Andrzej Niklas napisał: 109 lat temu urodzil się twórca rankingu szachowego – Arpad Elo.

Trudno porównywać zawodników z różnych epok. Arpad Elo mówił, że nie można używać ocen porównawczych zawodników z różnych epok. Jego zdaniem można tylko zmierzyć siłę gracza w stosunku do swoich rówieśników. Stwierdził też, że proces klasyfikacji zawodników wg rankingu ELO jest tylko przybliżony.

Topałow (2009) – „Inflacja rankingu postępuje. Obiektywnie ranking Fischera 2780 znaczy więcej niż mój 2812 dzisiaj. Lub ocena gry Karpowa, gdy zwyciężał w rozgrywkach i był w okolicy wydaje się 2700, jest znacznie wyższa niż wielu obecnych dziesięciu najlepszych graczy.”

Kramnik (2011) – „Mój ranking 2810 w roku 2001 to jest według dzisiejszych standardów jak 2840 teraz.”

Kasparow (2012) – „Ranking Fischera 2785 z roku 1972 znaczy więcej niż obecny ranking Carlsena.  Można go porównać do mojego 2851 w 1999 roku.”

Artysta malarz Jacek Pałucha jest twórcą ciekawego obrazu o treści szachowej.

Andrzej Niklas napisał: Botwinnik i Fischer odpowiadają GM Bartkowi:

M. Botwinnik (Magazyn 64, 10/1987) – „Niektórzy nasi młodzi mistrzowie uważają, że Lasker, Capablanca i Alechin, jeśli by teraz pojawili się w rywalizacji zapomnieliby jak grać w szachy. Sądzę, że ci trzej wielcy szachiści byli by na poziomie dzisiejszych czempionów.”

R. Fischer (1970, wywiad D. Bjelicy w jugosłowiańskiej TV) – „Gdyby Morphy obecnie pojawił się w rywalizacji turniejowej potrzebowałby 6 miesięcy na przygotowanie a nawet bez tego mógłby usiąść za szachownicą i zwyciężać nawet wybitnych graczy”

Dwaj Szkoci grają w szachy.
– Dzisiaj jest dzień moich urodzin – oznajmia jeden z nich.
– Tak? To wszystkiego najlepszego … zaraz dostaniesz ode mnie prezent.
– Jaki? –
– W następnej partii dam ci wieżę for!

Andrzej Niklas napisał: Alechin w Buenos Aires w 1926 r. poszedł na zakład z „amatorem” twierdząc, że końcówka hetman przeciwko wieży jest wygrana dla strony silniejszej. Amator ustawił pozycję, gdzie wygraną osiąga się po ponad 30 posunięciach. Alechin beztrosko potraktował „amatora” i nie był w stanie zmieścić się w 50 ruchach.

„Ofiarami” amatora a zarazem ofiarami tej końcówki padli też m.in. Reti w 1924 r, oraz Tarakower w 1931 r.

Natomiast Capablanca analogiczną pozycję przedstawioną przez „amatora” wygrał bez trudu w Buenos Aires w 1939 r.

Na forum PZSzach (w 2005 roku) GM Bartłomiej Macieja napisał: „Uważany za geniusza końcówek Jose Capablanca miałby kłopoty z ustaniem równej końcówki z graczem obecnej pierwszej setki światowej.”

Końcówka hetman w walce z wieżą jest stosunkowo łatwo wygrana przez zawodnika o dobrym wyszkoleniu technicznym. Mimo tego kłopot z wygraniem takich końcówek mieli zawodnicy krajowi i nawet ze ścisłej czołówki światowej – vide partia Swidler – Gelfand (WCH 2001)

Przykład

Obecnie są tablice Nalimova, ale podstawowe pozycje Philidora czy Euwego należy znać, bo nikt też nie chce stać się kolejnym „bohaterem” książki Dworeckiego – „Tragikomedie w końcówkach”.

