Maia Cziburdanidze (ur. 17 stycznia 1961 w Kutaisi) podtrzymała dominację Gruzinek w szachowej elicie i przez trzynaście lat (1978-1991) była niepokonaną mistrzynią świata.
Dzisiaj obchodzi swoje 60-lecie urodzin.
Maję Cziburdanidze poznałem osobiście na turnieju w Dortmundzie w 1983 roku
Wielokrotnie podkreślałem w swoich publikacjach zalety gry korespondencyjnej, np. tutaj.
Poniższa partia została rozegrana w eliminacjach do drużynowych mistrzostw Europy. Grałem na V szachownicy i za wynik 4.5 z 6 przyznano mi I normę na mistrza międzynarodowego ICCF.
Miała ważne znaczenie dla teorii debiutów. Ruch 14.Hxe4 okazał się nowinką, co dowiedziałem się dopiero po publikacjach m.in. w Sahovski Informator, Chess Player, Magyar Sakkelet. Partia znalazła się także w artykule Michaiła Tala w Moderne Chess Theory.
Przez wiele lat zajmowałem się czynnie kompozycją szachową. W trakcie doświadczeń na tym polu stwierdziłem, że rozwiązywanie i analizowanie pewnych określonych zadań szachowych pomogło mi poprawić technikę liczenia wariantów, rozwinęło umiejętności kombinacyjne oraz poprawiło zdolności analityczne różnych pozycji!
W źródłach w języku rosyjskim znalazłem potwierdzenie zalet zajmowania się kompozycją. Dlatego w pracy trenerskiej zwracałem moim podopiecznym uwagę na tę kwestię i zachęcałem do studiowania pewnej grupy zadań.
Wykluczałem jednak w tym procesie szkolenia zajmowanie się zadaniami bajkowymi, typu samomaty, maty pomocnicze itd. Ciekawe, że sam układałem takie problemy i odniosłem sporo międzynarodowych sukcesów.
W mojej książce wyjaśniłem związki pomiędzy kompozycją szachową i grą praktyczną. Na bazie załączonych przykładów starałem się zwrócić uwagę na to, iż korzystanie z osiągnięć problemistyki może przynieść szachiście wiele praktycznych korzyści.
Dortmund jest znany w świecie z organizacji renomowanych turniejów szachowych. Pierwszy odbył się już w 1928 r.
Po osiedleniu się w tym mieście w 1981 roku, broniłem przez kilka lat barwy miejscowych klubów Hansa oraz Schachfreunde Brackel. Dzięki mojej inicjatywie, jako czołowy zawodnik miasta, udało mi się spowodować zaproszenia dla polskich szachistów: Włodzimierz Schmidt, Aleksander Sznapik, Jacek Gdański, Jan Przewoźnik, Marcin Kamiński, Andrzej Filipowicz, Roman Tomaszewski i Kazimierz Steczkowski. Niestety nasi panowie nie odnosili większych sukcesów sportowych.
Nie zapomniałem też o „brązowych medalistkach z Malty”. W 1985 r. turniej kobiet wygrały wspólnie Hanna Ereńska-Radzewska i Małgorzata Wiese po 7 p. z 9 partii. Natomiast w 1989 roku Agnieszka Brustman była bezapelacyjnie pierwsza z 9 z 11. Drugie miejsce zajęła Hanna Ereńska-Radzewska 8 p.
Z Agnieszką Brustman spotkałem się na olimpiadzie w Dreźnie w 2008 r. Była tam zaangażowana jako arbiter. Natomiast ja obserwowałem moich podopiecznych. Byłem w tym czasie trenerem niemieckiej kadry głuchoniemych.
Powspominaliśmy sobie „stare czasy”, także olimpiadę na Malcie. Agnieszka napomknęła w pewnym momencie o tym, jak z Małgosią poprosiły mnie o zezwolenie na udział w dyskotece młodzieżowej i ja wyraziłem na to zgodę.
Potem sprawdziłem moje notatki. To miało miejsce po 3 rundzie. Dziewczyny przegrały niespodziewanie z Walią 1-2. Agnieszka bez większego trudu pokonała James, ale Małgosia przegrała fatalnie z Evans.
Pomyślałem sobie, że dziewczęta potrzebują pewnego relaksu po niepowodzeniu i mogą się zabawić. Dałem jednak warunek: „O 24.00 mają być w hotelu”. Kierownik naszej ekipy Kazimierz Wasilewski nie był zachwycony moją decyzją.
Na drugi dzień graliśmy z Irlandią. Małgosia rozegrała swoją najlepszą olimpijską partię z Delaney (notacja jest w odcinku 13), natomiast Agnieszka pokonała bez trudu Connolly.
Młodzież mnie nie zawiodła!
Dortmund 1985. Jerzy Konikowski, Małgorzata Wiese i Hanna Ereńska-Radzewska.
