W mojej książce „Kompozycja w treningu szachisty” (Biblioteka Penelopy, Warszawa 2004) pisałem, że współczesne studia można podzielić na analityczne i kombinacyjne. Studia analityczne są jakby żywcem wzięte z partii i dotyczą szczególnych przypadków gry końcowej. Autorzy książek o grze końcowej często sami układają takie pozycje, aby w ten sposób wypełnić luki we współczesnej teorii końcówek.
Sam nie rzadko układałem różne pozycje, które wykorzystywałem w książkach i artykułach. W miesięczniku „Deutsche Schachblätter” 6/1988 w tekście „Końcówki” zamieściłem dwa skomponowane przeze mnie zadania, które akurat pasowały do artykułu.
Na bazie jednego zadania holenderski mistrz Sep Postma napisał historyjkę, która ukazała sie w piśmie „Schachkend Nederland” (październik 1988-9). Została on później przedrukowana w tygodniku niemieckim „Die Schachwoche”. Niestety zaginął mi ten numer.
