Dział: dwuchodówki (arbiter Eugeniusz Iwanow)
Udział wzięło 35 zadań 9 autorów.
Medalowe miejsca
I miejsce: L.Szwedowski, Ostrołęka 161 punktów
II miejsce: P.Ruszczyński. Warszawa 28 punktów
III miejsce: J.Konikowski, Kraków 17 punktów.
Poniższe dwa zadania zostały sklasyfikowane w rywalizacji (z mojego archiwum).
Znany teoretyk teorii debiutów z Moskwy Bukajew Jurij Wjaczesławowicz (Букаев Юрий Вячеславович) przysłał interesujący materiał dotyczący teorii gambitu Jeromiego w partii włoskiej:
Thank you very much for your noble works! Once again, thank you for our chess link exchange in 2013 („Bruno’s Chess Problem…”). I would like to ask you to up-date your information for your readers: your nice page
( http://www.blog.konikowski.net/2016/10/27/jerome-gambit/ )
has a link to GM Jonathan Speelman’s article. I don’t know, do you agree with his article in all aspects. But my recent (November, 17, 2020) article
(http://jeromegambit.blogspot.com/2020/11/jg-new-in-its-opening-theory-in-its.html)
on Rick Kennedy’s blog shows the important theoretical mistake of Mr.Speelman’s article. So could you inform, please, readers of your site about this my article on Rick’s blog?
If you want, Bruno Berenguer can up-date description of your site.
I wish you a strong health these epidemically heavy months and all the best in the New Year!
Yours sincerely,
Yury V. Bukayev (istinayubukayev@yandex.ru), helper
(http://chessproblem.my-free-ames.com/chess/games/Contact.php)
of director (Bruno Berenguer, France), author of discoveries in chess theory and of two books with scientific discoveries
///////////////////////////////
Dziękuję i zapraszam wszystkich sympatyków taktyki szachowej do dalszych badań tego ostrego gambitu!
W 1981 roku grałem w turnieju mistrzowskim w ramach międzynarodowego festiwalu w Dortmundzie. Zająłem drugie miejsce z 7 punktami z 11 partii. Ósmy był Juergen Boehm, który był określany wtedy jako duży talent i nadzieja szachów dortmundzkich. W bezpośrednim pojedynku pokonałem Juergena.
Rok później spotkaliśmy się znowu w trakcie meczu Hansa Dortmund – SF Dortmund Brackel. Stawką rywalizacji był awans do III ligi. Mecz przegraliśmy, ale ja pokonałem Boehma w ciekawej partii, którą niżej demonstruję.
Później Juergen zrezygnował, z powodów rodzinnych i zawodowych, z czynnej gry i zajął się organizacją imprez. Od kilku lat namawiał mnie do wzięcia udziału w noworocznym turnieju błyskawicznym. Umówiliśmy się, że zagram w 2019 r. Niestety tragiczne wydarzenie latem minionego roku uniemożliwiło mi zrealizowanie tego planu.
Mianowicie Juergen wybrał się ze starszym bratem (także szachistą) na górską wędrówkę. W pewnym momencie bracia się rozdzielili i Juergen nie wrócił do hotelu. Tydzień później znaleziono go martwego w lesie. Przyczyny śmierci nie podano.
Właściwie część 6 miała być zakończeniem relacji o sukcesie na Malcie 1980. Jednakże ostatni odcinek 7, opracowany przez EDITORA, spowodował dalsze zainteresowanie tematem.
Kolega, uczestnik dyskusji o ustalaniu składu drużyny olimpijskiej w trakcie zebrania zarządu Polskiego Związku Szachowego, napisał na messengerze:
Wybór był właściwy. W 1980 roku poprowadzileś Panie do zdobycia brązowego medalu na Malcie.Tyle lat minęło, a ten sukces nadal jest jednym z nielicznych.
Inny kolega, który znał detale zatwierdzenia Agnieszki Brustman do ekipy na Maltę w rozmowie telefonicznej powiedział:
„Agnieszka w ogóle nie wspomniała o tobie, a przecież praktycznie tylko tobie zawdzięczała ten wyjazd …”.
