1. Wiceprezes Włodzimierz Schmidt podkreślił, że słabe przygotowanie debiutowe jest problemem zarówno czołówki kobiet, jak i mężczyzn i zadeklarował gotowość nadzorowania pracy konsultanta debiutowego kadry kobiet i mężczyzn (Protokół z zebrania zarządu Warszawa, biuro PZSzach, Al. Jerozolimskie 49, 27 października 2012 r. godz. 10.00-18.00).

2. Michał Krasenkow – trener kadry Polskiego Związku Szachowego (Pismo MAT 4-2013): Kładzenie nacisku na pracę nad debiutami jest śmiesznym podejściem.

3. Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.  

4. Władimir Kramnik – mistrz świata w latach 2000-2007: Moja specjalność to debiut i przejście do gry środkowej. Tu nie chodzi o wiedzę, tylko o zrozumienie oraz pojęcie kierunku działania”.

5. Borys Gelfand – wicemistrz świata w 2012 roku: Byłem wychowany, że debiut to najważniejsza część partii i trzeba go wygrać. Dlatego muszę silnie obciążać mózg.

6. Czołowy trener MASZ: Ja osobiście, w pracy i w konsultacjach z juniorami, zwracam większą uwagę na idee, myśli, najważniejsze ścieżki, nastawienie do partii, nie zalewając ich wariantami.

7. Jerzy Konikowski – trener I klasy i publicysta: Studiujcie debiuty, a w grze środkowej i końcówkach dacie sobie na pewno radę!

8. Monika Soćko – najlepsza polska szachistka: Ranking rzędu 2400 czy 2500 można zdobyć samym talentem, ale dalszy rozwój wymaga dobrych trenerów i wielkiej własnej pracy. Tak, polscy szachiści są leniwi. Naturalnie nie wszyscy, ale większość.

//////////////////////////////////////////////

Od kilku lat obserwuję karierę sportową naszego młodego arcymistrza Dariuszowa Świercza. Moim zdaniem jest on jedynym zawodnikiem, po Radosławie Wojtaszku, mającym potencjalne możliwości osiągnięcia znaczących wyników międzynarodowych.

Oglądając partie Darka mam jednak obawy, że nasza gwiazda od kilku lat błądzi i dalej szuka tej właściwej twórczej drogi. Traci przy tym cenny czas i wiele punktów. Już w 2011 roku zwróciłem uwagę na ten problem i naraziłem się tym samym na krytykę prezesa Tomasza Sielickiego.

Dalej twierdzę, że Dariusz Świercz niepotrzebnie i z uporem ćwiczy tzw. „oburęczność’” i to hamuje prawidłowy rozwój jego talentu. Kto jest odpowiedzialny w Polskim Związku Szachowym za ten stan?

Przedstawiam trzy partie niedawno rozegrane przez Świercza. Jaki styl gry podoba się Państwu najbardziej?

Film

Celem niniejszego tekstu jest przedstawienie fragmentów komentarza autorstwa Alekseja Domczewa [„Polskie Warcaby”, Nr. 4/2002, s.17-18: link ] do partii Michaił Korchow – Aleksander Dybman [link] w kontekście problemu roli przygotowania debiutowego w warcabach, który został krótko opisany przez autora we wcześniejszej nocie [link]. Bezpośrednią inspiracją dla tamtej noty był cykl artykułów: „Problemy szkoleniowe w polskich szachach”[link]. Tamten opis zostanie więc tutaj niejako zobrazowany i unaoczniony, tak aby Czytelnik mógł lepiej zrozumieć prezentowane wtedy ogólne postulaty. Postępujemy tu w myśl znanej sentencji: verba docent, exempla trahunt. Niektóre komentarze będą pochodzić od autora niniejszego wpisu. Przejdźmy do zaprezentowania partii.

1.33-29 17-22

Korchow wybiera debiut Roozenburg’a, a Dybman odpowiada ruchem właściwym dla systemu Keller’a. „Debiut należy do debiutów skrzydłowych, których ideą jest uniknięcie klasycznych schematów rozwoju czyli pozycji typu pozycji Woldoubi-dokładnie zbadanych i zaanalizowanych.”[link]

Być może warto jeszcze w tym miejscu przypomnieć to co na temat debiutu w warcabach pisał Bogusław Szelest: „Prawidłowe rozpoczęcie partii w warcabach jest ważne nie tylko z powodu pojawiających się zagrożeń np. kombinacjami. Od pierwszych posunięć zależy nade wszystko jaki plan strategiczny zostanie wybrany przez każdego z przeciwników i to jaką każdy z nich otrzyma pozycję przed grą środkową. Warto pamiętać, że warcaby nie są tylko grą sensu stricte kombinacyjną, a przede wszystkim grą strategiczną i od pozycji (położenia warcab) zależne są ewentualne możliwości kombinacyjne a nie na odwrót. …

W przypadku warcabów międzynarodowych od dziesiątków lat tworzone są i wydawane, przede wszystkim zagranicą, teoretyczne prace o debiutach – sposobie rozpoczynania partii. Większość debiutów w tych warcabach została zbadana i rozpracowana, w niektórych wariantach, do ponad dwudziestu posunięć.”[link]

Powróćmy do przedstawienia fragmentów interesującej nas partii.