Dortmund 1988. Od lewej strony Włodzimierz Schmidt, Hanna Ereńska-Radzewska (obecnie Barlo) i Jerzy Konikowski.
Drezno 2008. Agnieszka Brustman ogląda partie Polek.
Witam Panie Jerzy !!!
Mam przyjemność
zaprosić Pana na „Dziełko Youtubowe”.
Bo szachy są jeszcze
piękniejsze, kiedy udaje nam się
pokazać je nie tylko na
… SZACHOWNICY !!!
SZACHY KALIFA i KONIE KAROLA
KRÓLESTWO SZACHÓW na Youtube.
Wielka historia, wielkie postacie.
Jeszcze autentyczne, czy już fikcja.
I SZACHY frapujące i błyskotliwe.
I biegnące rącze konie i zamek …
i królowa, która jest wielką … pułapką. !!!
Link do kanału KRóLESTWO SZACHóW
Zaglądaj, oglądaj i … podaj dalej !!
Zapraszam gorąco
W czerwcu 1981 r. zamieszkałem w Dortmundzie (RFN) i zostałem członkiem najsilniejszego miejscowego klubu RC Hansa.
W dniach 5.10.-12.11.1981 wziąłem udział w mistrzostwach okręgu, które były jednocześnie mistrzostwami miasta.
Bez większego trudu wygrałem z 9.5 punktami z 11 partii.
Poniższa partia była rozegrana w VII rundzie. Ciekawy pojedynek z I rundy przedstawiłem już w odcinku 63.
Wydawnictwo Joachim Beyer Verlag – mimo pandemii – nie zwalnia tempa i jest dalej aktywne publikacją książek szachowych o różnej tematyce.
Niedawno ukazała się angielska wersja monografii debiutowej 1.e4 siegt!
Celem jej jest pomoc zawodnikom, którzy chcą szybko wprowadzić do swego repertuaru debiutowego ruch 1.e4 oraz uniknąć stosowania głównych i tym samym obszernie rozpracownych znanych wariantów!
Winning with 1.e4
Jerzy Konikowski i Uwe Bekemann
Joachim Beyer Verlag 2021
256 stron
ISBN 978-3-95920-989-2
Należy też wspomnieć o sukcesie drużyny męskiej. Panowie pod wodzą Andrzeja Filipowicza uplasowali się ostatecznie na VII miejscu, najwyższym w historii powojennych olimpiad.
Na ten wynik zapracowali:
Aleksander Sznapik (6 p. z 12 partii)
Włodzimierz Schmidt (9 p. z 13 partii)
Adam Kuligowski (10 p. z 13 partii: srebrny medal na 3 szachownicy!)
Jacek Bielczyk (5 p. z 10 partii)
Jerzy Pokojowczyk (1 p. z 4 partii)
Jan Przewoźnik (1.5 p. z 4 partii).
/////////////////////////
Przez cały czas olimpiady mieliśmy wiernego kibica. Był nim Emanuel Sztejn.
Zjawił się na Malcie na zaproszenie Wiktora Korcznoja. Jako rzecznik prasowy arcymistrza był w drodze do Merano, gdzie 20.XII.1980 roku, rozpoczynał się mecz finałowy pretendentów pomiędzy Robertem Hübnerem i Wiktorem Korcznojem. Dla przypomnienia był również rzecznikiem prasowym w 1981 roku podczas meczu o Mistrzostwo Świata pomiędzy A. Karpowem i W. Korcznojem.
Moje wspomnienia:
Hanna Ereńska-Radzewska i Emanuel Sztejn w czasie olimpiady na Malcie
/////////////////////////
W trakcie olimpiady miałem okazję poznać osobiście Mieczysława (Miguela) Najdorfa.
Pewnego razu zobaczyłem starszego pana, który z zainteresowaniem oglądał partie naszych zawodniczek. Podszedłem bliżej i rozpoznałem sławnego arcymistrza. Przedstawiłem się i wyjaśniłem, że jestem kapitanem polskiej drużyny.
Przywitał się ze mną bardzo serdecznie, jak byśmy byli starymi znajomymi. „Kobiety grają znakomicie” – wykrzyknął – „Mają szanse na jakiś medal. Złoto jest raczej niemożliwe, ale srebro lub brąz jest realne”.
W tym momencie podeszła do nas sędzina i kazała się nam uciszyć. Odeszliśmy na bok i kontynuowaliśmy rozmowę. Okazało się, że nasz rodak wpadł na kilka dni na Maltę w celu obejrzenia olimpiady. Ostatecznie okazało się, że Najdorf trafnie ocenił grę naszych szachistek. Panie zdobyły trzecie miejsce!
Na Malcie żyliśmy nie tylko szachami. Dla przypomnienia wpis.
cdn
