Czy ktoś z Was uważa – tak jak ja – że końcówka "Gambitu" jest bardzo fajna?
— Janusz Schwertner (@SchwertnerPL) November 14, 2020
Club member @StephenMossGdn @Guardian article responding to renewed interest in learning chess. It links to an article by another of our club members @ChessScholar. #QueensGambit https://t.co/C1DvDDgERr
— KingstonChess (@KingstonChess) November 14, 2020
Drużyna niemiecka wygrała Mistrzostwa Europy w Szachach Korespondencyjnych, które zostały zorganizowane przez ICCF za pośrednictwem serwera szachów korespondencyjnych Międzynarodowej Federacji Gry Korespondencyjnej.
Turniej rozpoczął się 1 czerwca 2017 roku i trwał ponad cztery lata.
Polska ekipa zajęła dalsze miejsce.
Fot. Ewa Babczenko
Fot. Krzysztof Kledzik
Fot. Włodzimierz Miry
Wyświetl ten post na Instagramie.
14 czerwca zmarł zmarł Horst Rittner. Był szóstym mistrzem świata w szachach korespondencyjnych (1975) i ważną postacią w szachach NRD.
W latach 1966-1991 był redaktorem naczelnym pisma Schach.
Zdjęcie: (Frank Hoppe)
///////////////////////////////
Horsta Rittnera poznałem w trakcie imprezy:
SZACHOWE DNI „ZAKOPANE 80”
która odbyła się w dniach 27.09.-3.10.1980 r. w dwóch grupach.
I. Mecz drużyn olimpijskich Polska-NRD
Goście okazali się surowymi egzaminatorami i wygrali wysoko 10-6.
Punkty zdobyli:
NRD – am Uhlmann 3 z 4, am Vogt i mm Espig po 2.5
Polska – mm Sznapik i mm Pokojowczyk po 2 z 4, m Kuligowski 1.5 i Przewoźnik 0.5.
Kapitanem polskiego zespołu był Jacek Bielczyk
II. Trójmecz drużyn młodzieżowych
Końcowe wyniki
1.Czechosłowacja 18.5
2.Polska 15.5
3.NRD 14
Rezultat naszej drużyny należy ocenić pozytywnie. Wyprzedzenie silnej ekipy NRD było dużym osiągnięciem. Kapitanem polskiego zespołu był Jerzy Konikowski.
Krótki wywiad ze mną dla niemieckiego pisma SCHACH przeprowadził rzecznik prasowy drużyny niemieckiej Horst Rittner.
Szósty mistrz świata w grze korespondencyjnej wpisał się do książki szachowej Marka Tajmanowa: Slawisch bis Reti-Eröffnung (Sportverlag Berlin 1979), która do dnia dzisiejszego jest w moim zbiorze i z niej często korzystam.
W minioną sobotę Niemiecka Federacja Szachowa odbyła swój zwyczajny kongres federalny.
Ze względu na wymagania „Corony” przeprowadzono go systemem internetowym.
Prezydentem został ponownie Ullrich Krause.
Po ukazaniu się książki Akiba Rubinstein otrzymałem gratulacje, że trafiłem z istotnym problemem polskich szachów. Chodzi o to, że książka nie jest kolejnym zbiorem partii naszego genialnego arcymistrza, lecz przedstawia go jako znakomitego promotora znaczenia debiutów w szachach turniejowych. Takiej książki jeszcze nie było!
Skontaktowałem się wtedy z niemieckim kolegą-historykiem szachów z zapytaniem, czy zna jakąś podobną publikację w świecie. Według niego polska książka jest oryginalna pod tym względem!
Wielokrotnie poruszałem kwestię otwarć w naszych szachach w różnych publikacjach, że to jest najsłabsza strona naszych kadr.
Dla przypomnienia kilka faktów:
Kilka lat temu studiując książkę Stanisława Gawlikowskiego „100 zwycięstw polskich szachistów“, Penelopa 1997, natknąłem się na stronie 122 na opis udziału Bogdana Śliwy w turnieju w Budapeszcie w 1952 roku.
