, który był walecznym zawodnikiem, doskonałym technikiem i wirtuozem gry końcowej.

To też lekcja dla polskiej czołówki szachowej.

Szachy w Youtube

Kramnik o Karpowie (w 2004 roku)

„W jego grze jest coś mistycznego, czego nikomu nie udało się osiągnąć. Łatwiej mi mówić o Karpowie, ponieważ zbiór jego partii był moją pierwszą książką szachową. Kiedy byłem dzieckiem studiowałem jego partie, później zaś kilkakrotnie z nim grywałem. Jest uniwersalnym szachistą, dobrym taktykiem, który błyskotliwie liczy warianty i jest bardzo silny w grze pozycyjnej. Posiada też unikalną cechę. Dość zabawnie, acz skutecznie zanegował tezę Steinitza: jeśli masz przewagę powinieneś atakować, inaczej ją utracisz. Karpow mając przewagę, często jakby wstrzymywał czas i w dalszym ciągu utrzymywał przewagę!

Nie znam nikogo, kto mógłby dokonać czegoś takiego, to wprost niewiarygodne! Zawsze uwielbiałem i byłem pod wrażeniem tej zadziwiającej umiejętności. Kiedy wydawałoby się, że już czas przystąpić do decydującego ataku, Karpow grał a3, h3 a pozycja przeciwnika ulegała załamaniu.

Karpow pokonał mnie w 1994 r. w Linares, gdzie zdobył 11 z 13 punktów. Uzyskałem słabszą pozycję w końcówce. Jednakże nie wyglądała beznadziejnie. Następnie wykonałem kilka uzasadnionych posunięć i nie mogłem zrozumieć jakim sposobem moja pozycja była nagle kompletnie przegrana. Byłem już wtedy w pierwszej 10-tce najlepszych szachistów świata a nie mogłem tego pojąć nawet po zakończonej partii. Była to jedna z niewielu partii, po których czułem się jak skończony idiota, w ogóle nie rozumiejący szachów! Zdarza się to bardzo rzadko graczom ze światowej czołówki. Zazwyczaj człowiek zdaje sobie sprawę dlaczego przegrał. Takie chwile trudno wręcz opisać – jest w tym coś nieuchwytnego, i tak charakterystycznego dla Karpowa. Poza tym, Karpow jest bardzo silnym, uniwersalnym graczem i tak bardzo nie różni się od reszty. Aczkolwiek, ten swoisty „know-how”, o którym wspomniałem, wyróżnia go spośród innych wysoko notowanych szachistów. Jest wybitnym zawodnikiem. Potrafi walczyć jak nikt inny. Kiedy zacząłem grywać w supeturniejach, byłem pod wrażeniem jego umiejętności adaptacji do zmieniających się okoliczności, dosłownie w ułamku sekundy.

Przykładowo, przyglądasz się jak Karpow gra, jest pod presją, broni się już 6 godzin umacniając swoją pozycję. Dzięki perfekcyjnemu liczeniu wariantów, broni się wytrwale i wciąż stawia opór. Wtem wygląda na to, że uda mu się zremisować. Przeciwnik na moment odprężył się a Karpow już wyrównuje pozycję. Każdy inny szachista chętnie zgodziłby się w takiej chwili na remis, szczęśliwy że męczarnia dobiegła końca. Tymczasem Karpow zaczyna grać na wygraną! Potrafił łatwo zapomnieć o tym co do tej pory wydarzyło się na szachownicy, nie myślał o minionej chwili. Karpow nie ulegał wahaniom nastroju, sprawiał wrażenie jakby dopiero co rozpoczął grę. Jeśli dostrzega najmniejszą szansę, próbuje natychmiast ją wykorzystać. Przypomnę jedynie zwycięstwo Karpowa nad Korcznojem w ostatniej partii ich meczu w Bagio. Korcznoj zaczął ogrywać Karpowa w końcówce meczu. Nie rozumiem dlaczego tak się stało, Karpow musiał już się zmęczyć. Kiedy Korcznoj uzyskał przewagę, Karpow zaprezentował błyskotliwą grę! Jak gdyby nic się nie wydarzyło, jak gdyby wynik 5 : 2, nie zmienił się w 5 : 5, jakby nie było trudnego pojedynku, gdzie po przełożonej partii przegrał nieco gorszą końcówkę wieżową, Karpow grał jak gdyby to była pierwsza partia ich meczu! Pomimo olbrzymiej presji, mając świadomość, że jego przyszłość zależy od wyniku tego meczu, grał jakby trenował u siebie w kuchni, na zupełnym luzie. Bez wątpienia był wspaniałym wojownikiem! Wydaje mi się, że nie przywiązywał uwagi do strategii.

Jak już wspomniałem, łatwo zapominał o tym co wydarzyło się przed chwilą na szachownicy. Możliwe, że w ten sposób gubił poniekąd strategiczną osnowę gry. Styl Karpowa zasadza się w znacznym stopniu na dużej liczbie krótkich, 2- lub 3-ruchowych kombinacji: przemieszczenie skoczka, zdobycie przestrzeni, osłabienie piona. W moim odczuciu, nie jest on z natury strategiem.”