Od lewej strony: Kacper Piorun, Aleksander Miśta i Piotr Murdzia (zdjęcie z Internetu)
W dniach 30.07-6.08.2016 r. w Belgradzie (Serbia) odbyły się Drużynowe oraz Indywidualne Mistrzostwa Świata w rozwiązywaniu zadań szachowych (solvingu).
Polska ekipa w składzie: Kacper Piorun, Piotr Murdzia i Aleksander Miśta zdobyła tytuł Mistrza Świata!
Indywidualnie złoty medal zdobył Kacper Piorun, a srebro Piotr Murdzia.
Gratulacje!
Dla przypomnienia: link
Bankiet po zakończeniu międzynarodowego turnieju rozwiązywania zadań szachowych (Warna 1978). Od lewej strony: Eugeniusz Iwanow, Tina Perkonoja i Pauli Perkonoja.
(zdjęcie ze zbiorów Eugeniusza Iwanowa)
W dniach 23.07-03.08 w Biel (Szwajcaria) odbył się tradycyjny Festiwal Szachowy z udziałem członka kadry olimpijskiej Mateusza Bartla.
Niestety nasz arcymistrz nie osiągnął jeszcze szczytu swej formy sportowej i ostatecznie został sklasyfikowany na dalekiej 21 pozycji. Do olimpiady został jeszcze miesiąc i miejmy nadzieję, że w Baku Mateusz Bartel będzie zdobywał cenne punkty dla polskiej drużyny.
Żona arcymistrza Marta zajęła 49 miejsce.
Ostateczne wyniki na stronie festiwalu: link
Informacja na ChessBase News: link
Międzynarodowy konkurs w rozwiązywaniu zadań (Warszawa 27.04.2002). Od lewej strony: E.Iwanow, W.Seliwanow (Rosja) i L.Szwedowski.
(zdjęcie ze zbiorów Eugeniusza Iwanowa)
W dniach 22 lipca – 1 sierpnia odbył się tradycyjny turniej „Poikovsky Karpov Tournament„ z udziałem naszego najlepszego arcymistrza Radosława Wojtaszka.
Końcowe wyniki
Spotkanie problemistów podczas międzynarodowego turnieju w rozwiązywaniu zadań (Warszawa 27.04.2002). Od lewej strony stoją: E.Iwanow, W.Tura, A.Seliwanow, L.Szwedowski i P.Murdzia.
(Fotografia ze zbiorów Eugeniusza Iwanowa)
(Autor wspomnień z lewej strony)
Biografia szachowego samouka:
Urodziłem się na kresach (wówczas) zachodnich, tuż nad rzeczułką Pyszną i tuż przed samiutką wojną. A na Prośnie dla przypomnienia leżała granica. Naszych dobrych sąsiadów – od pokoleń rodzina tam na saksy jeździła – licho podkusiło i pierwsze bomby drugiej wojny światowej zwalili na moją biedną grzywkę, ozdobę gołej jeszcze główki… Czarne Krzyże jeszcze przed wojną sfajdały moją ojcowiznę, a ja z przejęcia sfajdałem się w pieluchy. Mam porwała mnie w ramiona i na bosych nosagach przed Sztukasami uciekła. I mnie nie poroniła, ani mnie nie uroniła.
Bardzo wcześnie nauczyłem się czytać (obie moje babcie nie umiały pisać), bo w naszym podwórku mieszkała nauczycielka od tajnych kompletów. Gdy kończyły się te komplety, to ja stawałem się widomym znakiem postępu.
Podobnie wcześnie grać zacząłęm w szachy. Kątem w podwórku rezydował niemowa, który mnie uczył grać w szachy, a których ja jeszcze na oczy nie widziałem. W dniu Wyzwolenia ten niemowa zarzucił plecak na ramię, donośnym głosem powiedział „Zostańcie z Bogiem” a do mnie czystą polszczyzną dodał: „Amici sumus”.
Po drugiej stronie rogatki, na skaraju parku (który za Niemców nazywał się „Nur fur Deutsche”, znajdowała się stara cerkiew, Tam po wojnie urządzono dom kultury. Sala widowiskowa dla gościnnie tutaj występujących artystów na parterze i świetlica na piętrze dla miejscowych szachistów. Jakie tam piętro… Był to pozoim chóru w tej świątyni, przerzucono stropy od ściany do ściany i w ten oto sposób powstała świetlica. Sekcją szachową dowodził tam red. Eugeniusz Cielecki, a stroną muzyczną kierownik tego DK Józef Jaskulski. I tym sposobem los szachistów harmonijnie współgrał z losem muzyków, a na odwrót nie bardzo, bo jakże tu dmuchać w drugą stronę.
Szachom zostałem wierny przez całe życie… Jak zostałem mistrzem mojego miasteczka, to wojsko mnie wybrało jako kandydata na mistrza. Grywałem jako reprezentant pułku od Kostrzynia i Słubic aż po Komorów, a nakońcu wylądowałem w Komendzie Garnizonu, wśród kolegów – elewów z mojego rocznika. Mistrzem tam nie mogłem zostać, więc nad ranem puścili mnie wolno.
Po wojsku z biegiem Nysy i Odry docelowo wylądowałem na pochylni w Szczecinie, uprzednio jednak zdobyłem tytuł mistzra Gryfii. W wolnych chwilach potykałem się na szachownicy w klubie PTTK przy Placu Lotników czy nawet Grunwaldzkim. Przegrałem tam partię sromotnie (pół wieku temu) i na pocieszenie usłyszałem: z byle kim Pan nie przegrał. Profesor Laure jestem. Pewnie uczył się Pan z moich książek. Jak nie upaść na kolana przed takim Partnerem, prawdziwym mistrzem przecież.
I tak już mi szło (albo raczej nie szło) od mistrza do mistrza. Mistrz Makarczyk z Łodzi, Mistrz Plater z Warszawy, Mistrz Śliwa z Krakowa… A nie chwalący się pobiła mnie także niejedna Mistrzyni (Pani Brustman i Pani Ereńska…).
I Ostrzyli sobie na mnie zęby i pióra redaktorzy Czesław Krulisch i Jacek Żemantowski, a w memoriale Gawlikowskiego (w części dla amatorów) miałem pewne miejsce pod koniec drugiej setki. Tam toczyłem boje z przyszłym Mistrzem Europy (gdy ledwie swoją obecność nad stołem swoją grzywką zaznaczał). W pierwszym roku jego startów pewnie wygrałem (tylko z nim), w drugim roku z trudem zremisowałem a w trzecim roku sromotnie przegrałem. Tata przyszłego mistrza – a mój znajomy z PZSzach nie mógł wyjść z podziwu. A to właśnie ja odkryłem przyszłego mistrza. I na tym moja droga odkrywcy na 64 polach się zakończyłą. Trochę wyżej poszedłem w szachach zaocznych, ale to już jest całkiem inna historia.
Adam Frysiak
W pierwszej setce jest nadal trzech Polaków!
25. Radosław Wojtaszek 2733
56. Kacper Piorun 2681
61. Jan Krzysztof Duda 2675
Wśród kobiet Monika Soćko zajmuje 29-tą pozycję (2454).
Jan Krzysztof Duda jest trzeci na liście juniorów z 2675 pkt. Wśród juniorek najlepszą Polką jest Oliwia Kiołbasa, która z 2319 punktami zajmuje 24 miejsce.
Dokładne informacje
Czołówka mężczyzn
Czołówka kobiet
Czołówka juniorów
Czołówka juniorek
Lista polskich zawodników
Lista polskich zawodniczek
