link

Kontynuacja odcinka 52

Gość napisał:

Pan często wspomina – i słusznie – przeszłą potęgę polskich szachów juniorskich, którą byliśmy 20 lat temu.

Dzisiaj można tylko zapłakać, gdzie obecnie są polscy juniorzy. Na ostatniej liście rankingowej FIDE Szymon Gumularz jest na 85 pozycji z 2493 punktami.  Wśród juniorek najlepszą Polką jest Alicja Śliwicka (2264),  która została sklasyfikowana na 60 miejscu.

A kiedyś było tak:

Czołówka juniorek U20 na liście FIDE-1-7-1998: cztery Polki w pierwszej jedenastce!

///////////////////////////

Poniższe dane znalazłem na stronie Przemysława Jahra:

http://www.szachypolskie.pl/polacy-na-mistrzostwach-swiata-juniorow-i-juniorek-w-szachach/#Zestawienie_medalowe

///////////////////////////

http://www.szachypolskie.pl/polacy-na-mistrzostwach-europy-juniorow-i-juniorek-w-szachach/#Zestawienie_medalowe

///////////////////////////

To jest, niestety, smutna prawda! Może sytuacja się poprawi w przyszłości po wprowadzeniu wreszcie w życie programu centralnego i spójnego systemu szkolenia, o którym mówił obecny prezes Radosław Jedynak w swoim programie:

Dla przypomnienia: link.

Kontynuacja odcinka 14

Ulrich Jahr napisał: 

Ostatnio odbyły się w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dzieci niedowidzących i niepełnosprawnych symultany, które rozgrywałem dwa razy po 14 uczestników.

Zostały przygotowane przez kierownictwo Ośrodka wzorowo, wykonano okolicznościowy plakat, przygotowano sześć pucharów dla najlepszych, a każde dziecko czy młodzieniec otrzymało nagrody rzeczowe, słodycze i dyplomy.

Dla mnie było niespodzianką, że łącznie grało aż 28 dzieci, a kilku na skutek chorób lub wyjazdów nie uczestniczyło w symultanie. Na zajęcia szachowe, które odbywają się raz w tygodniu delegowanych jest czterech do pięciu szachistów. Okazuje się, że w przerwach między zajęciami ci lepsi rozgrywają partie z bardziej początkującymi i w ten sposób rozwijają w nich szachowy bakcyl. W znacznym stopniu jest to mój osobisty sukces, choć do tej pory nie zdawałem sobie z tego sprawy.

Przesyłam kilka zdjęć z tej imprezy, które są autorstwa wychowawców z Ośrodka, którzy potraktowali poważnie tę imprezę.

III Mikołajkowy Turniej Szachowy (podsumowanie)

W dniach 11-12 grudnia 2019 r. Kujawsko-Pomorski Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 1 dla Dzieci i Młodzieży Słabo Widzącej i Niewidomej im. L. Braille’a w Bydgoszczy i Pomorsko-Kujawski Klub Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki Niewidomych i  Słabo widzących „Łuczniczka” w Bydgoszczy zorganizowali po raz trzeci III Mikołajkowy Turniej Szachowy, w którym wzięło udział 28 zawodników z Naszego  Ośrodka w dwóch kategoriach –zaawansowanych i początkujących.

Zawody zostały rozegrane systemem symultany szachowej, a zawodnikiem prowadzącym był  p. Ulrich Jahr.

Klasyfikacja:

Kategoria zaawansowani                 Kategoria początkujący

1 miejsce Piekarczyk Bartłomiej         1 miejsce Maciocha Wiktor

2 miejsce Jankowski Michał               2 miejsce Kubiak Emilia

3 miejsce Franczek Paweł                  3 miejsce Jarosz Nikola

Dzieci otrzymały – zwycięscy puchary, a wszyscy uczestnicy medale, dyplomy i słodycze.

Sukcesem Macieja Klekowskiego zakończył się turniej w Portugalii Festival Internacional de Xadrez da Figueira da Foz

Klasyfikacja pierwszych dziesięciu miejsc:

1. (IM) Klekowski Maciej (Polska)
2. (GM) Grigonyan Karen (Armenia)
3. (GM) Jakubowski Krzysztof (Polska)
4. (GM) Maiorow Nikita (Białoruś)
5. (GM) Stella Andrea (Włochy)
6. (GM) Luís Galego (Portugalia);
7. (IM) Clarke Brandon (Anglia)
8. (IM) Barski Radosław (Polska)
9. (IM) Martin Duque Jesus (Hiszpania)
10. (GM) Djuric Stefan (Serbia).

Źródło

Kontynuacja odcinka 88

W ostatnich odcinkach tej serii przedstawiłem problemy, z jakimi spotykałem się na początku mojej przygody z szachami turniejowymi. Nie było trenerów. Polska literatura fachowa była bardzo skromna. Trzeba było korzystać głównie z rad doświadczonych kolegów w klubie, także z własnych przemyśleń.

Internauci często zadają mi pytanie: jak trenowałem? Tylko debiuty, gdyż tak często o tym piszę i mocno polecam tę fazę gry? Wyjaśniałem tę kwestię kilkakrotnie w różnych publikacjach, także tutaj. Jednakże ten problem ciągle przewija się w mojej prywatnej korespondencji. Dlatego wracam do tego problemu.

