W 1991 roku w trakcie spotkania z wydawcą Reinholdem Dreierem w Moguncji dyskutowaliśmy na temat aktualnej wtedy literatury szachowej. W pewnym momencie wydawca poprosił mnie o opinię na temat modnego wariantu w obronie królewsko-indyjskiej po ruchach: 1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.Sc3 Gg7 4.e4 d6 5.Sf3 0-0 6.Ge2 e5 7.0-0 Sc6 8.d5 Se7 itd. „Otrzymuję bowiem wiele pytań w tej sprawie i zastanawiam się, czy nie wydać takiej książki po niemiecku”. Przytaknąłem, że myśl jest dobra, ponieważ wariant jest bardzo popularny. „To może pan to zrobi” – niespodziewanie padła propozycja. Zgodziłem się, gdyż wariant grywałem czarnymi i także białymi. Miałem więc duże doświadczenie i wiedzę na ten temat. Uzgodniliśmy, że książka ma być gotowa w ciągu roku.

Po powrocie do Dortmundu wpadłem na myśl, aby zaproponować Włodzimierzowi Schmidtowi wspólne napisanie tej książki. Włodek bowiem jest znawcą tego wariantu i w tamtych czasach mieliśmy stały kontakt ze sobą. Schmidt przyjął propozycję. Ustaliliśmy, że w ciągu około 10 miesięcy otrzymam od niego manuskrypt, który uzupełnię o moje materiały i analizy i następnie przepracuję całość na język niemiecki.

Otrzymałem materiał dopiero po 2 latach. Reinhold Dreier już nie był tematem zainteresowany. „Jeden rok opóźnienia to za długo. Rezygnuję z tego projektu, bo mam teraz inne książki do wykonania.” – zareagował. Zadzwoniłem więc do Joachima Beyera w tej kwestii. „Jest to bardzo specjalistyczny temat, więc normalną książką nie jestem zainteresowany, ale niech pan to zrobi dla serii aktualnych otwarć”. Wyboru więc nie było. Opracowałem książkę zgodnie z życzeniem wydawcy. Zawiera ona 5 rozdziałów i 25 wzorcowych partii. Komentarz w stylu Sahovskiego Informatora. Okazało się później, że trafiliśmy z tematem. Nakład 1500 egzemplarzy rozszedł się w kilku miesiącach.

Włodzimierz Schmidt sam nie był zadowolony z formy wydania książki. No cóż, sam jest sobie winny. Gdyby dostarczył manuskrypt w terminie, to książka miałaby inny wymiar. A swoją drogą dziwię się wielokrotnemu mistrzowi Polski za brak aktywności na polu  publicystycznym. Z takim doświadczeniem i wiedzą arcymistrz z Poznania mógłby napisać wiele pożytecznych książek!

Krzysztof Długosz na swoim blogu pisze:

Lista zawodników Word Mind Games, którzy zagrają w Pekinie

1. Ivanchuk, Vassily GM UKR 2775 1969
2. Karjakin, Sergey GM RUS 2763 1990
3. Gashimov, Vugar GM AZE 2757 1986
4. Grischuk, Alexander GM RUS 2752 1983
5. Wang, Hao GM CHN 2736 1989
6. Mamedyarov, Shakhriyar GM AZE 2733 1985
7. Kamsky, Gata GM USA 2732 1974
8. Vallejo Pons, Francisco GM ESP 2724 1982
9. Ponomariov, Ruslan GM UKR 2723 1983
10. Le, Quang Liem GM VIE 2714 1991
11. Giri, Anish GM NED 2714 1994
12. Dominguez Perez, Leinier GM CUB 2712 1983
13. Almasi, Zoltan GM HUN 2707 1976
14. Vachier-Lagrave, Maxime GM FRA 2705 1990
15. Wang, Yue GM CHN 2697 1987
16. Peter Heine Nielsen GM DEN 2693 1985

Radek Wojtaszek w Pekinie nie zagra, choć spełnia warunki organizatorów (ranking +2700).

