Miniatura 4

Partia hiszpańska [C78] Pytel – Konikowski, Goleszów 1965

Arcymistrz Włodzimierz Schmidt jest trenerem Akademii Młodzieżowej od dawna. Jako wielokrotny mistrz Polski i autorytet w temacie „Szachy” przez wiele lat nie zauważył słabości systemu szkolenia polskiej młodzieży.

Stwierdzenie: „Wiceprezes Włodzimierz Schmidt podkreślił, że słabe przygotowanie debiutowe jest problemem zarówno czołówki kobiet, jak i mężczyzn i zadeklarował gotowość nadzorowania pracy konsultanta debiutowego kadry kobiet i mężczyzn” nie jest „świeżym” problemem, lecz znanym od wielu lat. Już przeszło 10 lat temu zwróciłem uwagę na tę kwestię.

W artykule „Gorzka prawda” (Szachy/Chess 75/76-2002, strona 101) pisałem:

///////////////////////

Muszą być zachowane odpowiednie proporcje pomiędzy treningiem ogólnorozwojowym i specjalistycznym. Młodzież trzeba szkolić oczywiście we wszystkich kierunkach, ale faza debiutowa musi być bardzo mocno uwypuklona w procesie szkolenia. Debiuty muszą być odpowiednio dopasowane do stylu gry zawodnika i ciągle szlifowane. Zawodnik musi grać debiuty ze zrozumieniem i wiedzieć, jakie plany należy tam stosować. I tego trzeba nauczyć możliwie szybko. Oglądałem masę partii naszej najlepszej młodzieży i stwierdzam, że nie wszyscy tę fazę gry dobrze opanowali. Potem to widać w grze przeciwko silnym przeciwnikom. Na Akademii preferuje się przede wszystkim „ogólne” tematy. To jest na pewno ciekawe i pożyteczne, ale podobno zadaniem Akademii jest przygotowanie zawodników do najważniejszych imprez roku. A taka tematyka nie może spełnić tych oczekiwań. To jest poziom szkółki podstawowej i dlatego ta nasza młodzież nie może się później wybić, gdyż brakuje szkoły średniej, nie mówiąc już o wyższej szkole wtajemniczenia. Trzeba wprowadzić więcej wyspecjalizowanych tematów w kierunku poznawania nowych otwarć i udoskonalania repertuaru debiutowego zawodników.

cdn

Dla przypomnienia poprzednie odcinki:

Link 1 

Link 2

Link 3

Link 4

SPIS TREŚCI

Od redakcji

Podobnie, jak przed rokiem, start młodzieży w MŚ do 8, 190, 12, 14, 16 i 18 lat, w Mariborze, nie przyniósł nam sukcesów. Jedyny medal, na szczęście złoty, zdobył Dariusz Świercz, który w ogóle nie powinien tam startować. To mogło zwichnąć dobrze zapowiadającą się karierę naszego mistrza. Jest przyjęte w świecie szachowym, że zdobycie mistrzostwa świata do 20 lat, formalnie trzeciego tytułu w hierarchii światowej, po MŚ mężczyzn i kobiet (niektórzy twierdzą, że to drugi tytuł i też mają sporo racji!), absolutnie kończy występy w kategorii juniorów, niezależnie od wieku. W szachach tradycja i zwyczaje są niezwykle ważne i powinny być respektowane!

Po występie Mariborze już wiadomo, że Związek dobrze ocenił poziom gry naszych reprezentantów i zdawał sobie sprawę z faktu, że nikt inny nie ma szans nawiązania walki o jakiekolwiek medale. Naturalnie można było jeszcze liczyć na dwóch złotych medalistów z ME w Pradze Kacpra Drozdowskiego i Jana Krzysztofa Dudy, którzy doskonale grali w MŚ do 18 lat i byli w Mariborze o krok od podium. To wszystko, co obecnie posiadamy. Naturalnie można jeszcze wymienić nieźle grających: Ewę Harazińską, Mariolę Woźniak i Radosława Gajka, ale tylko pod kątem wejścia do pierwszej dziesiątki. Do medali było daleko.

Cóż dodać. Poziom zawodników odpowiada poziomowi szkolenia, a z tym łagodnie mówiąc nie jest najlepiej. Wszystko zaczyna się od kursów instruktorów prowadzonych przeważnie przez osoby nie mające odpowiedniej kategorii szachowej i nie czujące wyczynowych szachów na światowym poziomie. Z kolei, nasi trenerzy w ogóle nie mają seminariów, które obecnie organizuje cały świat, rzadko cokolwiek publikują i marnie orientują się w problemach współczesnych szachów.

Kolejny wielki sukces zanotowali nasi specjaliści rozwiązywania zadań szachowych, którzy z dalekiej Japonii przywieźli trzy medale, w tym dwa złote. Po raz szósty na najwyższym podium stanął Piotr Murdzia. Chapeau bas!

Drużynowe MP nie przyniosły niespodzianek. Cztery najlepsze zespoły: „Polonia“ Warszawa, „HeMaN“ Szopienice, „Stilon“ Gorzów Wlkp. i „Polonia“ Wrocław uplasowały się w tej samej kolejności, co w ubiegłym roku, chociaż w gruncie rzeczy kolejność dwóch pierwszych miejsc powinna być odwrotna. Rozgrywki pokazały, nie pierwszy już raz, że trzeba grać do ostatniej rundy i do ostatniej partii.

