W miniony weekend rozpoczęły się rozgrywki bundesligi kobiecej z udziałem polskich szachistek. Startuje 12 drużyn. Każdy zespół liczy 6 zawodniczek.

Strona bundesligi kobiecej
Chess Base News 1

Na aktualnej liście rankingowej FIDE mężczyzn Radosław Wojtaszek awansował na 41 pozycję z 2705 punktami. Mateusz Bartel został sklasyfikowany na 97 miejscu z 2653 punktami. Wśród kobiet Monika Soćko jest na 24 miejscu z 2479 punktami. Na liście najlepszych juniorów na 19 miejscu znalazł się Dariusz Świercz z 2584 punktami. W konkurencji najlepszych juniorek nie ma naszej zawodniczki.

Czołówka mężczyźn
1. Wojtaszek, Radosław g 2705
2. Bartel, Mateusz g 2653
3. Soćko, Bartosz g 2635
4. Mitoń, Kamil g 2622
5. Macieja, Bartłomiej g 2616
6. Gajewski, Grzegorz g 2616
7. Krasenkow, Michał g 2608
8. Markowski, Tomasz g 2606
9. Kempiński, Robert g 2603
10. Dziuba, Marcin g 2589

Czołówka kobiet
1. Soćko, Monika g 2479
2. Rajlich, Iweta m 2428
3. Majdan-Gajewska, Joanna wg 2386
4. Szczepkowska-Horowska, Karina wg 2379
5. Zawadzka, Jolanta wg 2326
6. Kądziołka, Beata wg 2308
7. Dworakowska, Joanna m 2304
8. Toma, Katarzyna wm 2297
9. Matras-Clement, Agnieszka wm 2295
10. Jaracz, Barbara wg 2279

Dokładne informacje:

Czołówka mężczyzn
Czołówka kobiet
Czołówka juniorów
Czołówka juniorek
Lista polskich szachistów
Lista polskich szachistek
ChessBase News

Wkrótce po ukazaniu się się trzeciego tomu zadzwonił do mnie wydawca Joachim Beyer i poinformował, że część 4 kończy edycję Schachspiegla. W uzasadnieniu podał, że w to przedsięwzięcie jest zaangażowanych wiele osób, tymczasem zysk wydawnictwa jest niewielki.

Przyznam się, że z wielką ulgą przyjąłem tę wiadomość. Redagowanie Schachspiegla kosztowała mnie wiele pracy i czasu. Nie jestem zawodowym publicystą i musiałem często rezygnować z innych projektów, aby w terminie oddać materiały. Z drugiej strony w trakcie tej pracy poznałem wiele ciekawych osobistości. Zdobyłem też wiele nowych doświadczeń.

Wracam do tematu. Czwarty tom ukazał się latem w 1993 roku. Udało mi się zebrać wiele interesujących materiałów:
1. Obrona Tarrascha (Jerzy Konikowski)
2. Gambit Winckelmanna-Reimera w obronie francuskiej (Jerzy Konikowski).
3. Wariant Mikenasa w nowoczesnym Benoni (Jerzy Konikowski)
4. Gambit Stauntona w obronie holenderskiej (Rene Borngässer)
Jest wiele komentowanych partii, artykuły z gry końcowej Edmara Mednisa i Andrzeja Filipowicza. Jest aktualny artykuł Gerda Treppnera o Robercie Fischerze, kombinacje, kompozycja i inne.

Jerzy Konikowski i Erich Siebenhaar
Schachspiegel 4
Verlag Deutsche Schachblätter/Schach-Report GmbH
Hollfeld 1993
272 strony
ISBN 3-89168-104-6

Od dawna jest znane, że bracia Klitschko – znakomici bokserzy – są pasjonatami szachów, o czym była już mowa na blogu.

10 grudnia 2011 roku odbędzie się w Düsseldorfie walka Władimira Klitschko z Jean-Marc Mormeck. Na niedawnej konferencji prasowej mistrz świata wyjaśnił swojemu rywalowi znaczenie królewskiej gry w boksie: „Boks to jak gra w szachy. Będę przeciwko tobie boksować i na ringu grać w szachy. W pewnym momencie dostaniesz mata”!

