Historycznym wydarzeniem był LXXXII Kongres FIDE, znakomicie zorganizowany w  Krakowie. Trudno uwierzyć, ale był to dopiero drugi w historii kongres  zorganizowany w Polsce. Pierwszy miał miejsce w Warszawie, w 1935 roku, kiedy to  organizowaliśmy VI Olimpiadę Szachową i gościliśmy na obu tych imprezach  mistrzów świata Aleksandra Alechina i Verę Menchik. Tym razem mistrzowie świata  nie przybyli do Krakowa, ale w komplecie stawiło się całe kierownictwo FIDE i  przedstawiciele 80 krajów. Był to jeden z najważniejszych Kongresów w ostatnich  latach. Tu podjęto wiele decyzji mających istotne znaczenie dla dalszego rozwoju  królewskiej gry. W gruncie rzeczy FIDE, mimo respektu dla amatorów i równego  traktowania praw amatorów i zawodowców, datującego się od Kongresu FIDE w Hadze  w 1928 roku, zdecydowała się pójść w stronę profesjonalizacji szachów.  Wprowadzono licencje dla zawodników, sędziów, trenerów i organizatorów oraz  pojęcie tzw. „aktywności“ . Brak działania przez określony okres, np. dwóch lat,
będzie skutkował wpisaniem danej osoby na listę nieaktywnych. Bez licencji FIDE  nie będzie można uczestniczyć w zawodach, ich organizować, ani sędziować.

Szczegóły mają być dopracowane za rok w Stambule, a kwoty licencyjne zostaną  wprowadzone formalnie w 2013 lub 2014 roku. Obok seminariów dla trenerów i  arbitrów, pojawią się seminaria dla organizatorów, a ponadto będą tzw. seminaria  sprawdzające np. dla obecnych sędziów IA (połączone z testowym egzaminem w  języku angielskim), co w Polsce jest, w jakimś stopniu, realizowane w postaci  dorocznych Ogólnopolskich Konferencji Sędziowskich, chociaż bez testów.

Wprowadzono też rankingi dla szachów szybkich i blitzów z dniem 1  stycznia 2012 r., a pierwsze listy ukażą się w lipcu przyszłego roku. FIDE  zamierza zlikwidować wszelkie przywileje rankingowe w blitzach i szachach  szybkich oraz wprowadzić bezwzględne eliminacje dla wszystkich szachistów. Również zamierza poważnie ograniczyć wszelkie nominacje z list rankingowych w  cyklu MŚ i zastąpić je bezpośrednimi eliminacjami, co ma zapobiec stagnacji w  szachach.

Pięknym polskim akcentem zakończyły się drużynowe mistrzostwa  Europy. Nasze Panie zasłużenie zdobyły srebrny medal i kolejny raz potwierdziły  przynależność do europejskiej czołówki. Panowie wypadli na miarę swoich  aktualnych możliwości i zajęli stosunkowo niezłe ósme miejsce, chociaż po  analizie wyników poszczególnych meczów, można śmiało twierdzić, że kojarzenia okazały się dla nich niezwykle szczęśliwe i nie spotkali się z żadną lepszą,  liczącą się w Europie drużyną.

Dwa wielkie superturnieje w Bielu oraz w Sao Paulo i Bilbao tradycyjnie zakończyły się zwycięstwem Magnusa Carlsena, który w trakcie zawodów przeżywa czasem wzloty i upadki, ale na finiszu lub w  barażach wszystko nadrabia i na koniec znajduje się na czele tabeli.