Wydawca pisma Jerzy Moraś od pewnego czasu publikuje regularnie artykuły na różne tematy. W najnowszym numerze są dwa teksty jego autorstwa:

1.Medal na Drużynowych Mistrzostwach Świata (część 1).

2.XVIII Indywidualne Mistrzostwa Europy.

Mój wkład:

1.Partie numeru Iwańczuk-Piorun, Varadero 2017

2.Obrona Laskera w gambicie hetmańskim (1 część).

Kontynuacja odcinka 113

Na pytanie Pawła Dudzińskiego (Mat Nr 4 2017): A jakie masz pomysły odnośnie szkolenia młodzieży? Monika Soćko odpowiedziała:

Według mnie w Akademii Szachowej jest zbyt duża rotacja. Pytanie, czy warto co dwa lata inwestować w nowe talenty, czy też ciągnąć od początku jednych i na nich się skupiać?!

Doskonała ocena sytuacji w polskich szachach młodzieżowych. Nasza najlepsza arcymistrzyni poruszyła problem, który był już rozważany w okresie 1978-1981, kiedy byłem trenerem kadry Polskiego Związku Szachowego. Wtedy dyskutowaliśmy o tym, czy nie powinniśmy skupić się na niewielkiej grupie młodzieży (około 5 -10 zawodniczek i zawodników), aby zapewnić optymalne warunki szkoleniowe i startowe w silnych turniejach.

Zwyciężyła jednak opcja szachów masowych, czyli objęto szkoleniem centralnym wiele osób i organizowano cały szereg zgrupowań kadry!

W „Magazynie Szachista” (10-2003) zasugerowałem, aby zamiast wysyłać na ME juniorów pełen autobus zawodników i trenerów, ograniczyć się tylko do tych najlepszych. Zaoszczędzone środki finansowe można by przeznaczyć na szkolenie przyszłych arcymistrzów światowego formatu…

W okresie 2003-2017 nie brano pod uwagę takiej możliwości.

A może jednak teraz warto zastanowić się nad takim rozwiązaniem?

Na III olimpiadzie szachowej w Hamburgu 1930 polska drużyna w składzie Akiba Rubinstein, Ksawery Tartakower, Dawid Przepiórka, Kazimierz Makarczyk i Paulin Frydman zdobyła złoty medal.

Czyżby zapomniał o tym arcymistrz Mateusz Bartel, który w swoim sprawozdaniu o drużynowych mistrzostwach świata w Chanty-Mansyjsku w niemieckim piśmie „Schach” m.in. napisał: …”Brązowy medal zdobyła Polska – nasz największy sukces od srebra na olimpiadzie w Buenos Aires 1939!”

//////////////////////////

Dla przypomnienia: link.

Kontynuacja odcinka 112

W wpisie podkreśliłem, że pismo Polskiego Związku Szachowego „Mat” pod redakcją Pawła Dudzińskiego jest periodykiem szachowym, który stał się ciekawą lekturą dla odbiorców wszystkich klas. Dokładnie, w odniesieniu do przeszłości, nie ma tutaj haseł w stylu „w polskich szachach jest wszystko cacy”, lecz są publikowane także teksty polemiczne obrazujące prawdziwe problemy naszych szachów.

Aby uzyskać ten efekt, redaktor naczelny przeprowadza wywiady ze znanymi osobami naszego środowiska, którym zadaje „podchwytliwe” pytania.

W najnowszym numerze „Mata” (4 (68) 2017 została „przepytana” liderka polskich szachów Monika Soćko.

Mnie szczególnie zainteresowała wypowiedź o roli Marka Matlaka w reprezentacji żeńskiej. Ta kwestia była wielokrotnie omawiana na blogu i różnych moich artykułach w krajowej prasie fachowej. Już w tekście „Gorzka Prawda” (Szachy-Chess 76/76 2002) zwróciłem uwagę na to, że nasz wielki talent Iweta Radziewicz ma niewłaściwie dopasowany repertuar debiutowy do stylu gry, co hamuje szachowy rozwój arcymistrzyni.

Mimo upływu wielu lat, problem dobrego przygotowania debiutowego istnieje do dnia dzisiejszego!

Sama arcymistrzyni potwierdziła ten stan:

„ …brakuje nam przygotowania debiutowego na światowym poziomie. Ukrainki, Rosjanki, Amerykanki, Hinduski czy Chinki mają świetne przygotowanie debiutowe, które jest na poziomie męskim arcymistrzowskim. Nam tego brakuje. Gdy gramy bezpośrednio z nimi, to staramy się uciekać w jakieś boczne warianty, co nie jest dobre. Dlatego przydałaby się pomoc ze strony jakiegoś arcymistrza wykwalifikowanego debiutowo”. 

Ciekawe jak długo jeszcze będzie trwać ta sytuacja?