Pojawił się też kolejny „Młody Szachista“, w którym omawiane są problematyka pozycyjnej wartości figur oraz zasady gry pionkami, wraz z pojęciami słabych pół i tzw. słabej promocji. Podkreślona jest też odpowiedzialność posunięcia pionkiem, którego nie można cofnąć, a co za tym idzie, nie da się poprawić ewentualnego błędu.

W dniach 22-28 listopada 2012 odbył się w Legnicy XXVIII Międzynarodowy Turniej o puchar Wojewody Dolnośląskiego.

Końcowe wyniki

Strona turnieju 

Na znanym portalu informacyjnym przeczytałem ciekawy artykuł o „zakręceniu kurka” drużynie piłki nożnej Warta Poznań: Link.

Trudno się dziwić Izabeli Łukomskiej-Pyżalskiej, że nie chce wciąż inwestować pieniędzy w drużynę nie rokującą większych nadziei. Być może piłkarze przyzwyczaili się do tego, że bez względu na to jak słabo będą grali, to i tak „nic się nie stało”

Link 1 

Link 2

i nadal będą pobierać wysokie honoraria i korzystać z innych oferowanych im dobrodziejstw. Chyba jednak przeliczyli się. Pani Izabela daje pieniądze, ale wymaga konkretnych rezultatów z górnej półki. Nie ma ich – nie ma pieniędzy. Dla fanów piłki nożnej przyzwyczajonych do gloryfikowania naszych kiepskich drużyn, takie podejście może wydawać się niezrozumiałe (patrz komentarz internauty podpisującego się awacss), ale trudno nie zgodzić się że dając pieniądze komuś-na coś, należy oczekiwać pozytywnych rezultatów na miarę zainwestowanych środków. Może sponsorzy naszych szachistów powinni lepiej przyglądnąć się ich wynikom, i naciskać na grę obiecujących zawodników na renomowanych turniejach?

Krzysztof Kledzik

W tekście „Gorzka prawda” (Szachy/Chess 75/76-2002) opisuję inne moje spostrzeżenia dotyczące przygotowania debiutowego kadry młodzieżowej.

///////////////////////

Moja współpraca z Radosławem Wojtaszkiem przebiegała bezproblemowo, ponieważ realizował on konsekwentnie nasze ustalenia.

Gorzej było z Brzeskim, który pod wpływem trenerów Akademii ciągle zmieniał swój – wcześniej wspólnie ustalony – repertuar debiutowy. Maciek opisał mnie w prywatnej korespondencji przygotowania do partii z Ryszardem Bernardem w trakcie mistrzostw Europy. Trener kazał mu grać zupełnie coś innego, niż to co było objęte naszym przygotowaniem. Ja przez rok opracowywałem Brzeskiemu repertuar, tymczasem Ryszard Bernard w ciągu 30 minut przygotowywał mu zupełnie co innego. Taka praca była tylko jednorazową akcją. Potem po mistrzostwach nikt już nie interesował się tym, co gra.

Dalej na stronie 104 artykułu piszę: „I to jest to, przed czym ja zawsze ostrzegałem: taki system szkolenia i przygotowania zawodników do ważnych imprez nie może przynieść na dłuższą metę większych efektów. Dlatego nasza utalentowana młodzież zdobywa wprawdzie medale w mistrzostwach świata i Europy, ale po osiągnięciu wieku seniora przestaje się zupełnie liczyć na arenie międzynarodowej…

Ale dlaczego tak się dzieje?

Dlatego, że są szkoleni na zasadzie impulsów. Poznają powierzchownie pewną wiedzę, którą potrafią wykorzystać na krótkim dystansie. Akademia nie przygotowuje ich do samodzielnej pracy i nie daje im odpowiedniego modelu pracy na przyszłość. Czyli młodzież nie jest przez trenerów Akademii odpowiednio zaprogramowana do właściwej pracy nad szachami. Oni jeszcze tego nie zrozumieli, że najważniejszą fazą w partii we współczesnych szachach jest prawidłowe otwarcie. Tutaj się przecież walczy o przewagę, tutaj buduje się plany gry środkowej…”.

cdn

Więcej informacji na stronie

Teoria kombinacji szachowych

Cześć Jego pamięci!

Zakończone w miniony weekend XI Grand Prix Warszawy w solvingu zakończyły się zdecydowanym zwycięstwem Polaków.

Wyniki

Zadania (z obu imprez) Link

„Uralski Problemist”  Link

W turnieju otwartym na Malcie startowało 158 zawodników z 28 krajów.

Zwyciężył Bartłomiej Heberla z 7.5 punktami z 9 partii.

Karina Szczepkowska-Horowska zdobyła sklasyfikowana na 15 miejscu (6 pkt), natomiast Rafał Lubczyński znalazł się na 17 pozycji (6 pkt).

Strona turnieju

ChessBase News (wersja angielska) 

ChessBase News (wersja niemiecka)

Aktualny wicemistrz Polski Bartłomiej Macieja zakochał się w Meksyku. Stamtąd pochodzi jego żona i w tym kraju gra bardzo chętnie w turniejach.

Są one przeważnie średniej klasy i nasz olimpijczyk z reguły je wygrywa.

W dniach 21-25 listopada 2012 wziął on udział w turnieju 2º Abierto Internacional UNAM, w którym zajął bezapelacyjnie pierwsze miejsce.

Stan czołówki:

Z kim Polak zdobywał punkty:

Dokładne wyniki 

Strona turnieju

ChessBase News (wersja niemiecka

ChessBase News (wersja angielska)