Goldchess – piąty wymiar szachów
Tworzymy, wspólnie z naszymi graczami partie niezwykłe.
Żeby wygrywać w naszym konkursie Grandmaster Corner trzeba trochę grać w szachy. I wcale nie chodzi tu o ranking czy tytuł. Raczej o predyspozycje do błyskotliwych zagrań, wyobraźnię i wysoki stopień inteligencji. Masz? To zapraszamy. Zagraj i pokaż co potrafisz.
https://www.goldchess.com/pl/other/grandmaster.html
—————————————————-
Goldchess Assistant
„www.goldchess.com”
W miniony weekend odbyły się rozgrywki 10-11 rundy ligi niemieckiej z udziałem Polaków.
Aktualna tabela
Szachowe mistrzostwa Europy marzec 2023 – nasza relacja:
W European Individual Chess Championship zwyciężył 17-letni belgijski
arcymistrz Daniel Dardha z 6 wygranymi, bez przegranej. Wielkie
gratulacje.
Ukraiński arcymistrz Kozubov zajął 10 miejsce wygrywając 7 partii i
przegrywając dwie partie. Postanowiliśmy je sprawdzić, czy miał szanse
je wygrać.
1. Sarana-Kuzubow. Silnie grana partia przez Saranę (3 miejsce). Po 30
ruchach już nie do wygrania przez czarne.
Żeby w ogóle wygrać, należało przed 30 ruchem poprzez poświęcenia figur
zmienić sytuację na szachownicy na aktywny atak czarnych. Kuzubowi się
to nie udało, nie znalazł recepty na silną grę Sarany. Nie dziwimy się.
W normalnym czasie turniejowym trudno było znaleźć wygrywający wariant.
Dopiero nasze analizy wskazały drogę do pięknej wygranej. Po raz któryś
okazuje się że w szachach wszystko jest możliwe, lub nie ma rzeczy
niemożliwych. Partia jako zadanie będzie w naszym konkursie Grandmaster
Corner z nagrodą $25 dla zwycięzcy.
Takie warianty jak ten, stworzony przez naszego analityka amatora,
programy Stockfish czy Houdini będą grać dopiero za 100 lat, oczywiście
jak podniosą jeszcze trochę swój poziom. Wy możecie je wygrać już dziś.
Tylko u nas!
2. Gorshtein-Kuzubov. Też silnie grana przez białe, ale tę partię można
było wygrać nawet w późnej fazie gry. Mamy wygraną i remis.
Gdyby Kuzubov tak grał obie partie byłby zdecydowanie pierwszy w tym turnieju.
Z tych mistrzostw mamy jeszcze partię Kovacevic-Wojtaszek 1-0, którą
trzeba będzie wygrać w naszym konkursie czarnymi.
Kolejne edycje naszego konkursu zapowiadają się więc bardzo ciekawie.
Zapraszamy na replaye tych gier.
https://www.goldchess.com/pl
=====================================
Goldchess Assistant
„www.goldchess.com”
Jak już kilkakrotnie pisałem na blogu, autor książek (w naszym przypadku szachowych) powinien zachować zdrowy rozsądek i z przymróżeniem oka przyjmować wszelkie krytyki. Są bowiem osoby, które w pewnym sensie specjalizują się w tym, aby tylko dokopać autorowi.
Część swoich złośliwych tekstów uda się im nawet przemycić w jakiś pismach szachowych. Redakcje czasopism zabezpieczają się formułką Punkt widzenia autorów artykułów nie są naszymi poglądami i zatem nie biorą odpowiedzialności za nieraz mocno krytyczne i absurdalne oceny książek.
Joachim Beyer, właściciel największego wydawnictwa szachowego w strefie niemieckiego języka, kiedyś mnie uświadomił: „My często otrzymujemy różne teksty i przekazujemy je autorom tylko wtedy, kiedy wnoszą coś istotnego, np. jakieś zauważone błędy, które można potem poprawić w kolejnych wydaniach. Uczulam na to pana, gdyż mamy jednego autora, który po dwóch ostrych ocenach swych książek wpadł w poważną depresję”.
