Dzisiaj otrzymałem przesyłkę z Wrocławia, nadaną w dniu 20 listopada 2019 roku, zawierającą informację o Festiwalu Szachowym im.Krystyny-Radzikowskiej wraz z zaproszeniem.
Bardzo dziękuję!
Ciekawe, która poczta zawiniła, że list dotarł do mnie dopiero dzisiaj!
Ukazał się nowy numer (36 stron-format A4) najstarszego pisma szachowego w Polsce z licznymi artykułami, sprawozdaniami z ważnych imprez, fotografiami itd.
Mój wkład w tym numerze:
1.Debiut Anderssena (A00): Duda-Xiong, Chanty Mansyjsk 2019.
2.Teoria: Partia hiszpańska, „Ulepszona obrona Steinitza” po posunięciach 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 a6 4.Ga4 d6 5.c3 Gd7 6.d4 g6!? (część 2).
W ostatnich odcinkach tej serii przedstawiłem problemy, z jakimi spotykałem się na początku mojej przygody z szachami turniejowymi. Nie było trenerów. Polska literatura fachowa była bardzo skromna. Trzeba było korzystać głównie z rad doświadczonych kolegów w klubie, także z własnych przemyśleń.
Internauci często zadają mi pytanie: jak trenowałem? Tylko debiuty, gdyż tak często o tym piszę i mocno polecam tę fazę gry? Wyjaśniałem tę kwestię kilkakrotnie w różnych publikacjach, także tutaj. Jednakże ten problem ciągle przewija się w mojej prywatnej korespondencji. Dlatego wracam do tego problemu.
Reguły szachów poznałem w ostatnią sobotę lutego 1961 roku. W marcu – za namową kolegi – wziąłem udział w mistrzostwach szkoły podstawowej nr 37 w Bydgoszczy. W pierwszym dniu przegrałem trzy partie. Chciałem wycofać się z turnieju. Jednakże po namowie nauczyciela fizyki, który zorganizował turniej, zdecydowałem się kontynuować grę. Byłem ambitny i postanowiłem poprawić daleką pozycję. Szkolny kolega pożyczył mi podręcznik Tadeusza Czarneckiego „Nauka gry w szachy” (Warszawa 1950, 279 stron), ale tylko na dwa dni. Było wystarczająco dużo czasu, aby zapełnić 60 stronnicowy zeszyt z najciekawszymi fragmentami. Poznałem w szybkim tempie, choć w ogólnych zarysach strategię i taktykę szachów oraz elementarne końcówki.
Intensywny parodniowy trening przyniósł efekty. W kolejnych rundach odniosłem 8 zwycięstw i 3 partie zremisowałem. Ostatecznie zająłem trzecie miejsce. Jeszcze w trakcie turnieju kupiłem sobie książeczkę (wydanie turystyczne) Czarneckiego pt. „Szachy”, która okazała się mi też bardzo przydatna.
Tadeusz Czarnecki był znanym problemistą. Mimo tego, że posiadał niską kategorię szachową, napisał sporo dobrych książek. Na jego twórczości wychowało się wiele pokoleń polskich szachistów. Ten przykład jest przeciwieństwem do teorii niektórych krajowych zawodników (arcymistrzów), którzy twierdzą, że tylko silni gracze są w stanie napisać dobrą książkę szachową.
Tymczasem właśnie dzięki jego książce zostałem oczarowany pięknem królewskiej gry. To właśnie ta praca spowodowała moje zainteresowanie szachami, które stały się częścią mojego życia.
Po sukcesie w mistrzostwach szkoły zacząłem się bardziej interesować szachami. Ale jeszcze nie myślałem wtedy, aby się nimi zająć poważnie. Kolega zaprowadził mnie pewnego razu do budynku na ulicy Dworcowej (obecnie naprzeciwko hotelu Brda), gdzie grano raz w tygodniu w szachy. To była kiedyś siedziba znanego klubu szachowego „Budowlani”. Gospodarzem był Witkowski. Pamiętam, że był to starszy pan i nie miał jednej ręki. Kolega zareklamował mi go jako byłego mistrza Polski. Oczywiście pomylił ze Stefanem. Ale o tym dowiedziałem się później.
Miałem stałego partnera, którego zwałem „dziadkiem”. Był to starszy pan około 80-tki. Graliśmy przyśpieszone partie bez zegara. Na nim przeprowadzałem pierwsze eksperymenty debiutowe. Pamiętam, że kiedyś graliśmy wariant po ruchach 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gc4 Sf6 4.Sg5 d5 5.exd5 Sxd5 6.Sxf7 Kxf7 7.Hf3+ i po odejściu królem na g8 dostałem mata. Potem „wzmocniłem” grę i odszedłem na e8. Dziadek bez trudu zrealizował przewagę pionka. W domu zająłem się analizą tej pozycji i następnym razem zagrałem prawidłowo 7…Ke6! i partię wygrałem. Powtórzyliśmy jeszcze kilka razy ten wariant i za każdym razem odniosłem zwycięstwo. Dziadek w końcu zrezygnował z tego wariantu i grał potem już coś innego.
