Feliks Chybicki był czołowym szachistą Pomorza w latach 50 i 60- tych minionego stulecia. Był pierwszym moim trenerem. Bardzo dużo mi pomógł w zrozumieniu szachów, choć zajęć z nim było w sumie niewiele. Posiadał dużą bibliotekę szachową. Kupiłem u niego wiele książek po rosyjsku, także roczniki miesięcznika „Szachy” i „Szachmatów w ZSRR”. Był okres, kiedy zostawiałem u niego prawie wszystkie moje oszczędności. Mieszkał w centrum Bydgoszczy. Wtedy na ulicy Armii Czerwonej, obecnie gen. Focha. Był osobą o dużej kulturze. Mam o nim same pozytywne wspomnienia. Niestety nie znam dat urodzin i śmierci Pana Feliksa. Może ktoś pomoże w uzyskaniu tych informacji?

Feliks Chybicki jest autorem pięknego wiersza pt. „Partia szachów”, którego inspiracją była znana partia Anderssen-Dufresne, Berlin 1853. Był on opublikowany w miesięczniku „Szachy” 2/1954.

Partia szachów
Anderssen – Dufresne, Berlin 1853

Stanęły naprzeciwko dwie armie złowrogie,
Do boju się gotując na śmierć i na życie.
Straszne są ich spojrzenia, zamiary ich srogie,
Widocznie szanse swoje obliczają skrycie.

Każdą armię do boju król wiedzie potężny,
Sam chroniąc swą osobę za plecy żołnierzy.
Każdą dowodzi hetman, wódz dalekosiężny,
Najdzielniejszy, najmędrszy ze wszystkich rycerzy.

Siły na pozór równe liczbą, składem broni,
Lecz nie równa znajomość praw wojennej sztuki.
Kto zwycięży? Czy białe spod znaku Pogoni
Czy też triumfem błyśnie znak czarnej swastyki.

1. e2-e4

Pierwsze białe piechura popchnęły do przodu:
Sunie z wolna, lecz śmiało, na sam środek pola.
Może czeka go awans lub dozna zawodu;
Jeśli padnie to trudno, taka jego rola.

1. … e7-e5

Już i czarne naprzeciw ślą mężnego piona,
By powstrzymał w pochodzie śmiałka napastnika.
A więc zwarli się obaj w nieruchomej pozie,
Baczni na każdy odruch i cios przeciwnika.

Chcąc białemu pionowi utorować drogę,
Skoczył gracko w szwoleżer na swym siwym koniu.

2. Sg1-f3 Sb8-c6

Lecz i czarny kawaler wbił w konia ostrogę,
Aż się rżenie rozległo po zielonym błoniu.

3. Gf1-c4 Gf8-c5

Wnet giermkowie wybiegli wskroś pobojowiska,
Wzrok kierując daleko na wrogie pozycje,
I zajęły dogodne dla się stanowiska,
Oczekując na dalsze sztabu dyspozycje.

4. b2-b4

Zrozumiawszy czarnego wodza zamierzenia,
Biały wysłał na giermka piona z ostrym mieczem,
By odwrócić uwagę chytrego spojrzenia
I zapewnić królowi bezpieczne zaplecze.

4. … Gc5:b4

Tak więc zginął waleczny piechur w pojedynku
Pod okrutnym wrażego przeciwnika ciosem,
Lecz swój zamiar osiągnął w ofiarnym uczynku
Ciury się dalszym jego zatroszczyły losem.

5. c2-c3

Już następne z kolei pędzą naprzód piony,
Straszną zemstą pałając za śmierć swego druha.

5. … Gb4-a5

Uciekł giermek-zabójca strachem przerażony,
Jakby ujrzał przed sobą postać złego ducha.

6. d2-d4 e5:d4

Ledwie wybiegł do przodu piechur sprzed hetmana,
Już go ostrym żelazem wróg uderzył z nagła.
I spojrzała mu w oczy śmierć nieubłagana,
Noc go czarna wieczności na zawsze opadła.

7. O-O

Król niepomiernie dbały o swą skórę,
Chyłkiem za białą wieżę schował swą personę.
Nie wiadomo, czy strach w nim wziął nad męstwem górę,
Czy strategiczny manewr popchnął go na stronę.

7. … d4-d3

Teraz czarne pieszkowi pójść dalej kazały,
Aby zmieszał wrogowi jego skryte plany.

