Mistrz świata Magnus Carlsen prowadzi dalej na nowej liście rankingowej FIDE z 2862. pkt. Na drugim miejsu jest nadal Fabiano Caruana z 2820 pkt. W klubie „2800” jest jeszcze Rosjanin Aleksander Griszczuk 2810 i Bułgar Weselin Topałow z 2800 pkt.

Najlepszy Polak Radosław Wojtaszek zajmuje wysokie 15 miejsce z 2744 pkt. Jan Krzysztof Duda jest 11-ty na liście juniorów z 2591 pkt. Natomiast Kamil Dragun znajduje się na 15 pozycji z 2567 pkt. Na liście juniorek najlepsza jest Anna Iwanow (20 miejsce) z 2288 pkt.

Wśród kobiet prowadzi nadal Judit Polgar z 2675 pkt. Monika Soćko z 2465 punktami jest na 35 pozycji.

Dokładne informacje

Czołówka mężczyzn
Czołówka kobiet
Czołówka juniorów
Czołówka juniorek

Lista polskich zawodników
Lista polskich zawodniczek

W  artykule przedstawiłem pojedynek Karpow-Miles, w której mistrz świata – po niedokładnym rozegraniu fazy debiutowej – przeszedł do gorszej końcówki, której nie udało się mu uratować.

Przykład ten pokazał, że nawet tak wielcy szachiści jak Karpow, nie są idealni i popełniają błędy. Z drugiej strony przytoczona partia podkreśla istotne znaczenie otwarcia.

Późniejsze analizy partii spowodowały wzmocnienie wariantu i pokazały taktyczne możliwości białych.

Właśnie na tym polega praca nad debiutami, że zmusza szachistę do twórczej pracy. Zawodnik ćwiczy w ten sposób swoje analityczne umiejętności i poznaje nowe pozycje. Wiedzę tę można wykorzystać w późniejszych pojedynkach.

   [Event "ZSRR"]   [Date "1987"]   [White "Białe: Wołowik"]   [Black "Czarne: Kozłow"]   [Result "1-0"]   [ECO "B00"]   [PlyCount "37"]   [EventDate "1987"]   [EventType "game"]   [EventCountry "URS"]         e4 a6 2. d4 b5 3. Nf3 Bb7 4. Bd3 Nf6 5. Qe2 e6 6. a4 c5 7. dxc5 Bxc5 8. Nbd2     b4 9. e5 Nd5 10. Ne4 Be7 11. Bg5 $1 {To jest wzmocnienie wariantu w   odniesieniu do przedstawionej wcześniej partii Karpow-Miles, w której białe   zagrały} (11. O-O.) 11... O-O 12. Nd6 Bc6 13. h4 f6 14. exf6 gxf6 15. Ne5 $1   fxg5 $2 ({Prawidłowe było} 15... Bxd6 $1) 16. Qh5 Rf5 17. Bxf5 exf5 18. Qf7+   Kh8 19. Ng6+ $1 { 1-0 }   

Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia ekipę Polski na olimpiadzie na Malcie 1980. Stoją od lewej: Kazimierz Wasilewski, Jan Przewoźnik, Jerzy Konikowski, Włodzimierz Schmidt, Agnieszka Brustman, Aleksander Sznapik, Małgorzata Wiese, Jacek Bielczyk, Hanna Ereńska-Radzewska, Adam Kuligowski, Jerzy Pokojowczyk oraz Grażyna Szmacińska.

Dodatkowa informacja 1

Dodatkowa informacja 2

Prezentuję witrynę znanej niemieckiej artystki oraz sympatyczki królewskiej gry Rosemarie J. Pfortner: Link

Obraz artystki przedstawia Magnusa Carlsena i jest wybogacony o autentyczny autograf mistrza świata.

Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.   

//////////////////////////////

Od pewnego czasu  na blogu trwa dyskusja o roli poszczególnych części w partii szachowej.

Gość napisał: Końcówka to podstawa gry w szachy – jak twierdził Capablanca i miał rację. Bez tego nie można wygrywać, a nawet istnieć w szachach.

Problem jest tylko taki, że przed końcówką jest przecież otwarcie i gra środkowa. Jeśli któraś ze stron słabo rozegra początkowe stadium partii, to będzie trudno bronić dalszych faz gry.

Przekonał się o tym sam ówczesny mistrz świata Anatolij Karpow, który – prawdopodobnie zaskoczony rzadkim ruchem 1…a6 – nie uzyskał żadnej przewagi debiutowej. Po błędzie w 23 posunięciu przeszedł do gorszej końcówki, której nie udało się mu uratować.

