Nie ulega żadnych wątpliwości, że w szachach jedynie faza początkowa ulega ciągłych przemianom. Dlatego zawodnicy z ambicjami sportowymi przywiązują największą uwagę na dobre przygotowanie debiutowe, gdyż tutaj starają się uzyskać przewagę.

Ten problem był zresztą wielokrotnie omawiany na tym blogu, np. link.

Przedstawiam Państwu ciekawą partię na temat systemu Tartakowera. Plan z ruchami 6…h6 i 7…b6 został po raz pierwszy wprowadzony do praktyki turniejowej przez naszego rodaka na turnieju w Londynie w 1922 roku i stąd pochodzi nazwa tego wariantu.

Jego główną ideą jest postawienie gońca na diagonali a8-h1, który może następnie wziąć aktywny udział w ataku na króla.

System był w swoim czasie bardzo popularny w kręgach czołówki światowej: Fischer, Spasski, Tal, Karpow, Kasparow, Portisch, Geller itd.

Sam grywałem go kiedyś z powodzeniem i następnie jako trener propagowałem „Tartakowera” swoim podopiecznym. Owocem moich prac badawczych były publikacje:

1. Queen`s Gambit – Tartakower System, Chess Enterprises 1983 – link
2. Damengambit – Tartakower System, Mannheim 1990 – link
3. Damengambit: Tartakower, ChessBase 1994 – link

Także w 1990 roku Legion Warszawa wydał moją broszurkę na ten temat: link

Tak jak już wspomniałem, warianty debiutowe są poddawane ustawicznym badaniom teoretycznym i praktycznym. Wynikiem tego są nowe idee.

Ilustracją tego jest poniższa partia. W 8 posunięciu tego systemu grano do tej pory przede wszystkim 8.Ge2, 8.Wc1, 8.Hc2, 8.cxd5 itd. Od niedawna wprowadzono do gry ostry ruch 8.g4!?

Białe wygrały partię, ale to nie znaczy, że atak pionkiem prowadzi do wygranej. Czarne prawdopodobnie zaskoczone posunięciem 8.g4!? nie grały optymalnie, co skończyło się porażką.

Robert Ullrich jest nie tylko wydawcą, autorem lecz także czynnym zawodnikiem.

Przedstawiam Państwu jedną partię z jego twórczości, która była rozegrana w lidze okręgowej Rhön/Haßberge.

Zwracam uwagę na końcową pozycję. Po posunięciu 23…Wd8!, którym czarne były gotowe ofiarować hetmana lub gońca b7, przeciwnik nie znalazł obronnej recepty i po 45 minutach namysłu poddał partię.

Źródło

Wielka szkoda, że Radosław Wojtaszek nie wykorzystał w ostatniej rundzie lepszych szans w pojedynku z Navarą. Ostatecznie Polak zajął drugie miejsce w superturnieju, co jest dużym sukcesem polskich szachów.

Nie ulega żadnych wątliwości, że najsilniejszą stroną naszego arcymistrza jest znakomita znajomość debiutów. Wprawdzie można często mu zarzucić zbyt schematyczny styl gry, ale jest on w wielu przypadkach bardzo skuteczny. W ostatecznym rozrachunku liczą się punkty i sukcesy turniejowe.

Ogromną wiedzę debiutową Wojtaszka docenił były mistrz świata Anand, który zatrudnił go w swej ekipie w roli analityka.

Poniżej partia Radosława Wojtaszka z 9 rundy.

Stan przed ostatnią rundą:

1-2. Vachier-Lagrave, Maxime 5.5 (24.75)
Wojtaszek, Radosław 5.5 (22.5)
3. Navara, David 5 (19)
4-5. Adams, Michael 4.5 (18.5)
Eljanov, Pavel 4.5 (18.25)
6. Rapport, Richard 2 (10)

Jutro Wojtaszek zmierzy szable z Czechem Davidem Navarą.

W tej partii z 8 rundy Radosław Wojtaszek pokazał wielką technikę obrony trudnej końcówki.

Garri Kasparow–mistrz świata w latach 1985–2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników kiedy masz przegraną po debiucie.  

W dzisiejszej rundzie Radosław Wojtaszek nie dał żadnych szans francuskiemu arcymistrzowi, który zresztą wybrał słaby i krytykowany przez teorię ruch 6…Ge6.

Partia ta jest kolejnym i pouczającym przykładem na temat istoty debiutów we współczesnej praktyce turniejowej. Czarne po nieudanym otwarciu przeszły do końcówki, ale przegranej.

Gratulacje dla Wojtaszka, który potrafi skutecznie wykorzystać błędy debiutowe swych przeciwników!

W dzisiejszej rundzie Radosław Wojtaszek bardzo szybko rozprawił się czarnym kolorem z Richardem Rapportem. Ruch 14…Ga6 jest prawdopodobnie nowinką i poleca go program Komodo 9. 

Oglądając tę partię miałem wrażenie, że Węgier grał wariant, którego zupełnie nie czuje i nie rozumie. To jest dla mnie niezrozumiałe, że zawodnik o wielkim talencie taktycznym gra otwarcia, których nie powinien.

Ten przypadek przypomina mi twórczość jednego naszego utalentowanego arcymistrza, który często „eksperymentuje” w ważnych partiach, zamiast grać zgodnie ze swoimi naturalnymi zdolnościami.

Oto partia Radosława Wojtaszka z piątej rundy:

Dzisiejsza partia Wojtaszka z Navarą przejdzie z pewnością  – z uwagi na niezwykle pasjonujący przebieg – do historii szachów.

Szkoda tylko, że ofiarą stał się nasz arcymistrz.