8. Hd1-b3

Białe jednak ruch taki szybko zrozumiały
I napadły znienacka na króla hetmanem.

8. … Hd8-f6

Niebezpieczny ten manewr hetman ujrzał w porę
I osłonił swą piersią królewski majestat.

9. e4-e5 Hf6-g6

Napadnięty jednakże jak dzik przez psów sforę,
Ustąpić na inne musiał z tego miejsca.

10. Wf1-e1

Potęguje się akcja białych w centrum frontu,
Ciężka się kolubryna do walki wyłania.

10. … Sg8-e7

Wyskakuje więc na to z linii horyzontu
Czarny koń i swym ciałem cesarza zasłania.

11. Gc1-a3

Takoż giermek w tym miejscu strzela najskuteczniej,
Piętrzą się przed czarnymi ogromne trudności.

11. … b7-b5

Aby białych odeprzeć groźby niebezpieczne,
Czarny piechur ofiarnie zadanie uprości.

12. Hb3:b5

Zamiast chytry wytrącił białych z równowagi,
Musiał hetman, choć nie chiał, uderzyć na pieszka,

12. … Wa8-b8

Lecz przed wieżą zabrakło wodzowi odwagi,
Została mu niestety jedynie ucieczka.

13. Hb5-a4 Ga5-b6

Teraz czarne powoli zbierają swe siły,
Na ostatnią się z wrogiem gotując rozprawę,
I kto wie czyby białe króla obroniły,
Gdyby konia na skrzydło nie wysłały prawe.

14. Sb1-d2 Gc8-b7
15. Sd2-e4 Hg6-f5

Hetman czarny podwójną tutaj spełnia rolę,
Nie przystoi wodzowi stać tylko w obronie,
Dla ataku na piona opuszcza swe pole,
Groźnie ku niemu zęby szczerzą białe konie.

16. Gc4:d3

Długo się ostał piechur przeżywając trwogę,
Za daleko zapędził się sam w pojedynku.
Cios rycerza ukrócił życia jego drogę,
Śmierć zakończyła jego nieszczęsną pielgrzymkę.

Gdyby teraz koń skoczył na czarnego władcę,
Strasznego by czarny doznał hetman losu.
W niebezpiecznej się znalazł butny rycerz siatce,
Więc uskoczył na stronę i uniknął ciosu.

16. … Hf5-h5

Rumak nie chciał powstrzymać w swym rozpędzie skoku,
Tak więc stanął przed twardą czarnych wojów ścianą.

17. Se4-f6+ g7:f6

Lecz po chwili żałował pochopnego kroku,
Spotkał bowiem śmierć nagłą i niespodziewaną.

18. e5:f6

Nadaremna jednakże była ta ofiara,
Oto bowiem przed wieżą otwarły się wrota.
Tędy na sułtana pójdzie biała wiara,
Tędy arcywaleczna pogromi go rota.

18. … Wh8-g8

Czarna się na otwartą linię wtacza wieża,
Dla białego monarchy groźba to złowieszcza.
I hetman czarny z dala na konia zmierza.
Zbyt wcześnie jednak trębacz zwycięstwo obwieszcza.

19. Wa1-d1

W tej pełnej wielkiej grozy i napięcia chwili
Białe przygotowują zasadzkę straszliwą.
Na jakiż to się podstęp mózg ludzki wysili,
Gdy swoje myśli włączy w potrzeby ogniwo.

19. … Hh5:f3

Ostatnią czarny rycerz usunął zaporę,
Zda się, że nic już białych od klęski nie chroni,
Lecz zawód spotka serca do radości skore:
Oto jak walczą zuchy spod znaku pogoni.

20. We1:e7 Sc6:e7
21. Ha4:d7+ Ke8:d7
22. Gd3-f5++ Kd7-e8
23. Gf5-d7+ Ke8-f8
24. Ga3:e7 mat

Tak więc zwycięstwo białym przypadło w udziale,
Choć mała po ich stronie już była nadzieja.
A dla nas stąd nauka i mądre morale,
Że nie zwycięża przemoc, lecz wielka idea.

