Kontynuacja odcinka 33

W swojej działalności trenerskiej polecałem młodzieży stosowanie ruchu 1.e4. Aby ułatwić jej w początkowej fazie opracowanie własnego repertuaru debiutowego napisałem książkę  Gram 1.e4!

Od tego czasu teoria debiutów mocno się rozrosła w głównych wariantach i to zniechęca wielu sympatyków królewskiej gry do rozpoczynia partii królewskim pionkiem. Dlatego napisałem kolejną książkę, w której polecam wprawdzie ruch 1.e4, ale omijającą dżunglę licznych skomplikowanych współczesnych systemów.

Tytuł Atak królewsko-indyjski.

Jest mało w języku polskim biografii debiutowych, które są przydatne w procesie szkolenia młodzieży, gdyż przyśpieszają w istotny sposób poznawanie wiedzy o początkowym stadium gry w szachy.

O tym jaką ważną rolę odgrywa we współczesnych szachach znajomość teorii otwarć oraz opracowanie własnego repertuaru debiutowego pisałem już w książce „Szachy dla przyszłych mistrzów”.

Praca „Atak królewsko-indyjski” jest przeznaczona dla młodzieży z ambicjami sportowymi, która chce opanować w szybkim tempie otwarcie ułatwiające odnoszenie pierwszych sukcesów turniejowych.

Treść książki:

Po 1.e2-e4 można włączyć do swego repertuaru debiutowego białym kolorem uniwersalne otwarcie, którego wyjściową pozycją do walki ilustruje diagram.

W tym ustawienu figurowym białe rezygnują z wykonania aktywnego ruchu d2-d4 oraz rozwijają swe siły w duchu  obrony królewsko-indyjskiej, lecz odwróconym kolorem i tym samym z dodatkowym tempem. Zaletą takiej opcji jest zatem ominięcie wielu gruntownie przeanalizowanych głównych wariantów i prowadzenie walki pewnym określonym torem.

Na przedstawionym obrazku widać, iż białe stworzyły twierdzę obronną swojemu królowi, aby następnie – w zależności od sytuacji na szachownicy – zastosować różnorodne metody gry:

1.Akcja na skrzydle królewskim po mobilizacji swych sił według układu: e4–e5, Wf1–e1, Sd2–f1, h2–h4, Sf1–h2–g4 itd. Kolejność posunięć może być oczywiście różna i uzależniona jest od gry czarnych.

2.Akcja na skrzydle hetmańskim po c2–c3, a2-a3 i b2-b4.

3.Akcja w centrum po c2-c3, d3-d4 z ewentualnym biciem e4:d5. Innym aktywnym chwytem białych jest – w dogodnym do tego momencie – uderzenie w środku szachownicy ruchem c2-c4.

Białe dysponują zatem we wszystkich przypadkach znakomitymi środkami bojowymi o charakterze pozycyjnym i kombinacyjnym, co daje  im realne możliwości uzyskania efektownego oraz szybkiego zwycięstwa. Oprócz części teoretycznej książka zawiera 37 przykładowych partii.

Książkę można zamówić tutaj.

Ukazał się nowy numer (36 stron-format A4) najstarszego pisma szachowego w Polsce z licznymi artykułami, sprawozdaniami z ważnych imprez, fotografiami itd.

Mój wkład w tym numerze: 

1.Partia Jan Sprenger – Hou Yifan, Bundesliga 2020

2.Teoria: szybki atak na fianchetto (1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.h4!?) E60

Kontynuacja odcinka 3

Periodyk „Problemista” zajmował się wyłącznie kompozycją szachową. Był wysoko ceniony w świecie z uwagi na uczestnictwo w konkursach wielu znakomitych autorów i tym samym jakość publikowanych zadań.

Wydawcą i redaktorem pisma był Eugeniusz Iwanow.

W „Problemiście” zadebiutowałem w 1962 roku i uzyskałem nawet wyróżnienia.

Problemista 1962

3 wzmianka zaszczytna

Mat w 2 ruchach

Przygotowana gra:

1…Sd3 2.c3#
1…Sg4 2.Sf5#

Po wstępie 1.Wc5! z groźbą 2.He5# następuje zamiana matów:

1…Sd3 2.Sb3#
1…Sg4 2.Se6#

Dwuchodówka została zakwalifikowana do V Championatu Polski obejmujący lata 1961-1962 i znalazła się na 19 miejscu (na 40 zadań).

Druga moja praca została odznaczona 2 pochwałą.

Ostateczne wyniki

1 nagroda Brirbrager i Ruchlis (ZSRR)
2 nagroda Trzęsowski (Polska)
3 nagroda Petkov (Bułgaria)
1 wzmianka Lider (ZSRR)
2 wzmianka Tołstoj (ZSRR)
3 wzmianka Konikowski (Polska)
1 pochwała Petkov (Bułgaria)
2 pochwała Konikowski (Polska)
3 pochwała Riczu (Węgry)

sędzia G.Bakci (Węgry)

To jest drugie wydanie książki „Gry otwarte”.

Kontynuacja odcinka 51

W omówionych w poprzednim odcinku mistrzostwach okręgu krakowskiego grał także Kanadyjczyk polskiego pochodzenia Jan (John) Krótki, który przez kilka lat przebywał w Krakowie.

Był mistrzem Kanady juniorów i uczestnikiem mistrzostw świata w tej kategorii wiekowej w Sztokhomie w 1969 roku (wygrał Karpow!).

Najlepsi Polacy:

16. Jan Krzysztof Duda 2753

28. Radosław Wojtaszek 2717

Wśród kobiet Monika Soćko zajmuje 39-e  miejsce (2428). Szymon Gumularz jest na 51 pozycji z 2506 punktami na liście juniorów. Wśród juniorek najlepszą Polką jest Julia Antolak (3223), która została sklasyfikowana na 21 miejscu. Natomiast na 22 miejscu znalazła się Patrycja Waszczuk z 2321 punktami.