Następnie Paweł Dudziński przypomniał wywiad Kariny Szczepkowskiej w „Macie”. O tym była także mowa na blogu: link. 

W sumie rozmowa ta jest bardzo interesująca. Wrócę jeszcze do niej. Zachęcam do lektury całego wywiadu.

Dla przypomnienia: pismo można kupić w salonach sieci Empik na terenie całego kraju.

W dniach 19-26 lipca w Paleochorze odbył międzynarodowy turniej szachowy z udziałem IM Daniela Sadzikowskiego (KSz Polonia Wrocław) oraz Radosława Barskiego (TS Wisła Kraków).

Rezultaty naszej ekipy:
4.  IM Daniel Sadzikowski 7 z 9 partii oraz 24. Radosław Barski 6 z 9.

Szczegółowe wyniki

18 czerwca 2017 r. prezesem Polskiego Związku Szachowego został Adam Dzwonkowski.

Stanowisko wiceprezesa ds. Sportu Wyczynowego w nowym zarządzie objął arcymistrz Jacek Gdański.

///////////////////////////

(Zdjęcie ze strony Polskiego Związku Szachowego)

Dla przypomnienia sukcesy turniejowe arcymistrza (źródło: szachy w Polsce)

Jacek Gdański

• ur. 30 listopada 1970 w Szczecinku
• arcymistrz (1997)
• działacz szachowy

Osiągnięcia szachowe:

Reprezentant Polski w turniejach drużynowych

• Olimpiady szachowe (3 razy)
  • Nowy Sad 1990 – VI szach. (7/10)
  • Manila 1992 – III szach. (6/11)
  • Moskwa 1994 – III szach. (7/11)
• Drużynowe Mistrzostwa Europy (3 razy)
  • Hajfa 1989 – VII szach. (5½/8)
  • Debreczyn 1992 – III szach. (3/8)
  • Warszawa 2013 – IV szach. (3½/9), w zespole Polska III
• Drużynowe Mistrzostwa krajów nordyckich (1 raz, 1 medal)
  • Słupsk 1987 – VI szach. (1½/4), srebrny medal wspólnie z drużyną

Reprezentant Polski w Mistrzostwach Świata systemem pucharowym (1 raz)

• Moskwa 2001 – I runda

Reprezentant Polski w turniejach eliminacyjnych Mistrzostw Świata

• Turnieje strefowe (4 razy)
  • Stara Zagora 1990 – XIII m. w grupie A
  • Budapeszt 1993 – dz. II-V m. w grupie A (w dogrywce zajął IV m. i nie awansował)
  • Odorheiu Secuiesc 1995 – XVII m.
  • Krynica 1998 – XX m.

Indywidualne Mistrzostwa Polski (14 finałów w latach 1990–2010, 3 medale)

• złoty
  • Częstochowa 1992 – I m. (10½/14)
• 2 brązowe
  • Sopot 1997 – dz. I-III m. (9½/14), dogrywka: Warszawa 1997 – III m. (1/4)
  • Warszawa 2010 – III m. (5½/9) [system szwajcarski]
• pozostałe finały
  • Warszawa 1990 – XI m. (6½/15)
  • Cetniewo 1991 – IX m. (7/13)
  • Gdańsk 1994 – V m. (7/13)
  • Warszawa 1995 – VIII m. (8½/16)
  • Brzeg Dolny 1996 – X m. (7½/15)
  • Książ 1998 – VII m. (7/13)
  • Polanica-Zdrój 1999 – VI m. (7/13)
  • Płock 2000 – VIII m. (7/13)
  • Warszawa 2001 – V m. (7½/13)
  • Warszawa 2002 – VIII m. (6/13)
  • Warszawa 2004 – IV m. (8½/13)

Drużynowe Mistrzostwa Polski (18 medali)

• 10 złotych (Augustów 1996, Zakopane 2000, Głogów 2001, Lubniewice 2002, Lubniewice 2003, Dźwirzyno 2004, Ustroń 2007, Karpacz 2008, Katowice 2010, liga zjazdowa 2013)
• 7 srebrnych (Bydgoszcz 1990, Rewal 1992, Lubniewice 1993, Krynica 1997, Lublin 2009, liga zjazdowa 2011, liga zjazdowa2012)
• brązowy (Lubniewice 1995)

Drużynowy Superpuchar Polski (2 medale)

• 2 złote (Warszawa 2002, Grodzisk Mazowiecki 2003)

Klubowy Puchar Europy (3 medale)

• 3 srebrne (Kazań 1997, Belgrad 1998, Panormo 2001)

Indywidualne Mistrzostwa Polski w szachach szybkich (3 medale)

• 2 złote (Łuków 1995, Żnin 2000)
• srebrny (Gdynia 1993)
• VIII m. (Płock 1997)
• XIV m. (Opole 1996)