F.Chybicki (miesięcznik „Szachy” nr 2/1954)

Kasparow w Wikipedii

Część pierwsza
Część druga
Część trzecia
Wywiad z Kasparowem, w którym mówi o swojej pracy z Magnusem Carlsenem.
Reklama Altavisty z udziałem G. Kasparowa

Przy podpisywaniu swoich książek

Agata Dorota BOUVY z domu Kalinowska. Tłumacz, poetka, publicystka, konserwator dzieł sztuki w brązie; ur. 28 stycznia 1963 roku w Warszawie, córka Witolda Jana Pawła i Wandy Apolonii z Michnowskich; zamężna: Michel Norbert Bouvy (biznesmen); dzieci: córka Clara Wanda (1996).
Pisze od najmłodszych lat, ale dopiero od 1998 roku daje się namówić na publiczną prezentacje swoich utworów.
Publikacje książkowe Asy i Burasy – Toutous et Minous, wiersze w podwójnej wersji językowej dla dzieci (Toruń 2000), Kalendarium (Kraków 2004), Triptique romain (Francja, Belgia, Quebek 2003) – przekład na j. francuski poematu Tryptyk rzymski Jana Pawła II.
Jej utwory poetyckie publikowane były w antologiach polskich i francuskich, m.in. Moi réveuse (Paris 1998). Dojrzewanie w miłości (Radom 1999), oraz w pismach Aura – USA, Powiśle Dąbrowskie – PL, Panorama Szachowa – PL i na wielu stronach internetowych.
Redaktor techniczny i współautorka Indeksu haseł Polskiego Słownika Biograficznego (Lublin 1999).
Redaktor serii Antologia APAJTE – „Nie damy pogrzesc mowy” (Tom I – Paris 2009). Łącząc w swojej pracy zawodowej poezję i publicystykę, w 1997 roku założyła, i jest do dziś wydawcą, Biuletynu Informacyjnego APAJTE.
Jej artykuły publikowały: Aura – USA, Dziennik Polski – U.K, Dziennik Związkowy – USA, Ekspres Wieczorny – Australia, Głos Katolicki – Fr, Kontakt Polonia – Fr; Neoterm – PL, Pod Wiatr – PL, Polonia Włoska – I, Powiśle Dąbrowskie – PL, Pro Polonia – PL, Relacje – S, Rota – PL, Teczka – Fr, Votre Ami – Fr, Wspólnota Polska – PL i inne.
Laureatka I nagrody za recytację na VII Światowym Festiwalu Poezji, Marli Konopnickiej w Przedborzu 1998; wyróżnienia: XI Ogólnopolski Konkurs Recytacji Poezji i Prozy Rosyjskiej i Radzieckiej w Warszawie 1980, IV Polonijny Konkurs Poezji w Wąglanach 1998, Międzynarodowy Konkurs Literacki Fundacji Młodej Polonii w Warszawie 1999, VI Polonijny Konkurs Poezji w Wąglanach 2000, VIII Międzynarodowy Konkurs Poetów Emigrantów w Clearwater – USA 2001, IV Salon Książki Polonijnej w Brukseli – Nagroda Honorowa przyznana przez Konsulat Generalny RP w kategorii przekładów literackich (Tryptyk rzymski Jana Pawła II).
Agata Kalinowska-Bouvy emigruje w 1984 roku do Francji rezygnując dla otrzymania paszportu ze studiów na Uniwersytecie Warszawskim (romanistyka). Kończy z wyróżnieniem Ecole Internationale de Langue et de Civilisation Française w Paryżu (język i kultura francuska) 1985, a w 1986 uzyskuje dyplom techniczny w Ecole Supérieure de Tourisme EST-ESM w Paryżu (turystyka).
W latach 1984-89 pracuje ucząc się w pracowni plastycznej Max le Verrier w Paryżu (konserwacja brązów i dzieł sztuki z odlewów artystycznych), jest równolegle stażystką rzeźbiarza-metaloplastyka F. Meulin pod Paryżem. Po przedstawieniu dokumentacji swoich prac plastycznych i uzyskaniu pozytywnej opinii z „Maison des Artistes” wyjeżdża na południe Francji, gdzie pracuje jako kierownik Pracowni Sztuki Stosowanej w Opio 1989-90. Tam poznaje swojego obecnego męża i powraca do Paryża, gdzie wielokrotnie daje pokazy ze sztuki układania bukietów.
Z powodu wypadku w pracowni i złamanych 2 palców lewej ręki, w 1990 r nie mogąc kontynuować pracy manualnej powraca do swoich wcześniejszych zainteresowań językowych i rozpoczyna pracę w wolnym zawodzie tłumacza. Swoje biuro tłumaczeń technicznych prowadzi do 2004 roku.
Aktualnie współpracownik Institut de Recherches Biographiques w Vaudricourt (Francja) 1995.
Jej szerokie zainteresowania artystyczne nie ograniczają się tylko do sztuk plastycznych. W latach 1986—89 uczestniczyła w zajęciach teatralnych organizowanych przez Stowarzyszenie Filotechniczne w Paryżu, uzyskując na przeglądach trzecią i drugą nagrodę. Kilkakrotnie występowała z grupą „La Compagnie des Quinquets”.
Od połowy lat dziewięćdziesiątych związała się z działalnością polonijną i społeczną, w którą jest niezmiernie zaangażowana. Jest prezesem Polskiego Stowarzyszenia Autorów, Dziennikarzy i Tłumaczy w Europie – A.P.A.J.T.E (Paryż) 2001.

