W czasie jednych zajęć na początku lat 80-tych minionego stulecia w punkcie szkoleniowym w Essen, poproszono mnie o przygotowanie jakiegoś wariantu po 1.e4 c5 2.c3. Zaproponowałem rzadką kontynuację 2…d6!? Wykład spodobał się i niektórzy moi podopieczni zaczęli go nawet stosować we własnej praktyce turniejowej.

Byłem zaskoczony, gdy wydawnictwo Edition Echecs International w Luksemburgu zaproponowało opublikowanie moich materiałów i analiz na ten temat w formie książeczki.

Jerzy Konikowski
Defense Sicilienne, Aves c3, Le systeme 2. …d6
Edition Echecs International, Luksemburg 1990
53 strony

Kazimierz Górski jako zawodnik nie zrobił wielkiej kariery. Grał w piłkę nożną jako napastnik w zespołach: RKS Lwów, Spartak Lwów, Dynamo Lwów, Legia Warszawa. Wystąpił tylko w jednym meczu międzypaństwowym Polska-Dania (0-8) 26 czerwca 1948 (zagrał 34 minuty).

Mimo tego był znakomitym trenerem. W latach 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do zwycięstwa w Igrzyskach Olimpijskich 1972 oraz finału Igrzysk Olimpijskich 1976, a także srebrnego medalu (III miejsce) na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej w 1974. Miał ksywkę „filozof”. Był trenerem z wielkim wyczuciem, który mając zaplecze w postaci danych Jacka Gmocha, wiele decyzji podejmował intuicyjnie.

Po zakończeniu pracy z drużyną narodową prowadził – z sukcesami – kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP; z oboma wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiadał we władzach PZPN. W latach 1991–1995 był prezesem związku. W plebiscycie „Piłki Nożnej” został uznany za najlepszego polskiego trenera XX w.

Kazimierz Górski w Wikipedii