Następnie dodał:
„Dla nas właściwie każde omówienie książki w jakiś publikacjach, nawet negatywne, jest jej reklamą. A więc odwagi i pisać. My będziemy oceniać wartość pana prac …”.
Joachim Beyer odradził mi również wszelkie dyskusje z krytykami. „Szkoda czasu i nerwów. Chyba że ma on do przekazania istotne merytoryczne uwagi”.
////////////////////////////////
Sam otrzymuję dość często różne uwagi dotyczące moich książek. Odpowiadam, nawet na te najbardziej absurdalne. Oto niedawne wydarzenie odnośnie pracy „Kombinacje szachowe”:
Gość napisał:
Mam do Pana pytanie. Kupiłem książkę „Kombinacje szachowe”, której jest Pan współautorem. Wstępnie przejrzałem jej spis treści i spodobała mi się. Co papier to papier, lubię choć korzystam też z internetowych serwisów szachowych.
No i jak to z książką zacząłem od początku. Łatwe maty, diagram trzeci. Spędziłem nad nim trochę czasu. Pomyślałem, że szachy to jednak nie dla mnie. Ale zawziąłem się i dalej nic. Zajrzałem do rozwiązania… czy bicia są przymusowe w szachach? Z tej pozycji nie da się zamatować. A już na pewno nie łatwo ani nie szybko.
Dobrze poszedłem dalej kolejne zadanie i kolejne. I kolejny rozdział i wie Pan co? Straciłem zaufanie do Panów. Z tyłu głowy kołacze mi się obawa „a jerzeli w tym zadaniu też jest błąd skoro w takim trywialnym zadaniu autor podaje takie złe rozwiązanie i to autor z takim dorobkiem”.
Dlatego pytanie brzmi gdzie jest błąd. Na diagramie czy w rozwiązaniu?
Oraz czy ktoś dokonał korekty po druku i znajduje sie errata do tej książki. Chciałbym ją dostać.
Po skoczek g5 zakłada Pan bicie Hetmanem na h6. A kto powiedział że czarne tak zrobią. Co po wieża g7? Gramy dalej… To gdzie tu mat i to łatwy?
Moja reakcja:
Po 1…Wg7 białe biją wieżę pionkiem z łatwą wygraną. W szachach nie tylko mat decyduje o wyniku partii, ale także przewaga materialna.
Reakcja Gościa:
I takie zadanie znajduje się w rozdziale łatwe maty? Pan chyba rozumie że czytelnik szuka łatwego mata?
Moja rada:
Zorientowałem się, że mam do czynienia z amatorem. Dlatego napisałem: Proszę skontaktowć się z wydawnictwem Caissa https://www.szachysklep.com.pl/ Oni mają książki dla początkujących. Nasza praca jest pomyślana dla średnio zaawansowanych!
Gość odpowiedział:
Co pan opowiada. Łatwe maty. I wśród prostackich matów zadanie, które nie jest matem. I pan dalej brnie w swoją teorię. No przykre. Jestem średniozaawansowany. I nie mam zaufania do reszty treści zamieszczonej w tej książce po rozmowie z autorem.
////////////////////////////////
Na kolejny zarzut już nie zareagowałem. Na dalszą dyskusję z Gościem szkoda było czasu!
W dniach 18-30.03.2023 w Petrovac (Czarnogóra) odbywają się Indywidualne Mistrzostwa Europy Kobiet.
Polskę reprezentuje liczna ekipa.
Trzymamy kciuki!
Więcej informacji na stronie PZSzach
Otrzymałem ostatnio kilka zapytań Internautów, czy będę kontynuować temat o Agnieszce Brustman, który zacząłem w temacie „Nasze największe sukcesy”. Ostatni odcinek 37.
Oczywiście, że sprawa nie została jeszcze zakończona. Jej wywiad w „Salonie książki sportowej” cieszy się nadal dużym zainteresowaniem, nawet osób nie związanych ze sportem szachowym.