/////////////////////////////////////////////////////

Mnie wcale nie dziwi brak zaproszenia dla naszego arcymistrza. Radosław Wojtaszek mało uczestniczy w turniejach i ogranicza się do startów w imprezach drużynowych i różnych rozgrywkach ligowych. Z takim nastawieniem do wyczynu – jako zawodowiec – nie ma szans na osiąganie znaczących wyników i tym samym nie może oczekiwać na zaproszenia do renomowanych turniejów. Jeśli dobrze sobie przypominam, to lider polskich szachów najpierw doznał klęskę w Lublinie, potem poprawił ranking w turnieju na Węgrzech, który wygrał, bo miał najsilniejszy ranking. Potem poniósł kolejną klęskę w Pucharze Świata.

Inni zawodnicy naszej czołówki mają podobnie skromne aspiracje sportowe. Mistrz Polski Mateusz Bartel zagrał w tym roku raz w wypoczynkowym turnieju w Grecji (Kavala), gdzie podzielił 1-2 miejsce. Natomiast Bartłomiej Macieja uczestniczy obecnie w przeciętnym turnieju w Bogocie, gdzie „ściga” się ze słabeuszami.

Ma się wrażenie, że Polski Związek Szachowy nie ma żadnej koncepcji sportowej w odniesieniu do swych najlepszych zawodników. Jest trener kadry Michał Krasenkow, ale niewiadomo jakie ma uprawienia i za co jest rozliczany.  To właśnie trener powinien ustalać plan startów kadry w taki sposób, aby jego podopieczni grali w silnych turniejach i tym samym podwyższali swe kwalifikacje sportowe!

Dla przypomnienia:

Szacharnia polemizuje (7)
Polacy w Pucharze Świata
Sukces Mateusza Bartla
Bartłomiej Macieja w Kolumbii
Dlaczego nie graja?
Bez powodzenia w Lublinie!

Ponad 4 tys. ludzi wyszło na ulice Moskwy i St Petersburga, aby protestować przeciw fałszerstwom, do których, jak twierdzą, doszło w niedzielnych wyborach do Dumy.

Prezydent Dmitrij Miedwiediew ogłosił jednak, że wybory były wolne i demokratyczne.

 Władimir Putin w Wikipedii

 Al Capone w Wikipedii

W trakcie jednej rundy mistrzostw klubu „Schachfreunde Brackel Dortmund” w 1991 roku doszło do sensacji. Arcymistrz Romuald Mainka, wówczas należący do czołówki Niemiec, przegrał szybko partię z amatorem Pitem Schulenburgiem. Przebieg pojedynku był taki: 1.e4 e5 2.Sf3 d5!? 3.exd5 Gd6 4.Sc3 Sf6 5.d4 e4 6.Se5 Sbd7 7.Sxd7 Gxd7 8.Gg5 0–0 9.Ge2 We8 10.Hd2 a6 11.f3 e3 12.Gxe3 Gb4 13.Gg5 Gb5 0–1 . Mainka został zaskoczony tak rzadko sptykanym w praktyce debiutem zwanym „Gambitem słonia”, że rozegrał bardzo słabo fazę  debiutową i poniósł sromotną porażkę.

Ten wypadek nasunął mi temat do kolejnych zajęć w punkcie szkoleniowym w Essen: „Jak pokonać silniejszego przeciwnika”.  Pokazałem na bazie kilku partii, że jest duża szansa wygrać z silniejszym zawodnikiem, jeśli się go zaskoczy jakimś rzadkim otwarciem czy gambitem.

Wykład spotkał się z dużym zainteresowaniem. Kilka osób wyraziło chęć bliższego zapoznania się z „Gambitem słonia”. Na ten temat  znalazłem jedną broszurkę wydaną w USA. Kupiłem ją, przestudiowałem i wykład przeprowadziłem. Jeden z moich podopiecznych mistrz Milon Gupta – widząc moje obszerne notatki i analizy – nasunął mi myśl wydania książki na ten temat  w jakimś niemieckim wydawnictwie.

Zainteresowałem tym tematem wydawcę Manfreda Mädlera. I tak powstała książka pt. „Das Mittelgambit im Nachzug” wspólnie  z moim podopiecznym Milonem Guptą, który włożył też wiele pracy w jej powstaniu. Jak do tej pory, jest to najobszerniejsza w świecie książka na ten temat.

