Dzisiaj spotkała mnie wielka  niespodzianka! Wielokrotna mistrzyni Polski arcymistrzyni Hanna Ereńska- Barlo (dawniej H.Ereńska-Radzewska) napisała:

////////////////////////////////////

Jurku,

dzisiaj, tj. 6 grudnia przypada 40-ta rocznica zdobycia medali olimpijskich w La Valletta!

Po latach ponownie dziękuję Tobie, trenerowi naszej reprezentacji, za poprowadzenie nas do tego sukcesu!

Nasza drużyna, grająca w składzie: Hanna Ereńska-Radzewska, Grażyna Szmacińska, Małgorzata Wiese, Agnieszka Brustman, jak pamiętasz, zdobyła nie tylko drużynowy brązowy medal, lecz również medale za wyniki indywidualne.

Debiutantka Agnieszka Brustman, zdobyła srebrny medal na szachownicy rezerwowej (8 z 11), a ja brązowy medal na I-szj szachownicy(9 z 13).

Może byłoby interesujące przypomnieć Twoim czytelnikom, o naszym wspólnym sukcesie!

Serdecznie pozdrawiam

Hanna Ereńska- Barlo (dawniej H.Ereńska-Radzewska)

P.S. dołączam zdjęcie z powitania nas na lotnisku w Warszawie 9.12.1980 roku

Powitanie na lotnisku: Agnieszka Brustman, Małgorzata Wiese, Hanna Ereńska-Radzewska i Grażyna Szmacińska. Z tyłu (w berecie) to ja!

////////////////////////////////////

Dziękuję Ci Haniu za pamięć! To zmobilizowało mnie do założenia nowego tematu:

Nasze największe sukcesy!

Będziemy tutaj przedstawiać największe polskie sukcesy w naszej konkurencji, aktualne i te z przeszłości.

Zaczynamy oczywiście od największego naszego osiągnięcia po 1945 roku. Na blogu wspominałem już kilkakrotnie o tym wydarzeniu, ale dzisiaj mamy „okrągłą rocznicę” i jest zatem kolejna okazja do wspomnień …!

Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia ekipę Polski na olimpiadzie na Malcie 1980. Stoją od lewej: Kazimierz Wasilewski, Jan Przewoźnik, Jerzy Konikowski, Włodzimierz Schmidt, Agnieszka Brustman, Aleksander Sznapik, Małgorzata Wiese, Jacek Bielczyk, Hanna Ereńska-Radzewska, Adam Kuligowski, Jerzy Pokojowczyk oraz Grażyna Szmacińska.

Na podium z brązowymi medalami. Od lewej strony: Lothar Schmid (sędzia główny), Florencio Campomanes (prezydent FIDE), Jerzy Konikowski (kapitan), Hanna Ereńska-Radzewska, Agnieszka Brustman, Małgorzata Wiese i Grażyna Szmacińska.

Wspomnienia

Kontynuacja odcinka 71

Sprawozdanie z I Memoriału Czerniakowa ukazało się także w biuletynie gry korespondencyjnej KSZGK.

Tym razem wybrałem ciekawą partię z Henrykiem Buczinskim.

   [Event "I Memoriał Czerniakowa 1970-73"]   [White "Białe: Buczinski, Henryk"]   [Black "Czarne: Konikowski, Jerzy"]   [Result "0-1"]   [ECO "A70"]   [PlyCount "90"]         d4 Nf6 2. c4 g6 3. Nc3 Bg7 4. e4 d6 5. Nf3 O-O 6. Be2 e5 7. dxe5 dxe5 8.     Qxd8 Rxd8 9. Bg5 Re8 10. O-O c6 11. Rad1 Nbd7 12. Rd6 h6 13. Be3 Bf8 14. Rdd1   Nc5 15. Nd2 Ng4 16. Bxg4 Bxg4 17. f3 Be6 18. b3 Red8 19. Ndb1 a5 20. Kf2 a4 21.   Rxd8 Rxd8 22. Bxc5 Bxc5+ 23. Ke2 axb3 24. axb3 b5 25. Nd2 Bb4 26. Rc1 bxc4 27.   Nxc4 Bxc4+ 28. bxc4 Rd4 29. Na4 Rd2+ 30. Kf1 Ra2 31. Nc3 Bxc3 32. Rxc3 Kf8 33.   h4 Ke7 34. c5 Rd2 35. g4 f5 36. Ke1 Rd4 37. exf5 gxf5 38. Re3 Kf6 39. g5+ hxg5     hxg5+ Kxg5 41. Rxe5 Rc4 42. Ke2 Kf4 43. Re6 Rxc5 44. Rd6 Rc2+ 45. Kd3 Ra2     [0-1] 

link

Kontynuacja odcinka  85

„Gens una sumus” – „Jesteśmy jedną rodziną”

Zaproszenie do przestrzegania idei „Gens una sumus” – „Jesteśmy jedną rodziną” W przypadku, gdyby któryś z szachistów uznał, że jego postawa i zachowanie stały dawniej w sprzeczności z postanowieniami niniejszego kodeksu, Komisja Etyki Polskiego Związku Szachowego prosi o jak najszybszą zmianę w zachowaniu oraz rzetelne przestrzeganie zasad, wartości i norm etycznych tu promowanych; to znaczy takich zasad, wartości i norm, które są zgodne z ideą łączącą szachistów na całym świecie – „Gens una sumus”.

Kodeks Etyki wchodzi w życie z dniem 20 IX 2020 r.