Poezja szachowa

W 1564 roku Jan Kochanowski napisał poemat „Szachy” nie mający sobie równego w literaturze światowej, jeśli chodzi o połączenie treści szachowej z niezwykłym artyzmem poetyckim.

Szachy w kulturze
Szachy Kochanowskiego
Jan Kochanowski w Wikipedii

Ta bardzo interesująca książka poświęcona została skandalom w dziejach Polski. Jednym z bohaterów jest szachista warszawski Janusz Szpotański. „Szpot” był autorem kilku poematów komicznych, w których wyszydzał rządzących w czasach PRL prominentnych działaczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1964 roku napisał sztukę Cisi i gęgacze, czyli bal u prezydenta, opera w trzech aktach z uwerturą i finałem – utwór będący pamfletem przeciwko rządom Władysława Gomułki. W styczniu 1967 został aresztowany i w 1968 skazany na trzy lata więzienia „za rozpowszechnianie informacji szkodliwych dla interesów państwa”. O tym właśnie wydarzeniu pisze w swej pracy Ludwik Stomma.

Z Januszem Szpotańskim spotykałem się wielokrotnie przy szachownicy. Pamiętam moje piękne zwycięstwo z ofiarą hetmana w czasie półfinałów Mistrzostw Polski w Krakowie w grudniu 1972 roku. Podzieliłem wtedy 1-4 miejsce z 10.5 punktami, natomiast Szpotański był siódmy z 7.5 punktami.

Janusz Szpotański w Wikipedii
Ludwik Stomma w Wikipedii

Życie Eleni przebiegało według ustalonego porządku. Była żoną Panosa, właściciela zakładu samochodowego, miała dwoje dzieci i lubiła swoją pracę: sprzątanie pokoi w hotelu Dionysos na wyspie Naxos. Pewnego razu – w czasie normalnych czynności zawodowych – natknęła się na rozrzucone figurki nieznanej gry. Zapragnęła poznać jej tajemnicę. Dla Eleni zaczęła się przygoda z trudno do przewidzenia konsekwencjami.

Bertina Henrichs urodziła się w 1966 roku we Frankfurcie nad Menem. Studiowała literaturę i kinematografię. Od wielu lat mieszka w Paryżu. Jej debiut literacki pt. „Szachistka” okazał się bestsellerem. Na kanwie tej powieści powstał nawet film.

Szachistka w Canal+
Urywki filmu w YouTube

Gangsterzy i filantropi – polski film komediowy wyreżyserowany przez Jerzego Hoffmana przy współpracy Edwarda Skórzewskiego w roku 1962.

Gansterzy i filantropi

Gansterzy i filantropi w Wikipedii
Jerzy Hoffman w Wikipedii
Edward Skórzewski w Wikipedii

Prezentuję Państwu film Andrzeja Zakrzewskiego pt.Szach i mat! Film powstał w 1967 roku.

Część pierwsza
Część druga
Część trzecia

Andrzej Zakrzewski w Wikipedii
Szach i mat! w Wikipedii

Anand w Wikipedii

Część I
Część II

Znany niemiecki artysta komediowy Hape Kerkeling, nie umiejący grać w szachy, rozegrał przy pomocy mistrzyni Niemiec kobiet Elisabeth Pähtz symultanę z grupą klubowych szachistów. Trick polegał na tym, że Pähtz siedziała w osobnym pokoju i miała podgląd na rozgrywane partie. Kerkeling miał natomiast słuchawki w uszach i wykonywał polecenia arcymistrzyni. Wygrał wszystkie pojedynki. Dla znających język niemiecki polecam dowcipne uwagi komedianta. Film pokazał niebezpieczeństwo podpowiadania w czasie partii.

Film