Na tym blogu dyskutowaliśmy wielokrotnie o istocie początkowej fazy gry w nowoczesnych szachach oraz potrzebie dobrej znajomości teorii otwarć.

Widocznie nie wszyscy szachiści zdają sobie sprawę z istoty tego problemu i wtedy często jesteśmy świadkami słabej gry nawet silnych arcymistrzów w stadium debiutowym.

W 9 rundzie turnieju w Bielu czołowy szachista Indii Pentala Harikrishna wybrał przeciwko Radosławowi Wojtaszkowi po 7.Gb5+ słaby ruch 7…Sc6? (teoria poleca 7…c6 lub nawet 7…Gd7) i po dalszej fatalnej grze został gładko ograny przez naszego arcymistrza.

Partia ta jest pouczającym przykładem na temat: Warto jest znać warianty debiutowe!

Kamil Dragun był w pewnym okresie wielką nadzieją polskich szachów. Ostatnio jednak wyraźnie obniżył loty i wszystko wskazuje na to, że podzieli los wielu naszych utalentowanych juniorów, którzy – zamiast iść do przodu – stanęli w miejscu w swym twórczym rozwoju.

Przedstawiam partię rozegraną w tegorocznym Memoriale Najdorfa. Kamil Dragun spotkał się w 8 rundzie z weteranem naszych szachów Bartłomiejem Macieją. Młody arcymistrz po slabej grze nie uzyskał żadnej przewagi debiutowej, następnie przeszedł do równej końcówki wieżowej, którą ostatecznie przegrał.

Ta partia jest przykładem słabego wyszkolenia polskiej młodzieży: słaba faza debiutowa, brak koncepcji w grze środkowej i następnie katastrofa w końcówce. Przypominam, że Kamil Dragun jest słuchaczem Młodzieżowej Akademii Szachowej Polskiego Związku Szachowego.

W II rundzie superturnieju w Dortmundzie Fabiano Caruan w efektowny sposób pokonał byłego mistrza świata FIDE Rusłana Ponomarjowa.

Włoch wybrał swoją ulubioną i popularną obecnie w praktyce turniejowej kontynuację przeciwko obronie rosyjskiej, mianowicie 5.Sc3!? Wariant ten polecamy wraz z Janem Pińskim w naszej książce „Szybki kurs debiutów” (Wydawnictwo Penelopa).

Sam opublikowałem później obszerny tematyczny artykuł w czasopiśmie niemieckim Rochade Europa 2004.

163 lata temu rozegrano „nieśmiertelną partie” Anderssen-Kieseritsky.

ChessBase News

Magnus Carlsen rozegrał w trakcie mistrzostw świata w grze błyskawicznej i szybkiej w Dubaju szereg interesujących pojedynków pod kątem teorii debiutów.

W przedstawionej partii (rapid) mistrz świata zastosował ciekawy ruch 7.a3!?, który obecnie coraz częściej spotyka się w praktyce turniejowej. Jego idea jest oczywista: zapobiec ewentualnemu związaniu skoczka po Gf8-b4.

Główne warianty wynikają po 7.Hd2, 7.Ge2 oraz 7.Gd3.

W turnieju Aurofłotu 2012 Mateusz Bartel pokonał Fabiano Caruanę, co zagwarantowało mu awans do gry w superturnieju w Dortmundzie. Tę pouczającą partię zamieściłem w książce Atak na króla.

W Dortmundzie nasz arcymistrz po słabo rozegranym debiucie pojedynek z Włochem przegrał i to białymi po 27 posunięciach. Partia miała również szkoleniowy aspekt i dlatego została opublikowana z moim komentarzem w piśmie „Magazyn Szachista” (wrzesień 2012).

Praktyka turniejowa ostatnich miesięcy pokazuje, że nasz czołowy szachista dalej eksperymentuje w fazie początkowej i szuka tej właściwej drogi. W Dubaju w mistrzostwach świata w grze błyskawicznej Bartel wypróbował dwa razy posunięcie 1.g3, które z pewnością nie pasuje do jego taktycznego stylu gry.

Wniosek: Warto chyba popracować solidnie nad repertuarem debiutowym w celu udoskonalenia tego stadium partii. Szczególnie przeciwko silniejszym przeciwnikom wprowadzenie nowych elementów w grze jest konieczne, chyba że Mateusz Bartel nie ma już większych aspiracji sportowych!

Anna Dergatschowa-Daus zaliczała się przez kilka lat do ścislej czołówki kobiet Niemiec. Jest córką znanego rosyjskiego mistrza Chasina.

Moja partnerka zaskoczyła mnie rzadkim wariantem, ale udało mi się rozwiązać pomyślnie problemy debiutowe i zainkasować punkt.

W niedawno zakończonych mistrzostwach świata w grze szybkiej i błyskawicznej w Dubaju rozegrano wiele interesujących partii. Turnieje tego typu mają swoją specyfikę i dlatego zawodnicy często próbują różne nowe idee, otwarcia, warianty itd. Dlatego wartość wielu partii pod względem teorii debiutów jest ogromna.

Mateusz Bartel gra od czasu do czasu 1.g3 i w konkurencji szachów błyskawicznych dwukrotnie zastosował ten ruch. Mam duże wątpliwości o słuszności tej decyzji. Jako świetny taktyk były mistrz Polski powinien wybrać raczej coś ostrzejszego. W pojedynku z czołowym szachistą świata nasz arcymistrz – po niezbyt udanej fazie debiutowej – szybko wpadł w trudności, co zakończyło się ostatecznie porażką.

Dobre przygotowanie wariantu daje szansę sukcesu nawet w grze przeciwko silniejszemu przeciwnikowi. Pokazał to nasz szachista Bartosz Soćko (ranking 2622), który w lidze greckiej pokonał silnego arcymistrza z Indii Penteala Harikrishna (ranking 2726).

Jako uzupełnienie do tej partii proszę zapoznać się z tym wpisem: link.

W czerwcowym numerze pisma „Magazyn Szachista” 2014 została opublikowana partia Wojtaszek-Safarli na ten temat z moim komentarzem.

Ten ciekawy wariant został dość obszernie omówiony w mojej najnowszej książce „1.d4 siegt!” („1.d4 zwycięża).

Przez wiele lat grałem w I i II lidze niemieckiej. Były to ciekawe doświadczenia, ponieważ miałem możliwość gry z czołówką Niemiec. Przedstawiona partia ilustruje mój pojedynek z wielokrotną mistrzynią kraju Giselą Fischdick, którą udało mi się pokonać po interesującej walce.