////////////////////////////

Wpis EDITORA przypomniał sylwetkę byłego prezesa Adama Dzwonkowskiego.

Osobiście mam bardzo pozytywne wspomniania z kontaktów z Panem Adamem. Jeszcze jako wiceprezes Polskiego Związku Szachowego był otwarty na wszelkie problemy polskich szachów i chętnie o nich dyskutował ze  mną w listach elektronicznych.

Podkreślał, że jest za pluralizmem i że prezes PZSzach powinien łączyć polskich szachistów, a nie ich dzielić! To była aluzja do swych niektórych poprzedników, którzy właśnie kategoryzowali nasze środowisko na tych „co są z nami i na tych, co mają swoje poglądy na rozwój polskich szachów wyczynowych”.

Dla przypomnienia wywiad Adama Dzwonkowskiego dla naszego bloga!

cdn

Kontynuacja odcinka 7
link

Kontynuacja odcinka 91

Dzisiejszy ONET opublikował ciekawy artykuł

Afera, która mogła zmienić losy polskiej piłki. „Zaszczuli nas, byliśmy wrogami ludu”

w którym jest też mowa o meczu piłkarskim Polska-Malta w 1980 r. Mecz ten odbył się 7 grudnia, dzień przed naszym odlotem do Polski. Bilety na tę imprezę załatwił Władysław Litmanowicz,  który był sędzią rundowym i miał pewne kontakty z organizatorami olimpiady.

Udaliśmy się na stadion całą ekipą. Towarzyszył nam także sędzia główny olimpiady GM Lothar Schmid z Republiki Federalnej Niemiec, znany z sędziowania sławnego meczu Spasski-Fischer w Reykjaviku 1972 r.

Przed meczem mieliśmy okazję wejścia na boisko. Takiego czegoś nikt z nas wcześniej  nie widział, także kierownictwo PZPN z jej szefem generałem Marianem Rybą, który okazał się sympatykiem królewskiej gry. To nie była murawa,  lecz klepisko. Tak wyglądał reprezentacyjny stadion Gzira w stolicy Malty La Valetta.

Przed meczem  na boisku. Stoją od lewej: Jerzy Konikowski, sekretarz generalny PZPN, Andrzej Filipowicz (tyłem) oraz kierownik naszej ekipy Kazimierz Wasilewski.

Spotkanie było transmitowane przez Polskie Radio, a sprawozdawcą był Jan Ciszewski. Razem z Andrzejem Filipowiczem weszliśmy do jego kabiny i poinformowaliśmy go o brązowym medalu kobiet. Sławny sprawozdawca z miejsca przekazał tę wiadomość do kraju.

Mecz miał dramatyczny przebieg. Po strzeleniu drugiego gola przez Polaków doszło do niebezpiecznej przepychanki. Na boisko posypały się kamienie i inne przedmioty. Budki dla trenerów i zawodników rezerwowych zostały całkowicie zniszczone. Polacy wraz z zespołem sędziowskim z Jugosławii znaleźli schronienie na środku boiska. Dopiero porządek przywróciła konna policja.

Mieliśmy problem z wyjściem ze stadionu, gdyż mogliśmy w każdym momencie zostać zaatakowanym przez rozwścieczonych miejsowych kibiców. Szczególnie stracha miały nasze dwie blondynki Hanna Ereńska-Radzewska i Małgorzata Wiese, które wyraźnie wyróżniały się w tłumie. Na szczęście udało się bez szwanku wydostać ze stadionu.

To był mój ostatni mecz piłkarski na żywo!          

(Przegląd Sportowy 9.12.1980)

Do kraju wracaliśmy samolotem razem z drużyną piłkarską.

Kontynuacja odcinka 70

Sergiusz Czerniakow (zdjęcie z Internetu)

Jak już pisałem kilkakrotnie w przeszłości, turnieje korespondencyjne traktowałem jako poletko badawcze w szukaniu nowych idei w początkowej fazie gry. Dzięki temu udoskonalałem także swoją technikę analizy.

Wyniki sportowe była zatem na drugim miejscu. Przede wszystkim zwracałem uwagę na wartość rozgrywanych pojedynków pod względem rozwoju teorii debiutów.

W przedstawionej partii rozegrałem wariant, który w obecnej dobie komputerów byłby  niemożliwy do wypróbowania. W tamtych czasach można było grać takie skomplikowane i czasami nawet niepoprawne otwarcia.

W tym turnieju rozegrałem wiele interesujacych partii i odniosłem nawet sukces. Za to otrzymałem tytuł mistrza krajowego w grze korespondencyjnej!

  [Event "I Memoriał Czerniakowa 1970-1973"]   [White "Białe: Konikowski, Jerzy"]   [Black "Czarne: Sokołowski, Roman"]   [ECO "B31"]   [PlyCount "41"]         e4 c5 2. Nf3 d6 3. d4 cxd4 4. Nxd4 Nf6 5. Nc3 a6 6. Bc4 e6 7. Bb3 b5 8. O-O     b4 9. Na4 Nxe4 10. Re1 d5 11. c4 dxc4 12. Bxc4 Nc5 13. Bf4 Nxa4 14. Qxa4+ Qd7     Bb5 axb5 16. Qxa8 Bc5 17. Qxb8 Bxd4 18. Rad1 O-O 19. Qd6 e5 20. Qxd7 Bxd7   Bxe5 [1-0] 

Kontynuacja odcinka 6
link


link
link
link