Autor napisał: „Przez dwa powojenne dziesięciolecia w polskich szachach królował Bogdan Śliwa. Debiutując w pierwszych powojennych mistrzostwach Polski w Sopocie w 1946r., odniósł wielki sukces – zajął I miejsce i zdobył pierwszy (z sześciu w całej karierze) tytuł mistrza Polski. Po raz drugi zdobył tytuł w 1951 r., rozpoczynając całą serię zakończoną dopiero w 1954 r., a po raz ostatni został mistrzem kraju w 1960 r.
Gdy w 1952 r. Węgrzy organizowali wielki turniej poświęcony rok wcześniej zmarłemu jednemu z najsilniejszych szachistów okresu międzywojennego – Gezie Maróczy`emu, właśnie Śliwa miał bronić imienia polskich szachów. Trudno było liczyć na sukces, skoro startowali między innymi Keres, Geller, Botwinnik, Smysłow, Stahlberg, Szabo, Petrosjan, ale można się było wiele nauczyć, a przy okazji pokrzyżować plany nawet najwybitniejszym arcymistrzom.
Wiadomo było, że najsilniejszą stroną Polaka jest gra środkowa, a najsłabszą debiut. Niestety, z losowania wynikało, że już na starcie nasz mistrz będzie walczył z całą czołówką. Obnażyła ona bezwzględnie braki w przygotowaniu teoretycznym Polaka.
Efekt był tragiczny. Po 10 rundach na koncie Śliwy widniało tylko 1.5 punktu …
/////////////////////////////////////////
Wiceprezes Włodzimierz Schmidt podkreślił, że słabe przygotowanie debiutowe jest problemem zarówno czołówki kobiet, jak i mężczyzn i zadeklarował gotowość nadzorowania pracy konsultanta debiutowego kadry kobiet i mężczyzn (Protokół z zebrania zarządu Warszawa, biuro PZSzach, Al. Jerozolimskie 49, 27 października 2012 r. godz. 10.00-18.00).
/////////////////////////////////////////
Z wywiadu arcymistrzyni Moniki Soćki w „Macie” Nr 4 (68) 2017.
/////////////////////////////////////////
Problem jest w tym, że każda ocena stanu wyszkolenia kogoś z naszej kadry spotyka się często z kontratakiem!
Opisałem kiedyś na blogu taki przypadek, że tak postąpił ze mną jeden z czołowych polskich arcymistrzów, o którym napisałem, że sam talent nie wystarczy w osiąganiu znaczących wyników w silnych turniejach międzynarodowych. Trzeba intensywnie trenować, około 8-10 godzin dziennie i koniecznie poprawić fazę debiutową!
Arcymistrz zamiast posłuchać rady doświadczonego trenera, który mu dobrze życzył, zainicjował na facebooku kilka lat temu żałosne przedstawienie, w którym udział wziął były prezes Polskiego Związku Szachowego, prezes znanego okręgowego związku, trenerzy Młodzieżowej Akademii Szachowej, zawodnicy itd.
Tymczasem od dawna zwracam uwagę na to, że w Polsce mamy (albo mieliśmy) wiele talentów. W artykule „O statystyce i prognozowaniu” (Magazyn Szachista, luty 2005) pisałem m.in., że od wielu lat zajmuję się analizą gry czołówki polskiej i moimi wnioskami dzielę się na łamach krajowej prasy fachowej.
Dlatego nie usprawiedliwiajmy często przeciętnych wyników naszych kadr w turniejach międzynarodowych przejściowym brakiem formy. Dokładna analiza rozegranych partii ilustruje ogólnie niedostateczne przygotowanie początkowego stadium gry.
To jest niepokojące zjawisko, ponieważ w wielu krajach już dawno zrozumiano, że bez dobrej znajomości otwarć szachowych oraz optymalnie opracowanego do stylu gry repertuaru debiutowego nie można liczyć na postęp zawodniczki i zawodnika. Bez tych umiejętności nie można oczekiwać na znaczące sukcesy międzynarodowe…
/////////////////////////////////////////
Dlatego w tym kierunku została napisana nasza książka. Dla przypomnienia mój tekst ze strony 71:
Cdn.