Konferencja prasowa

W związku ze zbliżającymi się Mistrzostwami Europy chciałbym przekazać swoje uwagi na temat powoływania reprezentacji. Jak wiadomo reprezentacja Polski to grupa zawodników o najwyższych aktualnie rankingach. Takie podejście jest bardzo wygodne dla kierownictwa Polskiego Związku Szachowego, gdyż praktycznie nikt nie odpowiada za wynik. Wysłaliśmy najlepszych /? / i już. A jeszcze czasami wynik jest przyzwoity, wiec takie postępowanie znajduje uzasadnienie. Jednakże uzyskiwane wyniki są w sumie przypadkowe i o budowie silnej, przyszłościowej reprezentacji nie ma mowy.

Obecnie we wszystkich dyscyplinach sportu istnieją listy rankingowe zawodników, lecz reprezentacje ustalane są przez selekcjonerów, a nie automatycznie według listy rankingowej. Ranking spełnia rolę pomocniczą. Prezes Sielicki jako mistrz brydżowy zna zapewne historię Blue Teamu, narodowej reprezentacji Włoch w brydżu sportowym, która w okresie 1956 – 69 była dziesięć razy pod rząd mistrzem świata i dwukrotnie zdobyła mistrzostwo olimpijskie. Nie grającym kapitanem tej drużyny był Carlo Alberto Peroux, który spełniał rolę selekcjonera. Zorganizował on dwa ośrodki szkoleniowe i ustalał skład reprezentacji w oparciu o wyniki, obserwację gry kandydatów do reprezentacji oraz ocenę ich podejścia do gry.

Uważam, że skład szachowej reprezentacji Polski powinien być ustalany przez selekcjonera, który będzie mieć na uwadze wyniki bieżące jak i przyszłościowe. W końcu reprezentacja liczy sześć osób, w meczu grają cztery a przeciwnicy są bardzo zróżnicowani pod względem siły gry. Selekcjoner powinien brać pod uwagę nie tylko ranking, ale aktualnie osiągane wyniki w powiązaniu z trudnością turniejów, w których uczestniczą potencjalni reprezentanci, analizę granych przez nich partii oraz ocenę ich podejścia do gry. Nie chcę tu oceniać obecnych reprezentantów ale np. to co robił na turnieju w Polanicy arcymistrz / ? / Małaniuk kompletnie dyskwalifikuje go jako zawodnika.

No ale reprezentacja z listy rankingowej została wyznaczona i pozostaje trzymać kciuki, aby uzyskany wynik był jak najlepszy. Nie słyszałem co prawda, by PZSzach ustalił jaki wynik uzna za dobry. Reprezentacja Polski ma czternasty ranking i być może każde miejsce lepsze od czternastego będzie ogłoszone sukcesem. Ale tego już nie chcę komentować.

Witamy wszystkich, którzy zdecydowali się zajrzeć na naszą stronę. Znaleźliście się w szachowym świecie Dominiki i Mariusza Kopeć. Jesteśmy małżeństwem i posiadamy oboje tytuły kandydata na mistrza w szachach.

Nasza strona różni się nieco od innych stron szachowych. Nie znajdziecie tutaj informacji o turniejach i partiach szachowych, o bazach i programach szachowych lub wynikach turniejowych. Nasza strona adresowana jest przede wszystkim do szachistów-kolekcjonerów, którzy zajmują się szachami nie tylko jako zawodnicy, sędziowie czy organizatorzy imprez szachowych ale przede wszystkim są miłośnikami tej pięknej gry, a ich hobby przerodziło się w pasję życiową. Jednakże strona ta ma być także zachętą dla przyszłych kolekcjonerów i pasjonatów szachowych.

Mamy nadzieję, że niniejsza strona zachęci młodzież do interesowania się szachami w szerszym zakresie, co pozwoli każdemu na obcowanie ze swoim ulubionym hobby nawet w przypadku braku osiągnięć sportowych. W większości przypadków (w naszym też) życie zawodowe i rodzinne odsuwa na dalszy plan możliwość startów w turniejach szachowych. Kolekcjonowanie różnych rzeczy i gadżetów z motywami szachowymi rekompensuje po części tę niedogodność i daje wiele satysfakcji.

Zapraszam na tę interesującą witrynę

Mój wkład w tym numerze:
1. Władimir Kramnik bez konkurencji (sprawozdanie z turnieju w Dortmundzie)
2. Skoczkiem na c3 przeciwko obronie holenderskiej (artykuł o wariancie 1.d4 f5 2.Sc3)
3. Partia numeru (Wojtaszek-Berkes, Paks 2011)
4. Kombinacje.

