Gość napisał: Pana książki chwali również arcymistrzyni Iweta Rajlich: link.
Oczywiście znam ten przypadek: link.
Mam dobrą wiadomość dla osób, które są zainteresowane tymi książkami. Wydawca Penelepy Jerzy Moraś poinformował mnie przed kilkoma dniami, że tytuły:
1.Sprawdź się w końcówkach taktycznych
2.Sprawdź się w końcówkach pionkowych
3.Sprawdź się w końcówkach wieżowych
zostały dodrukowane i można je już zamawiać pod adresem: Penelopa.
Pismo, które jest organem Niemieckiego Związku Gry Korespondencyjnej, zawiera wiele informacji o turniejach drogą pocztową oraz emailową, uzupełnione jest także ciekawymi partiami oraz tematycznymi artykułami.
Z „Fernschachpost” współpracuję od 2008 roku i głównie zajmuję się teorią debiutów. W swoich artykułach staram się zwracać uwagę na ciekawe idee i zachęcić do dalszej pracy badawczej nad poszczególnymi zagadnieniami. Bardzo często na bazie moich przemyśleń organizuje się turnieje tematyczne, które w istotny sposób wzbogacają wiedzę o różnych wariantach.
W tym numerze przedstawiłem w ogólnych zarysach atak czterech pionków w obronie królewsko-indyjskiej po 1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.Sc3 Gg7 4.e4 d6 5.f4 0-0 6.Sf3 c5 7.d5 e6 8.Ge2 exd5 9.cxd5 itd.
Przyszłą arcymistrzynię Joannę Worek poznałem osobiście na sesji Młodzieżowej Akademii Szachowej w Wiśle (3-11 sierpnia 2000). Potem nie mieliśmy ze sobą nigdy kontaktu.
Kilka dni temu niespodziewanie otrzymałem pocztę na messengerze:
Dzień dobry, dziś do rąk trafiła mi się pańska książka bardzo dobrze opracowana
Joanna Worek
Sprawdź swoją siłę w końcówkach taktycznych
Wydawnictwo Szachowe i Penelopa sp.z o.o. 1994
124 stron
ISBN 83-900485-0-8
///////////////////////////////
Trener szachowy powinien być wszechstronnie wykształcony, aby swoim podopiecznym przekazywać wiedzę we wszystkich zakresach gry szachowej.
Wprawdzie także uważam, że we współczesnych szachach turniejowych początkowa faza gry ma bardzo istotne znaczenie, gdyż tutaj walczy się o wczesną przewagę, jednakże w kształceniu szachistów musi być także miejsce na inne stadia partii. Dlatego napisałem sporo artykułów i książek o grze środkowej i końcowej.
Po kilku broszurkach debiutowych, które wydał miesięcznik „Szachy”, „Legion” Warszawa i „Caissa” Warszawa, była to moja pierwsza książka szachowa po polsku z prawdziwego zdarzenia (1994). Do jej napisania namówił mnie Jan Przewoźnik, który znał moje podobne prace w języku niemieckim.
Jest to książka testowa zawierająca 120 różnych końcówek o charakterze taktycznym do rozwiązania. Dzięki temu czytelnik pozna ważne motywy kombinacyjne, spotykane w grze końcowej i jednocześnie pozwoli zorientować się, jaka jest jego siła gry w tej fazie partii. Wyciągnięte wnioski pozwolą na podjęcie dalszej i właściwej pracy samoszkoleniowej. Taki jest główny cel tej książki!
Dlatego bardzo cieszę się, że książka trafiła do rąk znanej arcymistrzyni, która także zajmuje się pracą trenerską.
„Sprawdź swoją siłę w końcówkach taktycznych” może być przydatna nie tylko zawodniczkom i zawodnikom wszystkich kategorii, lecz również szkoleniowcom!
Drugie wydanie z 2011 roku – o nieco zmienionym tytule – zostało poprawione i wzbogacone o 20 nowych zadań. Z tego co wiem, to nakład został już dawno wyczerpany.