Już wtedy, jako początkujący gracz, zrozumiałem znaczenie fazy debiutowej, analizy własnych partii i podglądanie gry przeciwników. Raz zagrałem kilka partii z gospodarzem klubu Witkowskim. Myślałem, że to rzeczywiście były mistrz Polski. Wygrałem bez trudu kilka pojedynków. Byłem z tego dumny i myślałem, że jestem genialnym szachistą. Ktoś sprowadził mnie na ziemię: „To nie jest ten mistrz Witkowski. Nasz gra na poziomie czwartej kategorii”. Mimo wszystko byłem zadowolony. Byłem przecież początkującym szachistą, bez kategorii!
cdn
Ostatnie sukcesy na arenie międzynarodowej Jana Krzysztofa Dudy przysporzyły szachom wiele rozgłosu w kraju. Cieszy się z tego nasze środowisko i ja należę do tego grona. Mamy nareszcie, po Radosławie Wojtaszku, drugiego zawodnika światowego formatu!
Od dawna zajmuję się problematyką polskich szachów i wyjaśnieniem kwestii, dlaczego – mimo wielkiego potencjału – mamy po 1945 roku tylko dwóch arcymistrzów, którzy potrafią walczyć z czołówką światową, jak równy z równym!
Pisałem o tym wielokrotnie w różnych publikacjach, jaki jest cel moich polemik. Także podkreślałem to, że na tym blogu i moim portalu zamieszczane teksty nie są przeznaczone dla amatorów szachów, którzy traktują królewską grę jako rozrywkę, lecz dla tych Internautów, którzy poważnie myślą o karierze szachisty. Dlatego dzielę się moją wiedzą i doświadczeniem z nadzieją, że to może być pomocne w zrozumieniu istoty współczesnych (zawodowych) szachów!
Kilka lat temu kilka osób zaproponowało mi napisanie książki o tych problemach, gdyż na blogu ta wiedza jest porozrzucana po różnych tematach. Zgadza się i dlatego pracuję nad tym. Ale na razie omówiłem najważniejsze kwestie szkoleniowe w dwóch pracach:
Szachy dla przyszłych mistrzów
Jednocześnie na pierwszej stronie mojej witryny internetowej jest informacja o ważnych tematach poruszanych na blogu, aby to ułatwiło czytelnikom szybkie zapoznanie się z istotną problematyką:
Z mojego archiwum – odcinek 88
Problemy szkoleniowe w polskich szachach – odcinek 182
Polemiki, opinie – odcinek 47
W dniach 5-12 grudnia 2019 roku we Wrocławiu odbywa się kolejny Memoriał Krystyny Hołuj Radzikowskiej z udziałem:
Polska
Monika Soćko, Jolanta Zawadzka, Karina Cyfka, Joanna Majdan, Alicja Śliwicka oraz Julia Antolak.
Drużyna reszty świata
Anna Zatonskih (USA), Meri Arabidze (Gruzja), Irina Bulmaga (Rumunia), Olga Badelka (Białoruś), Anastasia Bodnaruk (Rosja) oraz Jovanka Houska (Anglia).
Drugi tom omawia sylwetki Maxa Euwego (1901-1981), Michaiła Botwinnika (1911-1995), Wasilija Smysłowa (1921-2010) oraz Michaiła Tala (1936-1992).
Trzeci tom tej antologii został poświęcony Tigranowi Petrosjanowi (1929-1984) oraz Borysowi Spasskiemu (ur. 1937), a także ich najgroźniejszym rywalom – Svetozarowi Gligoriciowi, Lwu Poługajewskiemu, Lajosowi Portischowi i Leonidowi Steinowi.
Podobnie jak w poprzednich tomach, Kasparow przedstawia biografie i szachową twórczość dawnych szachowych mistrzów w fascynującym historycznym i polityczno-kulturowym kontekście, odmalowując wielce plastyczny wizerunek obu championów.
W przygotowaniu wszystkich książek uczestniczył Dymitr Plisecki, znany historyk szachów i autor książek o tematyce szachowej, w latach 1987-1999 zastępca redaktora naczelnego czasopisma Szachmaty w Rosji.
Na mistrzostwa Polski 1962 pojechał Michał Fabianowski z Torunia – mistrz okręgu z poprzedniego roku. Ostatecznie mistrzostwa okręgu 1962 odbyły się dopiero w Świeciu w dniach 2-8 stycznia 1963 r.
Oryginalna końcowa tabelka sporządzona przeze mnie po zakończeniu turnieju.
Mój największy rywal Jerzy Lewi był dopiero piąty. Kiedy Jurek trenował końcówki, ja przygotowałem sobie odpowiedni repertuar debiutowy. W moim samoszkoleniu korzystałem z książki w języku rosyjskim „Kurs debiutów” Panowa i Estrina. Był to w tym czasie najlepszy podręcznik dla nas dostępny o otwarciach. Wiele z niego się nauczyłem.
Jak już wielokrotnie pisałem w różnych publikacjach, gdy zacząłem grać w szachy turniejowe, to w naszym środowisku rozpowszechniano teorię: „Ćwicz końcówki, a w debiucie dasz sobie radę”. Uważałem to za absurd i trenowałem zgodnie ze zdrowym rozsądkiem: „Ćwicz debiuty, a w końcówce dasz sobie radę”.
Jak myślicie Państwo, dało mi to zwycięstwo prawo startu w mistrzostwach Polski w 1963 roku?