Indywidualne Mistrzostwa Polski w szachach błyskawicznych (5 medali)

• 2 złote (Kędzierzyn-Koźle 1998, Żnin 2000)
• srebrny (Poznań 1991)
• 2 brązowe (Racibórz 1995, Brzeg Dolny 2001)
• dwukrotnie V m. (Gdynia 1990, Łódź 1999)
• VI m. (Bydgoszcz 2013)
• VII m. (Myślibórz 2010)
• dwukrotnie IX m. (Łuków 1996, Mielno 2007)
• dwukrotnie XI m. (Poznań 1997, Racibórz 2008)
• XIX m. (Katowice 2011)

Drużynowe Mistrzostwa Polski w szachach błyskawicznych (14 medali)

• 9 złotych (Gdynia 1990, Racibórz 1995, Łódź 1999, Żnin 2000, Brzeg Dolny 2001, Mielno 2007, Racibórz 2008, Myślibórz 2010, Piotrków Trybunalski 2017)
• 3 srebrne (Kędzierzyn-Koźle 1998, Katowice 2011, Bydgoszcz 2013)
• 2 brązowe (Poznań 1991, Łuków 1996)

Indywidualne Mistrzostwa Świata juniorów (1 medal)

• srebrny (Tunja 1989 – U20)
• dwukrotnie XI m. (Río Gallegos 1986 – U16, Santiago 1990 – U20)
• XV m. (Adelajda 1988 – U20)
• XVII m. (Champigny 1984 – U16)
• XXIV m. (Baguio 1987 – U20)

Indywidualne Mistrzostwa Europy juniorów (1 medal)

• brązowy (Groningen 1986/87 – U20)

Indywidualne Mistrzostwa Polski juniorów (3 medale)

• złoty (Miętne 1986 – U19)
• srebrny (Sobótka 1985 – U17)
• brązowy (Poznań 1984 – U17)
• VI m. (Miętne 1987 – U19)
• VIII m. (Katowice 1983 – U17)

Wybrane sukcesy w innych turniejach

• 1988 – dz. II m. w Warszawie (XIV Turniej Ministra Transportu, Żeglugi i Łączności), dz. II m. w Karwinie
• 1991 – dz. II m. w Krakowie (Cracovia, open A)
• 1992 – dz. II m. w Oakham
• 1993 – dz. II m. w Cappelle la Grande, dz. I m. w Krakowie (Cracovia, open A)
• 1994 – dz. II m. w Polanicy-Zdroju (Memoriał Akiby Rubinsteina, open)
• 1996 – II m. w Budapeszcie (First Saturday)
• 1997 – dz. I m. w Koszalinie (MK Cafe, Memoriał Józefa Kochana)
• 1998 – III m. w Ostrawie
• 1999 – I m. w Vantaa, I m. w Rio de Janeiro, dz. II m. w Łodzi (Memoriał Kazimierza Makarczyka, szachy szybkie)
• 2002 – dz. I m. w Malborku (Puchar Zamku Malborskiego, szachy szybkie)
• 2004 – dz. II m. w Malborku (Puchar Zamku Malborskiego, szachy szybkie)

Ranking FIDE

• najwyższy ranking w karierze – 2557 (1 lipca 2000)

Ukazał się nowy numer pisma Polskiego Związku Szachowego „mat”. Od czasu objęcia funkcji redaktora naczelnego przez Pawła Dudzińskiego periodyk ten stał się ciekawą lekturą dla odbiorców wszystkich klas. Oprócz interesującej treści należy zwrócić uwagę na znakomitą stronę techniczną pisma. Szkoda, że Paweł Dudziński zapowiedział rezygnację z dalszego prowadzenia „mata” z końcem tego roku.

W numerze zostały opublikowane moje dwa teksty:
1.Opis książki Mistrzowie świata ich 400 kombinacji wraz z 16 kombinacjami mistrzów świata do rozwiązania w celu ćwiczenia techniki liczenia wariantów.
2. Podstawowe struktury pionkowe omawiające problem izolowanego pionka.

Kontynuacja odcinka 4

W dzisiejszym wydaniu popularnej gazety Westfälische Rundschau ukazał się artykuł Gerda Kolbego o turnieju.

Przedstawiam też informację Gerharda Hunda na jego popularnej witrynie Teleschach.

Kontynuacja odcinka 3

Wczoraj były tak ogromne emocje po zwycięstwie Radosława Wojtaszka w turnieju, że zapomniałem naładować baterię do aparatu fotograficznego, co stwierdziłem dopiero na zakończenie turnieju.

Na szczęście uratował mnie z opresji Gerhard Hund, który udostępnił mi swoje najciekawsze zdjęcia. Bardzo dziękuję!