Das Mittelgambit im Nachzug
Jerzy Konikowski/Milon Gupta
Schachverlag Manfred Mädler Düsseldorf 1991
131 stron
ISBN 3-925691-07-3

Postać Bobby Fischera (1943-2008) dalej fascynuje miliony ludzi na całym świecie. Dzisiaj kablowa telewizja ARTE o godzinie 22.00 wyemituje dokumentalny film Liz Garbus o życiu genialnego arcymistrza.

ChessBase News 1
ChessBase News 2
Arte

Bobby Fischer w Wikpedii

Jest to drugie wydanie mojej książki testowej „Sprawdź swoją siłę w końcówkach taktycznych” z 1994 roku. Praca została poprawiona i wzbogacona o 20 nowych zadań.

Sprawdź się w końcówkach taktycznych
Jerzy Konikowski
„Penelopa” Warszawa 2011
127 stron
ISBN 978-83-62908-14-1

W dniach 2-4 grudnia 2011 odbyły się  we Wrocławiu drużynowe mistrzostwa kobiet.

Szczegółowe wyniki
Transmisja
Informacja na stronie PZSzach

W przeszłości mistrzostwa świata juniorów były  jedyną imprezą w tej kategorii. Z tego względu były one z reguły silnie  obsadzone. Mistrzami świata byli m.in. Ivkov, Spasski, Karpow, Bielawski,  Miles, Jusupow, Kasparow, Anand, Aronian itd. Obecnie nie zawsze najlepsi  juniorzy w świecie przyjeżdżają na takie turnieje.

W 1978 roku mistrzostwa świata odbyły się  w austriackim mieście Graz. Polskę reprezentował  Roman Tomaszewski z Częstochowy. Był to jego debiut w tak silnym  turnieju. Nie liczyliśmy na miejsce w ścisłej czołówce, ale miałem nadzieję, że  mój podopieczny wywalczy pozycję w pierwszej dziesiątce. Niestety Romek zajął  dalsze miejsce. Okazało się, że miał jednak pewne braki w swoim repertuarze  debiutowym i to akurat zostało wykorzystane przez  jego przeciwników.

Mistrzem świata został Dołmatow, który  wyprzedził obrońcę tytułu Jusupowa. Obaj byli dobrymi kolegami, ale gdy doszło  do bezpośredniego pojedynku, to nie było żadnego umówionego remisu. Partia  zakończyła się ostatecznie nierozegraną, ale po kilkugodzinnej walce!

W wolnym czasie chodziliśmy na spacery z ekipą  radziecką: Tukmakow, Dworecki, Jusupow  i  Dołmatow. Dyskutowaliśmy na różne tematy, nie tylko szachowe.

 Ratusz w Graz

Mówiąc o końcówkach ciężkofigurowych mamy na uwadze pozycje, w których na szachownicy – oprócz króli – znajdują się hetmany, wieże i pionki (rzadziej bez pionków). Pozycje tego typu spotyka się często w praktyce turniejowej i dlatego zaliczają się one do ważnych końcówek. Z uwagi na dużą siłę rażenia ciężkich figur wynikają tutaj ostre sytuacje o charakterze taktycznym. Dlatego rozgrywający je powinni wykazywać się dużymi zdolnościami kombinacyjnymi.

W swej pracy przedstawiłem 140 pouczających zadań, które ilustrują problemy końcówek ciężkofigurowych.

Przy pomocy tej książki każdy sympatyk królewskiej gry może przetestować swoją wiedzę w zakresie tych końcówek i jednocześnie poprawić technikę gry w tego typu pozycjach. Przedłożona praca jest przeznaczona dla zawodników wszystkich kategorii, gdyż nawet mistrzowie powinni od czasu do czasu przypomnieć sobie wiedzę w zakresie gry końcowej.

Podobnie jak w moich poprzednich książkach testowych, tutaj został zachowany ten sam schemat: najpierw są zadania z pomocniczymi uwagami, na bazie których Czytelnik powinien wybrać prawidłową odpowiedź, a następnie podane są rozwiązania.

 Sprawdź się w końcówkach ciężkofigurowych
Jerzy Konikowski
Wydawnictwo Penelopa
Warszawa 2009
112 stron
ISBN 83-86407-81-X