Adam Nawałka – selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej: Zwycięstwa cieszą, porażki uczą!
//////////////////////////
Były mistrz świata powinien wyciągnąć wnioski z przebiegu tej partii, aby w przyszłości uniknąć w tym wariancie katastrofy już w fazie debiutowej.
Obszerną analizą tej partii zajął się Henryk Buczinski w Panoramie Szachowej (6-2017).
Gra lidera polskich szachów często wywołuje spore emocje, co można zaobserwować w dyskusjach na różnych blogach. Wojtaszkowi zarzuca się generalnie, że gra schematyczne i tym samym mało ciekawe szachy.
Wielokrotnie pisałem w różnych źródłach, że Radosław Wojtaszek potrafi też grać aktywnie i tę tezę ilustrowałem w wielu moich publikacjach.
W dzisiejszej pierwszej partii Pucharu Świata nasz arcymistrz w efektownym stylu rozgromił swego przeciwnika. Przeciwko obronie hetmańsko-indyjskiej białe wybrały ruch 4.a3, co charakteryzuje „System Petrosjana”. Sam go kiedyś grywałem, polecałem to moim podopiecznym i jestem autorem kilku tematycznych publikacji.
Dla przypomnienia:
Przedstawiona partia była rozegrana na tegorocznym turnieju w Biel. 23-letni Szwajcar Gabriel Gaehweiler (2416) przygotował rzadki wariant po 10.g4!?, czym zaskoczył znanego izraelskiego arcymistrza Alona Greenfelda (2546). W rezultacie – po niedokładnej grze czarnych – odniósł efektowne zwycięstwo.
(zdjęcie z Internetu)
W dzisiejszej 7 rundzie głównego turnieju Memoriału Ireny Warakomskiej doszło do dużej niespodzianki. Mistrz międzynarodowy Arkadiusz Leniart pokonał członka kadry narodowej arcymistrza Mateusza Bartla.
Białe wybrały ostry system po 4.f3 c5 5.a3 spopularyzowany przez szachistę niemieckiego Friedricha Sämischa. Częściej spotyka się w praktyce turniejowej taką kolejność ruchów: 4.a3 Gxc3+ 5.bxc3 c5 6.f3 itd.
Wariant ten, z dużymi taktycznymi możliwościami, polecałem swoim podopiecznym. W książce „1.d4 siegt!” (1.d4 zwycięża) wraz z współautorem Uwe Bekemannem poświęciliśmy tej idei rozdział 6.
Alina i Radosław w Dortmundzie 2017
Rosjanka Alina Kaszlinska jest arcymistrzynią od 2009 roku. Posiada tytuł męskiego mistrza międzynarodowego od 2014 r. Prywatnie jest żoną lidera polskich szachów arcymistrza Radosława Wojtaszka.
Arcymistrzyni jest znana ze swojego taktycznego stylu gry, czego doskonałą ilustracją jest partia z 5 rundy Memoriału Ireny Warakomskiej w Suwałkach.
Na blogu oraz w moich książkach np. link wielokrotnie pisałem, że intensywna praca z debiutami jest twórcza i pomaga rozwinąć wiele pozytywnych cech oraz umiejętności, takich jak wytrwałość w szukaniu nieznanych dróg czy ćwiczeniu zdolności analitycznych.
W przedstawionej partii, która była grana w tegorocznych mistrzostwach Niemiec, białe zastosowały nowinkę 12.h4!?, zamiast najczęściej stosowanego w praktyce 12.0-0. Czarne nie grały optymalnie i partię przegrały praktycznie już w fazie debiutowej.
Magnus Carlsen – mistrz świata od 2013: Głównie pracowałem nad otwarciami (przed meczem z Anandem). Myślę, że końcówki i grę środkowo opanowuje się dzięki grze turniejowej. W tym sensie nie trenowałem tych faz gry, które są moją siłą.
//////////////////////////////
Nie jest żadną tajemnicą, że Fabiano Caruana jest świetnym znawcą otwarć i jego repertuar debiutowy jest opanowany praktycznie do perfekcji. Tym zaletom młody arcymistrz zawdzięcza swoją wysoką pozycję w zawodowych szachach.
W obszernym komentarzu do przedstawionej partii Henryk Buczinski (Panorama Szachowa 5-2017) m.in. pisze: Debiut gońca jest rzadkim gościem w pojedynkach arcymistrzów o wysokim rankingu. Tym bardziej zadziwia znakomite przygotowanie amerykańskiego arcymistrza z elity światowej…
Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach (Schnellkurs der Schacheröffnungen-Theorie, Joachim Beyer Verlag 2002).
/////////////////////////////
W dzisiejszej ostatniej 9 rundzie XVII Międzynarodowego Festiwalu Szachowego im. Mieczysława Najdorfa w Warszawie Marcel Kanarek rozgromił swego rywala Andreja Żigałko w efektownej partii na temat systemu Najdorfa!
Czarne zdecydowały się w 15 posunięciu na ofiarę jakości, ale Polak utrzymał wydarzenia na szachownicy pod kontrolą i nie dał przeciwnikowi żadnych szans na kontrgrę oraz przejście do końcówki.
Tym ostrym wariantem zająłem się w książce Modernes Sizilianisch – richtig gespielt.
Od pewnego czasu obserwuję karierę szachową utalentowanego juniora Łukasza Jarmuły.
Niedawno w „Panoramie Szachowej” (2-2017) skomentowałem jego pojedynek z Kacprem Piorunem. Łukasz zagrał 1.d4 i następnie po nieudanym eksperymencie w debiucie partię szybko przegrał: link.
Jeszcze jedna przegrana po 1.d4: link.
Niewykluczone, że młody zawodnik powinien na razie odłożyć na bok ćwiczenie „oburęczności“ i grać wyłącznie 1.e4!
Dwa ciekawe przykłady z jego twórczości:
W 4 rundzie Memoriału Najdorfa Łukasz pokazał swój talent taktyczny po 1.e4! i odniósł szybkie zwycięstwo. Do końcówki nie doszło.
Dla przypomnienia: Młodzieży z ambicjami sportowymi poleca się tezy wielkich autorytetów szachowych!
Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
Garri Kasparow – mistrz świata w latach 1985 – 2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników, kiedy masz przegraną po debiucie.
Borys Gelfand – wicemistrz świata w 2012 roku: Byłem wychowany, że debiut to najważniejsza część partii i trzeba go wygrać. Dlatego muszę silnie obciążać mózg.
Magnus Carlsen – mistrz świata od 2013: Głównie pracowałem nad otwarciami (przed meczem z Anandem). Myślę, że końcówki i grę środkowo opanowuje się dzięki grze turniejowej. W tym sensie nie trenowałem tych faz gry, które są moją siłą.
////////////////////////////
Wariant grany w przedstawionej partii został także omówiony w mojej książce Atak królewsko-indyjski.