Tatuaż – dowolny znak graficzny na skórze powstały w wyniku trwałego wszczepienia za pomocą specjalnej igły barwnika pod skórę. W Polsce tatuaż mogą sobie zrobić osoby, które ukończyły 18 rok życia. Przed ukończeniem 18 roku życia tatuaż można zrobić jedynie po wyrażeniu zgody przez opiekunów prawnych.

O tauażu w Wikipedii

Tatuaż 1
Tatuaż 2
Tatuaż 3
Tatuaż 4
Tatuaż 5
Tatuaż 6
Tatuaż 7

Kilka lat temu – w czasie seminarium dla niemieckich trenerów w Berlinie – zaprezentowałem moją książkę “Kompozycja w szkoleniu szachisty” i tym samym spowodowałem dyskusję na temat “Znaczenie kompozycji w szkoleniu zawodników”.

Zagadnienie było niektórym trenerom już dobrze znane, bowiem kilka lat wcześniej mieliśmy spotkanie z Markiem Dworeckim, który na bazie pouczających studiów pokazał plusy korzystania z takiej formy treningu.

Moją intencją było pokazanie, że inne kompozycje mogą mieć również kolosalne znaczenie w procesie szkolenia. Ale to musi być dobrze wybrany zbiór zadań, w których centralną rolę odgrywa przede wszystkim trudny do wykrycia wstęp. Większość uczestników było jednak zdania, iż tylko studia mają aspekt szkoleniowy.

Nagle dyskusja rozszerzyła się o solving. Tutaj byli wszyscy zgodni, że to nie ma nic wspólnego ze szkoleniem w szachach. Trudno jest bowiem propagowanie czegoś, co jest sprzeczne z zasadami królewskiej gry. Dokładnie chodzi o to, że samomaty i maty pomocnicze nie mają nic wspólnego z normalną grą w szachy.

Jeden z uczestników dalej kontynuował dyskusję: “Kiedyś zainteresowałem się rzucającym w oczy zjawiskiem, że w zawodach solvingowych na czele są ciągle te same nazwiska. Wielkich zmian praktycznie się nie widzi. To zdopingowało mnie do wyjaśnienia tego przypadku. Zacząłem analizować uczestników najbliższych mistrzostw świata i Europy. Okazało się, że około 80% to osoby pochodzące głównie z szeregów problemistów. Natomiast 20% to zawodnicy. Niekoniecznie aktywni, ale posiadający wysokie tytuły w grze praktycznej, np. arcymistrz Nunn. Mam wrażenie, że tutaj jest jakaś nieprawidłowość. To jakby kazać się ścigać mistrzowi świata formuły 1 Michaelowi Schumacherowi ze zwykłymi kierowcami. Moim zdaniem nie można porównywać zwykłego problemisty z szachistą praktykiem. Problemiści to przeważnie słabi gracze i w rywalizacji z silnym szachistami nie mają żadnych szans. To wyjaśnia problem, że w solvingu nie ma praktycznie żadnej konkurencji. Od lat ci sami zawodnicy dominują w mistrzostwach Europy i świata. Tutaj nie ma prawdziwej sportowej rywalizycji. Gra toczy się do jednej bramki. Trzeba więc z tej konkurencji wykluczyć wszystkich wyczynowych szachistów. Solving jest ściśle związany z kompozycją szachową“!

Wyraziłem swoją opinię: „Ciekawa teoria, lecz praktycznie nie do zrealizowania. To są przecież imprezy otwarte dla każdego. Podobnie w turniejach szachowych typu „open” każdy może startować po opłaceniu wpisowego. Można by ewentualnie organizować – podobnie jak w szachach turniejowych – zamknięte turnieje solvingowe. Ale do tego nigdy nie dojdzie, bo organizatorom chodzi o przyciągnięcie jak największej ilości uczestników, aby tym samym zbić jak największą kasę”!

Za pomocą tej książki testowej czytelnik może sprawdzić swe umiejętności kombinacyjne w grze końcowej. Zawiera 120 różnych pozycji.

Testbuch der kombinatorischen Endspiele
Jerzy Konikowski i Gerd Treppner
Joachim Beyer Verlag
Hollfeld 1993
119 stron
ISBN 3-88805-111-8

Testbuch der Endspielkunst (twarda okładka)
Jerzy Konikowski i Gerd Treppner
Joachim Beyer Verlag 2014
120 stron
ISBN 978-3-940417-61-9

Jest drugie wydanie książki pod zmienionym tytułem.