Gość napisał: Polski Związek Szachowy organizuje dla instruktorów szkolenie (on-line). W zespole trenerskim jest osoba, która w 2003 roku w trakcie dysputy o treningu wirtualnym była przeciwna tej metodzie szkolenia, w dyskusji nie była zbyt Panu przychylna i poparła Bartłomieja Macieję – autora teorii
////////////////////////////////////
Komunikat kursu instruktorskiego PZSzach (on-line)
19 marzec –11 kwiecień 2021
Kurs odbędzie się w formule nauki zdalnej (on-line)
III. NARZĘDZIA DO PRZEPROWADZENIA ZAJĘĆ
i Clickmeeting.com
Kursanci otrzymają specjalnie spersonalizowane linki do uczestnictwa w kursie.
III. TERMIN
Egzamin
Całkowity koszt kursu wynosi 550 zł.
Wpłaty należności na konto: Podkarpacki Związek Szachowy 12 9096 0004 2012 0082 3739 0001 do dnia 16 marca 2021.
Lista prelegentów prowadzących kurs:
Zajęcia poprowadzą m. in. GM Artur Jakubiec, IM Jan Przewoźnik, KM Paweł Zaskalski
Organizator zastrzega sobie prawo do ostatecznej interpretacji i zmian w komunikacie.
////////////////////////////////////
Ten temat omawiałem wielokrotnie w różnych publikacjach, także na blogu. Gość zasugerował, abym przypomniał to, ponieważ problem jest nadal aktualny!
Jan-Krzysztof Duda i komputery w szachach. Tak trenuje polski arcymistrz
– Na komputerach pracuje się głównie nad debiutami – mówi Jan-Krzysztof Duda, zwracając uwagę, że to właśnie otwarcie partii szachów i pierwsze ruchy mają kluczowe znaczenie. W opracowywaniu nowych pomysłów pomaga mu trener. – Teraz w szachach jest taki trend, by szukać nowych idei, często tylko na jedną partię, żeby zaskoczyć przeciwnika. Im więcej ludzi, tym więcej idei.(Wirtualna Polska 2019)
///////////////////////////////////////////////
Wielokrotnie podkreślałem w różnych publikacjach, że zawodnik z ambicjami sportowymi powinien intensywnie trenować, wzbogacać swoją wiedzę szachową i tym samym podwyższać swoje klasyfikacje sportowe. Powinien uczestniczyć systematycznie w silnych imprezach i dążyć do uzyskiwania godnych uwagi wyników.
Podobnie zawodowy szachista powinien skoncentrować się na treningach i aktywnym udziale w odpowiednich swojej klasie turniejach. Tak jest na całym świecie. Zawodowcy bowiem muszą sami zadbać o swoją egzystencję. Nikt nikomu nie da pieniędzy za darmo. Starty w turniejach są więc nieodzowne. Zawodowcy żyją głównie ze zdobytych nagród. Życie szachisty nie jest więc łatwe. Niektórzy nie wytrzymują tego stresu i po jakimś czasie wycofują się z czynnego uprawiania szachów, albo traktuję grę jako hobby.
Istotne jest to, aby nie marnować cennego czasu na jakieś bezprzedmiotowe zajęcia, np. dyskusje na różnych forach, które prowadzą do niczego. Ten błąd popełnia jednak sporo zawodników, po czym skutki są fatalne. Zaniedbuje się samoszkolenie, czego rezultatem jest obniżenie klasy gry!
Niestety z tym zjawiskiem spotykamy się dość często w środowisku polskich szachów. Pisałem już w przeszłości, że gdy prezes Polskiego Związku Szachowego Adam Dzwonkowski zgodził się na moją współpracę z Komisją Młodzieżową, strasznie to rozgniewało czołowego zawodnika kraju. Arcymistrz zamiast trenować i to przede wszystkich debiuty, zainicjował nagonkę na facebooku na mnie! Dlaczego? Wyjaśnię to w następnych odcinkach!
W „złotej drużynie” grali Żydzi: Akiba Rubinstein, Sawielly Tartakower, Dawid Przepiórka, Paulin Frydman i Polak Kazimierz Makarczyk.