O tym wydarzeniu pisałem kilkakrotnie w różnych publikacjach, np. tutaj.
Jak i dlaczego 18-letnia Agnieszka Brustman trafiła do reprezentacji kobiet?
Sięgnę po moje wspomnienia. Od pewnego czasu pracuję nad książką o mojej działalności na rzecz polskich szachów i materiały pochodzą z mojego archiwum.
Jak już relacjonowałem w wpisie 1 czerwca 1978 roku objąłem stanowisko trenera kadry. Zarząd PZSzach określił mój zakres pracy m.in.: szkolenie kobiet i młodzieży (juniorzy i juniorki), organizacja różnych zgrupowań pod kątem szkolenia, opracowywanie materiałów szkoleniowych itd.
Z seniorami, nie czyniących od lat większych postępów sportowych, był plan zorganizowania jakiś spotkań szkoleniowych z arcymistrzami, najlepiej z ZSRR. W przeszłości było takie zgrupowanie ze znanym węgierskim GM Andorem Lilienthalem, o czym już pisałem: link.
cdn
Na turniej strefowy do Zalaegerszeg pojechała czwórka najlepszych naszych zawodniczek. Nasze mistrzynie w zasadzie nie liczyły się w konkurencji indywidualnej, ale po ostatniej olimpiadzie w Buenos Aires 1978 (5 miejsce!) liczyliśmy na jakąś niespodziankę. Niestety „cudu” nie było.
Każda zawodniczka miała swojego trenera. Ja zajmowałem się Anną Jurczyńską. W trakcie naszych spotkań w Krakowie szlifowaliśmy repertuar debiutowy, który odpowiednio wzmocniliśmy dodatkowymi wariantami. Wydawało mi się, że moja podopieczna jest dobrze przygotowana do tego ważnego turnieju. Na olimpiadzie w Buenos Aires zdobyła 7.5 z 10 partii, co było trzecim indywidualnym wynikiem na III szachownicy.
Niestety w Zalaegerszeg nie trafiła z formą. W kilku partiach zmieniała (albo myliła) warianty, co ilustruję w grze z Baumstark. Podobnie stało się z Nutu. Ostatecznie partia została odłożona w trudnej sytuacji. W trakcie naszej kilkugodzinnej analizie znaleźliśmy pewną drogę z szansami na ratunek. Jurczyńska postanowiła w dogrywce jednak „wzmocnić wariant” i zagrała po swojemu, co szybko zakończyło się katastrofą.
Poniższe sprawozdanie ukazało się w miesięczniu „Szachy” 8-1979.
Ta partia miała decydujące znaczenie, o czym wspomniałem w sprawozdaniu.
To jest angielska wersja książki 1.e4 siegt!
Winning with 1.e4
Jerzy Konikowski i Uwe Bekemann
Joachim Beyer Verlag 2021
256 stron
ISBN 978-3-95920-989-2
W okresie 7-9.12.2020 odbyły się europejskie eliminacje do Mistrzostw Świata Juniorów Online. Polskę reprezentowało 17 zawodników.
Do finałowego turnieju, który odbył się w dniach 19-23.12.2020, zakwalifikowali się z Polski: dwie juniorki i dwóch juniorów.
Miejsca naszej ekipy:
4 miejsce: Jakub Seemann
5-8 miejsce: Wiktoria Śmietańska oraz Martyna Startosta
9-16: Jan Klimkowski
W dniach 19-22 grudnia odbył się Klubowy Puchar Europy Kobiet Online.
W zawodach startowały 42 drużyny.
Polska drużyna w składzie:
Jolanta Zawadzka
Alicja Śliwicka
Anna Kubicka
Julia Antolak
Klaudia KUbon
zajęła czwarte miejsce.
Pismo, które jest organem Niemieckiego Związku Gry Korespondencyjnej, zawiera wiele informacji o turniejach drogą pocztową oraz emailową, uzupełnione jest także ciekawymi partiami oraz tematycznymi artykułami.