9.32-27

„Białe pasywnie rozegrały debiut i starają się teraz odzyskać stracone tempa próbom zajęcia pola 28 przy pomocy wymiany…” Wydaje się, że kłopoty wynikające z tego pasywnego rozegrania debiutu, na który wskazuje Domczew [link] dają o sobie znać przez całą partię.

12.29-24 20×29 13.34×32

Czarne posiadają więcej formacji, zajmują ważny punkt 22 w centrum oraz mają przewagę w rozwoju 2 temp co w pozycjach nieklasycznych jest wartością dodatnią. O sposobach oceny pozycji i liczenia temp można przeczytać w książce Tjallinga Goedemoed’a „Course in draughts”[link]; część „Judging position”[link] i część „Classics”[link]. Zdaniem autora niniejszego wpisu jest to taki warcabowy odpowiednik książki „Graj jak arcymistrz” Aleksandra Kotowa.

17. … 14-20 18. 25:14 10:19

„Zamysł czarnych został zrealizowany. Zajęte pola 22 i 23. Dodatkowo piony te, są obiecująco wzmocnione z tyłu. Oprócz tego czarne mają przewagę w rozwoju 7 temp. Ich pozycyjna przewaga jest bezsporna.”

22. … 14-20

„Czarne miały również drugi dobry plan związany z atakiem kamienia 27.”

34. … 08-13

„Czarne osiągnęły cel. Kluczowe punkty 23 i 24 znajdują się w ich rękach. Teraz cały wysiłek czarne powinny poświęcić na zajęcie pola 22. Strategia Dybmana w realizacji tego celu po prostu zachwyca.”

43.37-31

„Jedyny możliwy ruch, chociaż i on nie ratuje przed zamaskowaną kombinacją.”

55.33-29

„A.Dybman doskonale przeprowadził plan zajęcia centrum, a później precyzyjnie i elegancko realizował zdobytą przewagę.”

Powyższa partia pokazuje, że debiut w warcabach powinien być rozgrywany w sposób aktywny. Pasywne rozegranie debiutu prowadzi do uzyskania przez przeciwnika: lepszej pozycji, możliwości wyboru między większą ilością planów gry oraz możliwości przeprowadzenia kombinacji. Partia w warcabach zaczyna się więc w debiucie, a nie w końcówce i podobnie jak w szachach również tutaj obowiązuje zasada „pole position”[link].

Rafał Jawor, 2013, XII, 5, Zagorzyn

W dniach 24.11.-5.12.2013 odbyły się w Turcji (Antalya) Drużynowe Mistrzostwa Świata.

Program turnieju

Czołówka

1. Rosja
2. Chiny
3. Ukraina

Dokładne wyniki na ChessBase News

Strona mistrzostw

Gdy zapoznałem się z regułami królewskiej gry w 1961 roku, to w Bydgoszczy w sklepie sportowym były dostępne tylko cztery książki szachowe w języku polskim. Kupiłem je i okazało się, że są dla mnie za trudne. Po próbie studiowania „947 stronnicowej bibli” Stanisława Gawlikowskiego „Końcowa gra szachowa: zakończenia figurowo-pionowe” odechciało mi się grać w szachy. Pomyślałem sobie wtedy, że nigdy nie pojmę tajników gry.

Ktoś doradził mi rzecz Zygmunta Szulcego „Końcowa gra szachowa – króle i piony”. Książka okazała się nieco przystępniejsza dla 14-letniego młodzieńca, ale nudziła mnie. Przede wszystkim studia nad końcówkami nie polepszyły mego poziomu gry. Przegrywałem partie w debiucie!

Dopiero praca Paula Keresa „Teoria debiutów szachowych”  (2 tomy) umożliwiła mi zrozumienie istoty początkowej fazy gry. Opracowałem sobie repertuar debiutowy białym kolorem i zacząłem odnosić wreszcie sukcesy!

Książek w języku polskim było niewiele i w czasach PRL ukazywało się ich mało. Trzeba było sięgać więc po literaturę po rosyjsku i niemiecku z NRD.

Ten stan zmienił się radykalnie w wolnej Polsce. Powstały wydawnictwa szachowe i ukazało się wiele wartościowych książek na różne tematy. Można tylko pozazdrościć, ponieważ za naszych młodych czasów polska literatura szachowa była bardzo uboga i trzeba było sięgać po obcą.

Na moim blogu i stronie przedstawiam systematycznie polskie nowości i zachęcam do ich kupna. Uważam, że są to bardzo pożyteczne pozycje popularyzujące królewską grę szerokiemu odbiorcy. Jest tak samo wiele pożytecznych książek szkoleniowych dla naszej młodzieży.

Dlatego zaskoczyła mnie opinia pewnego blogera który tych zmian nie zauważył. Została ona opisana przez Krzysztofa Kledzika we wpisie: link.

Mnie ciekawi jedno, czy cytowany autor blogowego tekstu o polskiej literaturze szachowej odzwierciedla poglądy Polskiego Związku Szachowego, bowiem jego nazwisko jest podane w stopce resortowego pisma „MAT” i jego blog jest reklamowany przez jednego wiceprezesa PZSzach.

Tutaj można kupić literaturę szachową w języku polskim:

Penelopa
Wydawnictwo RM
Internetowy Sklep Szachowy
Firma Caissa
Inne firmy