Pisałem już kiedyś na blogu, że na obóz kadry w Zakopanem w 1980 roku zaprosiliśmy Stanisława Gawlikowskiego na wykłady z historii polskich szachów.
W temacie „Olimpiady szachowe” wykładowca podkreślił sukcesy szachistów żydowskiego pochodzenia. „Bez nich nie byłoby tyle medali. My w boksie, kiedy trzeba komuś obić gębę, to jesteśmy silni, ale sport wymagający myślenie – szachy – to już nie dla nas” – zrekapitulował swoje wystąpienie znakomity publicysta (na zdjęciu).
Reakcja jednego z uczestników zgrupowania członka kadry: „Ale nas Stasio podsumował”.
Przypominam, że przed II wojną światową barwy Polski w olimpiadach reprezentowali: Rubinstein, Tartakower, Najdorf, Przepiórka, Frydman, Appel, Friedmann, Kremer.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych – fundator tych wyjazdów – zastrzegał sobie udział choć jednego Polaka. I tak w Hamburgu (1930), Pradze (1931), Folkestone (1933) i w Warszawie (1935) grał Kazimierz Makarczyk. W Sztokholmie (1937) i Buenos Aires (1939) walczył Teodor Regedziński.
Wielokrotnie zadawano mi w przeszłości pytanie, co sądzę o grze korespondencyjnej? Czy w obecnych czasach ma ona sens, kiedy niewiadomo właściwie z kim się gra: z żywym człowiekiem czy komputerem?
Moja odpowiedź zawsze była podobna: nie interesuje mnie z kim gram, ponieważ stanowi ona dla mnie znakomite poletko doświadczalne. Dzięki grze korespondencyjnej udało mi się zbadać rzadkie warianty oraz systemy debiutowe, na które w normalnych warunkach turniejowych i przy tykajacym zegarze – nigdy nie mógłbym się zdecydować.
Oczywiście dość często te moje eksperymenty debiutowe ujemnie wpływały na wyniki sportowe. Szczególnie w czasach, gdy nie było jeszcze komputerów i zdarzały się pomyłki w samodzielnej analizie. W „erze maszyn” rzadko grałem w turniejach, ale za to częściej próbowałem różne idee w partiach treningowych. Owoce moich partii i analiz zamieszczałem następnie w różnych publikacjach.
Na mojej drugiej sesji Młodzieżowej Akademii Szachowej w Wiśle 13-21.04.2000, w trakcji indywidualnych konsultacji, Marcin Tazbir zainteresował mnie rzadkim wariantem po ruchach 1.e4 c5 2.Sf3 d6 3.d4 cxd4 4.Sxd4 Sf6 5.Sc3 a6 6.Gg5 e6 7.f4 Sc6!?
Nie miałem w tym momencie zbyt wiele pojęcia o tym systemie. Ale obiecałem, że po powrocie do Dortmundu przygotuję mu tematyczne partie i prześlę na dyskietce. Tak też zrobiłem.
Tę historię opisałem w książce Polskiego Związku Szachowego „Wybrane zagadnienia teorii i praktyki szachowej”, Warszawa 2002.
Wariant zainteresował mnie do tego stopnia, że rozegrałem następnie kilkanaście tematycznych partii pocztą elektroniczną i wyniki moich doświadczeń opublikowałem w periodykach: Chess Base Magazine (76-2000) oraz Fernschach (4-2002). Cały obszerny rozdział ruchowi 7…Sc6!? poświęciłem w mojej książce o obronie sycylijskiej: link.
Przedstawiona partia została opublikowana w tej pracy. Moim partnerem był Jerzy Przybylski z Grudziądza, z którym znam się od 1964 r. Rozegraliśmy ze sobą wiele ciekawych pojedynków na różne tematy. Większą ich część wykorzystałem potem w moich publikacjach.
Niestety od pewnego czasu Jurek nie reaguje na moje listy. Także telefon milczy. Mam zatem pytanie: Czy ktoś z Grudziądza lub okolic może ma wiedzę, co dzieje się z Jerzym Przybylskim?