Reguły szachów poznałem w ostatnią sobotę lutego 1961 roku. W marcu – za namową kolegi – wziąłem udział w mistrzostwach szkoły podstawowej nr 37 w Bydgoszczy. W pierwszym dniu przegrałem trzy partie. Chciałem wycofać się z turnieju. Jednakże po namowie nauczyciela fizyki, który zorganizował turniej, zdecydowałem się kontynuować grę. Byłem ambitny i postanowiłem poprawić daleką pozycję. Szkolny kolega pożyczył mi podręcznik Tadeusza Czarneckiego „Nauka gry w szachy” (Warszawa 1950, 279 stron), ale tylko na dwa dni. Było wystarczająco dużo czasu, aby zapełnić 60 stronnicowy zeszyt z najciekawszymi fragmentami. Poznałem w szybkim tempie, choć w ogólnych zarysach strategię i taktykę szachów oraz elementarne końcówki.

Intensywny parodniowy trening przyniósł efekty. W kolejnych rundach odniosłem 8 zwycięstw i 3 partie zremisowałem. Ostatecznie zająłem trzecie miejsce. Jeszcze w trakcie turnieju kupiłem sobie książeczkę (wydanie turystyczne) Czarneckiego pt. „Szachy”, która okazała się mi też bardzo przydatna.

Tadeusz Czarnecki był znanym problemistą. Mimo tego, że posiadał niską kategorię szachową, napisał sporo dobrych książek. Na jego twórczości wychowało się wiele pokoleń polskich szachistów. Ten przykład jest przeciwieństwem do teorii niektórych krajowych zawodników (arcymistrzów), którzy twierdzą, że tylko silni gracze są w stanie napisać dobrą książkę szachową.

Tymczasem właśnie dzięki jego książce zostałem oczarowany pięknem królewskiej gry. To właśnie ta praca spowodowała moje zainteresowanie szachami, które stały się częścią mojego życia.

Po sukcesie w mistrzostwach szkoły zacząłem się bardziej interesować szachami. Ale jeszcze nie myślałem wtedy, aby się nimi zająć poważnie. Kolega zaprowadził mnie pewnego razu do budynku na ulicy Dworcowej (obecnie naprzeciwko hotelu Brda), gdzie grano raz w tygodniu w szachy. To była kiedyś siedziba znanego klubu szachowego „Budowlani”. Gospodarzem był Witkowski. Pamiętam, że był to starszy pan i nie miał jednej ręki. Kolega zareklamował mi go jako byłego mistrza Polski. Oczywiście pomylił ze Stefanem. Ale o tym dowiedziałem się później.

Miałem stałego partnera, którego zwałem „dziadkiem”. Był to starszy pan około 80-tki. Graliśmy przyśpieszone partie bez zegara. Na nim przeprowadzałem pierwsze eksperymenty debiutowe. Pamiętam, że kiedyś graliśmy wariant po ruchach 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gc4 Sf6 4.Sg5 d5 5.exd5 Sxd5 6.Sxf7 Kxf7 7.Hf3+ i po odejściu królem na g8 dostałem mata. Potem „wzmocniłem” grę i odszedłem na e8. Dziadek bez trudu zrealizował przewagę pionka. W domu zająłem się analizą tej pozycji i następnym razem zagrałem prawidłowo 7…Ke6! i partię wygrałem. Powtórzyliśmy jeszcze kilka razy ten wariant i za każdym razem odniosłem zwycięstwo. Dziadek w końcu zrezygnował z tego wariantu i grał potem już coś innego.

Już wtedy, jako początkujący gracz, zrozumiałem znaczenie fazy debiutowej, analizy własnych partii i podglądanie gry przeciwników. Raz zagrałem kilka partii z gospodarzem klubu Witkowskim. Myślałem, że to rzeczywiście były mistrz Polski. Wygrałem bez trudu kilka pojedynków. Byłem z tego dumny i myślałem, że jestem genialnym szachistą. Ktoś sprowadził mnie na ziemię: „To nie jest ten mistrz Witkowski. Nasz gra na poziomie czwartej kategorii”. Mimo wszystko byłem zadowolony. Byłem przecież początkującym szachistą, bez kategorii!

cdn

Kontynuacja odcinka 47

Ostatnie sukcesy na arenie międzynarodowej Jana Krzysztofa Dudy przysporzyły szachom wiele rozgłosu w kraju. Cieszy się z tego nasze środowisko i ja należę do tego grona. Mamy nareszcie, po Radosławie Wojtaszku, drugiego zawodnika światowego formatu!

Od dawna zajmuję się problematyką polskich szachów i wyjaśnieniem kwestii, dlaczego – mimo wielkiego potencjału – mamy po 1945 roku tylko dwóch arcymistrzów, którzy potrafią walczyć z czołówką światową, jak równy z równym!

Pisałem o tym wielokrotnie w różnych publikacjach, jaki jest cel moich polemik. Także podkreślałem to, że na tym blogu i moim portalu zamieszczane teksty nie są przeznaczone dla amatorów szachów, którzy traktują królewską grę jako rozrywkę, lecz dla tych Internautów, którzy poważnie myślą o karierze szachisty. Dlatego dzielę się moją wiedzą i doświadczeniem z nadzieją, że to może być pomocne w zrozumieniu istoty współczesnych (zawodowych) szachów!

Kilka lat temu kilka osób zaproponowało mi napisanie książki o tych problemach, gdyż na blogu ta wiedza jest porozrzucana po różnych tematach. Zgadza się i dlatego pracuję nad tym. Ale na razie omówiłem najważniejsze kwestie szkoleniowe w dwóch pracach:

Szachy dla przyszłych mistrzów

Akiba Rubinstein

Jednocześnie na pierwszej stronie mojej witryny internetowej jest informacja o ważnych tematach poruszanych na blogu, aby to ułatwiło czytelnikom szybkie zapoznanie się z istotną problematyką:

Z mojego archiwum – odcinek 88
Problemy szkoleniowe w polskich szachach – odcinek 182
Polemiki, opinie – odcinek 47

Radosław Jedynak, prezes PZSzach. MAT 2019/1