Andrzej Niklas napisał: A propos braci Kliczko trzy interesujące linki

ChessBase News 1

ChessBase News 2

ChessBase News 3

ChessBase News 4

//////////////////////////////

Uzupełnienie:

Władimir Klitschko wyjaśnia boksowanie

Góral pokonany przez szachistę!

Boks i szachy!

Zapraszam na nowy portal szachowy szach.tv.

Pozycja 21

Mat w 2 posunięciach

Rozwiązanie jest w komentarzu

Andrzej Niklas napisał: Na forum PZSzach (w 2005 roku) GM Bartłomiej Macieja napisał:

„(…) jeśli chodzi o dawne czasy, to poziom gry Zukertorta z pierwszego meczu o MŚ (ze Steinitzem) oceniam na pomiędzy 2300 a 2400 (olbrzymie wahania formy, spowodowane stanem zdrowia, a także wyjątkowo szybką grą). A zatem od tamtego czasu poziom gry czołówki światowej wyraźnie wzrósł. Przy okazji pisania książki oceniałem też Kieseritzky’ego i dałbym mu około 2470.

(…)Capablanca 1927 – grał jak dzisiejszy silny arcymistrz, ale musiałby dużo popracować, aby zbliżyć się do poziomu obecnej czołówki.

Grał nieporównywalnie lepiej od Kieseritzky’ego i tym bardziej Zukertorta. Oceniam go na „dzisiejsze” około 2600, choć chyba jest to trochę na wyrost.

Tal 1959 – bardzo podobała mi się łatwość z jaką pokonywał na turnieju kandydatów słabych przeciwników typu Benko czy Olafsson – rozprawiał się z nimi jak z dziećmi. Jednocześnie miał kłopoty przy grze z silnymi radzieckimi przeciwnikami, którzy „rozumieli co się działo”.

Wiele partii wygrywał w przegranych pozycjach z uwagi na błędy popełniane przez przeciwników w niedoczasach. Nie dałbym mu więcej niż „dzisiejsze” 2650.

Fischer 1962 – nie ma co oceniać, bo był zdecydowanie słabszy niż 8-10 lat później, gdy poziom jego gry należał do najwyższych osiągniętych przez człowieka w historii (rzędu „dzisiejszego” 2800).

(…)Trzeba pamiętać, że w 1959 roku czołówka światowa grała znacznie słabiej od obecnej czołówki światowej. Słabiej pod każdym względem – popełniali znacznie więcej błędów w każdej fazie partii. W ramach porównania i kontynuowania terapii szokowej, dodam, że obecny średniej klasy czołg wygrałby całą bitwę pod Grunwaldem. Ja zostałem poproszony o ocenę gry Tala w 1959 roku – on miał wtedy 23 lata i wciąż progresował. Fischerowi w 1962 roku dałbym jeszcze niższy ranking.

(…)Dla mnie jest to akurat jasne, że Szyrow gra obecnie lepiej niż Tal w 1959 roku.

(…)Uważany za geniusza końcówek Jose Capablanca miałby kłopoty z ustaniem równej końcówki z graczem obecnej pierwszej setki światowej.

To dlaczego kiedyś błyszczał? Bo poziom rozgrywania końcówek był makabryczny i na tle innych Capablanca zdecydowanie się wyróżniał.

(…)Nigdy nie istniał i długo nie będzie istniał szachista potrafiący liczyć warianty choćby w przybliżeniu tak jak Anand. Graczy takich jak ja wyprzedza w liczeniu wariantów nie o 10-50%, lecz 10-50 razy.

Na drugim miejscu postawiłbym Fischera, ale kolejni zawodnicy to już reprezentanci „współczesności”. Ze starych mistrzów, najbardziej ceni się pod tym względem Tala.”

W magazynie MAT (5/2009) GM Bartłomiej Macieja napisał:

„(…) trudno jest porównywać siłę gry zawodników z różnych epok.

Niekiedy różnice są widoczne gołym okiem, np. można bez trudu powiedzieć, że wszyscy przedwojenni mistrzowie świata mieliby olbrzymie kłopoty ze zdobyciem w XXI wieku tytułu mistrza Polski.”