Otrzymałem dość sporo pytań, które przedstawię na blogu. Jedno z nich brzmiało: czy karierę polskiej arcymistrzyni można porównać z filmową Beth Harmon?
Aby mieć orientację w tym temacie, kilka dni temu obejrzałem nawet serial na Netflixie. Wypowiem się w następnym odcinku.
Na razie przedstawiam ciekawy artykuł, który nadesłał mi jeden z Internautów.
/////////////////////////////
Świat zamknięty w 64 polach – recenzja serialu „Gambit królowej”
Szachy nazywane są „królewskim sportem”. Umiejętne poruszanie się pionami po szachownicy wymaga niezwykle analitycznego umysłu, przemyślanej strategii i zdolności wyprzedzania faktów. Z pewnością w dużej mierze szachiści kojarzeni są przez społeczeństwo jako starsi oraz doświadczeni ludzie, którzy wyróżniają się spokojem i opanowaniem. „Gambit królowej” łamie ten stereotyp. Reżyser serialu – Scott Frank – ukazuje historie młodej sieroty, dla której szachy są odskocznią od szarej rzeczywistości rozgrywającej się w kamiennych murach sierocińca Methuen. Beth Harmon (Anya Taylor-Joy) trafiła do sierocińca w wieku dziewięciu lat, zaraz po tym jak jej matka zginęła w wypadku samochodowym. Przez trudne dzieciństwo dziewczyna była zamknięta w sobie i stroniła od kontaktów międzyludzkich. Podczas gdy inne dziewczęta uczyły się kościelnych pieśni i zasad etyki, ona przesiadywała w piwnicy wraz ze szkolnym woźnym – Panem Shaibelem, ucząc się technik gry w szachy. Mimo ogromnego talentu, nie miała ona jednak możliwości rozwoju w tym kierunku ani uczestnictwa w konkursach szachowych, gdyż władze sierocińca skrupulatnie strzegły, aby ich podopieczne nie miały kontaktu ze światem zewnętrznym.
Mając piętnaście lat Harmon została adoptowana przez małżeństwo w średnim wieku i jednocześnie opuściła miejsce, w którym zaczęła się jej szachowa przygoda. Młoda dziewczyna zetknęła się z realiami prawdziwego świata: zaczęła uczęszczać do publicznego liceum wraz z chłopcami, ubierać sukienki, które znacznie odstawały od jej uniformów z sierocińca i uświadomiła sobie, iż szczęśliwie wyglądające małżeństwo, może kryć za sobą poważne problemy i rozterki. Mimo prywatnych problemów jej rodziny, braku pieniędzy i jawnego wyśmiewania w szkole, Beth była niezwykle zdeterminowana w rozwijaniu swojej pasji. Jako pozorna nowicjuszka zaczęła uczestniczyć w lokalnych konkursach szachowych i wygrywać je z miażdżącymi dla przeciwników skutkami. Jej kariera zaczęła się prężnie rozwijać, stała się swego rodzaju sensacją dla światowych mediów, gdyż jako jedyna kobieta brała udział w szachowych potyczkach wraz z mężczyznami. Z wielką sławą z reguły wiążą się liczne problemy. Beth w młodym wieku uzależniła się od alkoholu i zielonych tabletek (odpowiednika popularnego w latach 60. ubiegłego wieku Librium wspomagającego samopoczucie jednostki). Jej skłonność ku wysokoprocentowym trunkom spowodowana była wewnętrzną presją, chęcią odnalezienia się w dyscyplinie zdominowanej wśród mężczyzn oraz przykładu, jaki dawała jej matka zastępcza. „Gambit królowej” to serial który z pewnością opowiada o losach charyzmatycznej postaci, ale również w niejednym człowieku może rozpalić pasję do gry w szachy. Twórcy serialu niezwykle wiernie odwzorowali szachowe rozgrywki wykorzystując do tego jedne z najbardziej skomplikowanych szachowych manewrów począwszy od „obrony sycylijskiej” do „gambitu