Dokładne informacje

Czołówka mężczyzn
Czołówka kobiet
Czołówka juniorów
Czołówka juniorek

Rankingi w szachach szybkich i grze błyskawicznej

Lista polskich zawodników
Lista polskich zawodniczek

Informacja na ChessBase News

Kontynuacja odcinka 2

Znakomity kompozytor zadań szachowych Saturnin Limbach organizował w Gazecie Częstochowskiej konkursy problemowe, które miały międzynarodową renomę.

W kategorii dwuchodówek 1962 odniosłem wielki sukces.

Gazeta Częstochowska 1962
3 nagroda

Mat w 2 ruchach

Tematem zadania jest zamiana trzech matów.

W pozycji diagramu są one przygotowane:

1…Waxd3 2.Hc3X
1…Wdxd3 2.Hd4X
1…Sxd3 2. Hc7X

Po wstępie 1.Hg2! grozi 2.Se5X i dlatego czarne muszą zabić skoczka.

1…Waxd3 2.Hc2X
1…Wdxd3 2.Hd5X
1…Sxd3 2. Hc6X

Widzimy, że po biciach na d3 następują inne siatki matowe.

Wyniki

1 nagroda Hermanson (Szwecja)
2 nagroda Trzęsowski (Polska)
3 nagroda Konikowski (Polska)
1 wzmianka zaszczytna Lider (ZSRR)
2 wzmianka zaszczytna Wirtanen (Finlandia)
3 wzmianka zaszczytna Szwedowski (Polska)
4 wzmianka zaszczytna Petkov (Bułgaria)

1 pochwała Zilahi (Węgry)
2 pochwała Łopatyński (ZSRR)
3 pochwała Metlicki (ZSRR)
4 pochwała Ahues (NRF)
5 pochwała Moutecidis (Grecja)

Sędzia: Waldemar Tura

Kontynuacja odcinka 70

Współredaktor bloga EDITOR wspomniał w swoim wpisie Rzecz Polska (76) o największym sukcesie polskich szachów w historii, czyli o złotym medalu na olimpiadzie w Hamburgu 1930. 27 lipca obchodziliśmy 90-tą rocznicę tego naszego wspaniałego zwycięstwa!

Pisałem już kiedyś na blogu, że w trakcie pracy nad książką „Złoto dla Polski” w pewnym momencie zadałem sobie pytanie: „Czy dożyję jeszcze takiej chwili, gdy nasi szachiści powtórzą sukces z Hamburga lub przynajmniej będą walczyć o najwyższe trofeum w konkurencji drużynowej”?

Wszyscy byliśmy świadkami tego, że prawie mogło się to zdarzyć w Batumi: link. Przez cały czas olimpiady oglądaliśmy znakomitą grę naszych zawodników. Po raz pierwszy od 1945 roku drużyna włączyła się do walki o złoty medal i niewiele brakowało do pełnego szczęścia. Były wielkie emocje i 4 miejsce to wielki sukces oraz nadzieja, że w następnych olimpiadach Polacy będą również walczyć o najwyższe pozycje.

Na czym polegała ta niezwykła metamorfoza naszego zespołu? Odpowiedź jest bardzo prosta: nasi zawodnicy byli po raz pierwszy doskonale przygotowani debiutowo do tej ważnej i trudnej imprezy. Nie przegrywaliśmy pojedynków już w początkowej fazie gry, co często widzieliśmy w przeszłości.

Walczyliśmy z czołówką świata jak równy z równym!

Do trójki najlepszych w Polsce arcymistrzów: Jana-Krzysztofa Dudy, Radosława Wojtaszka i Kacpra Pioruna, selekcjoner Bartosz Soćko – sam znawca otwarć szachowych – powołał świetnie przygotowanych  młodych debiutantów Jacka Tomczaka oraz Kamila Draguna. W skład ekipy weszli także doświadczeni analitycy Kamil Mitoń i Daniel Sadzikowski.

Jednym słowem nasze męskie szachy reprezentowali w Batumi najlepsi z najlepszych i dlatego w końcowym rozrachunku odniesiono największy sukces na olimpiadzie w powojennych czasach!       

Mnie osobiście szczególnie to ucieszyło, gdyż od dawna zwracam uwagę w swoich publikacjach na istotne znaczenie otwarć we współczesnych szachach turniejowych.

Ten problem obszernie omówiłem w podręczniku dla młodzieży „Szachy dla przyszłych mistrzów”. Także w książce „Akiba Rubinstein” zwróciłem uwagę na kwestię, że Rosjanie zbudowali swoją potęgę na bazie podejścia Rubinsteina do szachów, czyli debiut jest fundamentem partii szachowej.

Tymczasem w Polsce „karmiono” nas absurdalną teorią Capablanki. Dlatego przez wiele lat osłabiono tym samym dynamiczny rozwój polskich szachów wyczynowych. A potencjał był, co wskazują sukcesy ostatnich lat.

Jeszcze na sesji Młodzieżowej Akademii Szachowej w Zakopanem 1999 r. dowiedziałem się, że są w kraju trenerzy preferujący teorię: „Studiuj końcówki, a w debiucie dasz sobie radę”!

Przez wiele lat początkowa faza partii była zaniedbywana. Młodzież nie znała nawet nazw debiutów, co opisałem w tym miejscu: link.

Ale bądźmy optymistami. Mamy bowiem w Polsce publicystów, którzy już preferują postęp. Oto wycinek z książki „Damy mata” (autorzy Ireneusz Gawle i Jerzy Moraś), Penelopa 2018.