Z „Fernschachpost” współpracuję od 2008 roku i głównie zajmuję się teorią debiutów. W swoich artykułach staram się zwracać uwagę na ciekawe idee i zachęcić do dalszej pracy badawczej nad poszczególnymi zagadnieniami. Bardzo często na bazie moich przemyśleń organizuje się turnieje tematyczne, które w istotny sposób wzbogacają wiedzę o różnych wariantach.
W tym numerze przedstawiłem w ogólnych zarysach atak czterech pionków w obronie królewsko-indyjskiej po 1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.Sc3 Gg7 4.e4 d6 5.f4 itd.
W dniach 29.03.1978 – 1.4.1978 planowany był w Elblągu mecz barażowy o tytuł mistrzyni Polski pomiędzy Anną Jurczyńską (KKSz Hutnik Kraków) i Małgorzatą Wiese (KS Formet Bydgoszcz). Stawką pojedynku był nie tylko zaszczytny tytuł najlepszej szachistki kraju, ale także awans do ekipy olimpijskiej i start w turnieju strefowym.
Byłem w tym czasie członkiem KKSz Hutnik Kraków i prowadziłem zajęcia z juniorami. Prezes klubu Jerzy Krzyworzeka zwrócił się do mnie z propozycją podjęcia się roli trenera p. Anny. Miałem najpierw przygotować zawodniczkę do meczu i potem jechać z nią do Elbląga.
Z treningiem nie było żadnych problemów. Spotykaliśmy się przez miesiąc dwa razy w tygodniu. Miałem mały zbiór partii Małgorzaty Wiese i to było bardzo przydatne w przygotowaniach. Wiedziałem, że gra dobrze taktycznie. Określiłem więc strategię gry: grać pozycyjnie i unikać ostrej gry. W tym celu zaproponowałem pewien zestaw wariantów, który został przez Annę Jurczyńską przyjęty. W ciągu wielu godzin naszych spotkań ćwiczyliśmy te właśnie otwarcia.
Do Elbląga pojechaliśmy w trójkę: Anna Jurczyńska, Stanisław Porębski i ja. Moim zadaniem było przygotowanie zawodniczki do każdej partii, natomiast Porębski miał dbać o dobre samopoczucie naszej podopiecznej w czasie meczu.
Małgorzata Wiese zjawiła się w Elblągu z ojcem i trenerem mistrzem Julianem Gralką.
Anna Jurczyńska grała zgodnie z planem i mecz wygrała w stosunku 2.5-1.5.
Na zakończenie imprezy zjawił się ówczesny sekretarz generalny Polskiego Związku Szachowego Jan Eberle. Niespodziewanie zaproponował mi posadę trenera kadry narodowej. Było to akurat 1 kwietnia i z początku propozycję tę przyjąłem jako żart. Tym bardziej, że tę funkcję pełnił wówczas były mistrz Polski Krzysztof Pytel. Moje zdziwienie przerwał Eberle lakonicznym stwierdzeniem: „My potrzebujemy trenera, nie zawodnika. Rozwiązaliśmy umowę z Pytlem i mam nadzieję, że sprawdzisz się na tym stanowisku”.
Spontanicznie wyraziłem zgodę. Ale dopiero po powrocie do Krakowa uświadomiłem sobie ryzyko, jakiego się podjąłem. Pracowałem wtedy w kombinacie metalurgicznym w Nowej Hucie. Miałem ciekawą i dobrze płatną posadę. Dodatkowo byłem zaangażowany jako szkoleniowiec w Częstochowie. A praca w sporcie to często balansowanie na linie i nigdy niewiadomo jaki los może spotkać trenera. Na ten aspekt zwracał mi uwagę kolega klubowy Jerzy Kostro, do którego zwróciłem się o radę.
Mimo różnych wątpliwości potwierdziłem w końcu gotowość podjęcia się tej funkcji!
Moja kandydatura została ostatecznie zaakceptowana przez zarząd PZSzach. Dnia 1 czerwca 1978 roku zostałem pracownikiem Polskiej Federacji Sportu w Warszawie z oddelegowaniem do pracy w Polskim Związku Szachowym.
Poniższe sprawozdanie zostało opublikowane w miesięczniku Szachy (6-1978).