   [Event "Skara"]   [Date "1980"]   [White "Białe: Karpow, Anatolij"]   [Black "Czarne: Miles, Anthony"]   [Result "0-1"]   [ECO "B00"]   [PlyCount "92"]   [EventDate "1980"]   [EventType "team"]   [EventCountry "SWE"]     e4 a6 2. d4 b5 3. Nf3 Bb7 4. Bd3 Nf6 5. Qe2 e6 6. a4 c5 7. dxc5 Bxc5 8. Nbd2     b4 9. e5 Nd5 10. Ne4 Be7 11. O-O (11. Bg5 $5) 11... Nc6 12. Bd2 Qc7 13. c4 bxc3     Nxc3 Nxc3 15. Bxc3 Nb4 $1 $10 16. Bxb4 Bxb4 17. Rac1 Qb6 18. Be4 (18. Ng5     $5) 18... O-O 19. Ng5 (19. Bxh7+ $5) 19... h6 20. Bh7+ (20. Bxb7 Qxb7 21. Qe4   $10) 20... Kh8 21. Bb1 Be7 22. Ne4 Rac8 23. Qd3 $2 ({Konieczne było} 23. Rcd1   $1 {z mniej więcej równą pozycją. Po ruchu w partii czarne uzyskują wygraną   końcówkę.}) 23... Rxc1 24. Rxc1 Qxb2 25. Re1 Qxe5 26. Qxd7 Bb4 27. Re3 Qd5 $1     Qxd5 Bxd5 29. Nc3 Rc8 30. Ne2 g5 31. h4 Kg7 32. hxg5 hxg5 33. Bd3 a5 34.     Rg3 Kf6 35. Rg4 Bd6 36. Kf1 Be5 37. Ke1 Rh8 38. f4 gxf4 39. Nxf4 Bc6 40. Ne2   Rh1+ 41. Kd2 Rh2 42. g3 Bf3 43. Rg8 Rg2 44. Ke1 Bxe2 45. Bxe2 Rxg3 46. Ra8 Bc7   0-1   

W dniach 26-30 grudnia 2014 odbył się w Lizbonie 9-rundowy otwarty turniej z udziałem polskiej ekipy.

Ostatecznie wygrał, rozstawiony z numerem pierwszym, Bartosz Soćko 7 z 9 partii. Monika Soćko została sklasyfikowana na 27 pozycji 6 z 9, natomiast Anna Iwanow była 29 z 6 punktami z 9 partii.

Strona turnieju

Transmisja na ChessBomb 

Wyniki

Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia drużynę Lecha Poznań w trakcie DMP 1966. Stoją od lewej: Adam Wiland, Ryszard Bernard, Jerzy Jabłoński, Marian Nowacki, Zbigniew Doda, Bogdan Pietrusiak. Siedzą od lewej: Tadeusz Zieliński, Czesław Kędziora, Danuta Adamczewska, Urszula Majewicz (pod panieńskim nazwiskiem Larek grała w DMP w 1961 we Wrocławiu) i Bolesław Różański.

Źródło: Magazyn Szachista 12-2014

Alfred Tarnowski był cenionym trenerem oraz znawcą otwarć szachowych i końcowek.

Niestety w tej partii jego znajomość ostrego gambitu królewskiego okazała się niewystarczająca. Do końcówki nie doszło,  ponieważ czarne przegrały wcześniej batalię debiutową.

   [Event "POL-ch"]   [Site "Poznań"]   [Date "1962"]   [White "Białe: Filipowicz, Andrzej"]   [Black "Czarne: Tarnowski, Alfred"]   [Result "1-0"]   [ECO "C35"]   [PlyCount "49"]   [EventDate "1962.??.??"]   [EventType "game"]   [EventCountry "POL"]         e4 e5 2. f4 exf4 3. Nf3 Be7 4. Bc4 Nf6 5. e5 Ng4 6. Qe2 O-O 7. Nc3 c6 ({     Lepsze jest} 7... d6 $1) 8. d4 d5 9. Bd3 Bh4+ $2 ({Konieczne było} 9... Ne3 $1     Bxe3 fxe3 11. Qxe3 f6 $1 {z obustronnymi szansami.}) 10. g3 fxg3 11. Bxh7+     $1 Kh8 12. hxg3 Bxg3+ 13. Kf1 Nf2 14. Qxf2 $1 Bxf2 15. Kxf2 Nd7 16. Bg5 f6 17.   Bg6+ Kg8 18. Rh2 fxg5 19. Rah1 Rxf3+ 20. Kxf3 g4+ 21. Kg3 Kf8 22. Rh8+ Ke7 23.   Rxd8 Kxd8 24. Rh8+ Ke7 25. Re8# 1-0   

Moja podstawowa teza – nie ma jednej recepty na zostanie dobrym szachistą i nie ma jednej recepty na podnoszenie klasy gry. Każdy z wielkich dochodził do sukcesów zupełnie inną drogą.

Dlatego jak ktoś twierdzi, że ważne są debiuty, gra środkowa czy końcówki, to moim zdaniem wprowadza ludzi w błąd.  To samo, jak się mówi, że musi grać pozycje zamknięte czy otwarte. W szachach nie ma reguł osiągania sukcesów – bo każda figura ma różne znaczenie w zależności od pola, na którym stoi i w zależności od pozycji innych figur, a do tego dochodzi mentalność gracza, jego cierpliwość, odporność na stres, siły fizyczne itp. Dla każdego inny trening. Inna kolejność studiowania szachów. Co jednego ciekawi, innego nudzi.

Dlatego było tylko 16 mistrzów świata i niewiele więcej, naprawdę, silnych graczy.

Każdy trener podejmując się pracy musi wiedzieć, że jego metoda szkolenia może obniżyć lub poprawić poziom gry i w tym tkwi sedno sprawy!

Andrzej Filipowicz

Święta były okazją do spotkania rodzinnego w Bydgoszczy i rozegrania meczu szachowego pomiędzy Ulrichem Jahrem i jego synem Przemysławem (redaktorem działu szachowego w Wikipedii, mieszkającym  na stałe w Warszawie).