hetmańskiego”. Gra ta podkreśla potęgę ludzkiego umysłu i jego możliwości. Mówiąc o tej produkcji nie można nie wspomnieć o jej Polskim akcencie. Największego rywala młodej Harmon – sowieckiego mistrza świata, Wasilija Borgowa – gra Marcin Dorociński. Jego postać charakteryzuje się małomównością, ale mimika i gesty jakie wykorzystał polski aktor do odtworzenia tej roli, rozsiewają aurę respektu, grozy i dominacji, przez co amerykańscy krytycy zapowiadają mu wiele nominacji, nawet do prestiżowej nagrody Emmy. Wszyscy aktorzy występujący w tym serialu stworzyli wybitne kreacje aktorskie, które idealnie wpasowały się w realia oraz klimat lat 60. XX wieku. Warto również podkreślić stylistykę samego serialu. Przez wyblakłe kolory i kadry zachowane w porządku i czystości jest to prawdziwa uczta dla oka. Liczne przybliżenia na twarze szachistów pozwalają na dostrzeżenie ich najbardziej zatajanych emocji i mimiki, która potrafi zdradzić ich najszczersze obawy. Całość dopełnia świetna muzyka Carlosa Rafaela Rivery która płynnie miesza się z tykaniem szachowych zegarów podczas rozgrywek. Produkcja ta obfituje w liczne motywy mniej lub bardziej ważne dla każdego człowieka. Głównym z nich jest chęć odnalezienia się kobiety w świecie zarezerwowanym dla mężczyzn. Jej usilne próby zaistnienia, utrzymania pozycji oraz samotność w tej zdominowanej rzeczywistości. Postawa głównej bohaterki ukazuje również jedno z najbardziej kontrowersyjnych oraz akuratnych stwierdzeń, iż „nie było wielkiego geniuszu bez domieszki szaleństwa”. Serial został stworzony na podstawie książki „Gambit królowej” Waltera Tevisa, a samą produkcję można obejrzeć na platformie Netflix.
Aleksandra Jaworska
W ramach roku polsko- niemieckiego 2005/06 w konsulacie generalnym Rzeczpospolitej Polskiej w Kolonii,odbyło się 24.06.2005 otwarcie wystawy”Szachy w Rysunku i Grafice” oraz turnieju szachowego zorganizowanego przez Konsul Generalną RP w Kolonii panią Elżbietę Sobótkę.
W turnieju wzięło udział trzynaście osób w tym gość honorowy ówczesny Premier Północnej Nadrenii-Westfalii, późniejszy minister finansów w rządzie Angeli Merkel i były kandydat na stanowisko kanclerza Niemiec w 2013 r – Peer Steinbrück.
Na kopii grafiki , którą otrzymał podczas tej uroczystości umieścił osobistą dedykację dla autora.
Dziś! 16:00 CET. Genius Test nagroda $10
https://www.goldchess.com/pl/other/gcdaily.html
(Foto: Störfix, Lizenz: Creative Commons by-sa 3.0 de)
Biblioteka Niemiecka w Lipsku (Leipzig), Deutscher Platz 1, była poprzedniczką Niemieckiej Biblioteki Narodowej, której częścią jest do dziś.
Została założona 3 października 1912 r. przez giełdowe stowarzyszenie księgarzy niemieckich w mieście Lipsku i Królestwie Saksonii jako archiwum literatury niemieckiej i handlu książkami niemieckimi.
Po zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku Biblioteka Niemiecka, założona we Frankfurcie w 1946 roku, oraz w Lipsku zostały połączone w jedną instytucję pod nazwą Die Deutsche Bibliothek.
Od 2006 roku nosi nazwę Niemieckiej Biblioteki Narodowej.
W zbiorach biblioteki jest oczywiście wiele książek o tematyce szachowej. Znalazło się także miejsce na moją twórczość:
Znane wydawnictwo warszawskie RM przygotowuje obecnie do druku najnowszą pracę autorstwa Jacka Gajewskiego i Jerzego Konikowskiego pt. „Kombinacje w grze końcowej”.
