Link

Wczoraj odbył się w Krakowie w Centrum Kultury Żydowskiej w Krakowie przy ul. Meiselsa 17 wykład pt. Czy Akiba Rubinstein mógł być mistrzem świata?  w ramach obchodów Roku Akiby Rubinsteina.

Galeria Tomasza Skrzypczaka

Strona MZSzach

Poniższy tekst załączył Marek Skrzypczak do zdjęć swego syna Tomasza. Jest on także zamieszczony na stronie PZSzach.

Wieczór szachowy w Centrum Kultury Żydowskiej, w Krakowie przy ul. Meiselsa 17

Małopolski Związek Szachowy i jego prezes Jan Kusina kontynuują spotkania poświęcone wielkiemu polskiemu szachiście Akibie Rubinsteinowi. Tym razem tematem wieczoru, który zgromadził licznych szachistów i przedstawicieli klubu Olimpijczyka w Krakowie 7 listopada 2012 roku.

Rok 2012 został uznany przez Europejska Unię Szachową rokiem Akiby Rubinsteina z uwagi na stulecie jego wspaniałych sukcesów, kiedy w 1912 roku wygrał pięć wielkich turniejów szachowych, co do tej pory jest niepowtarzalnym osiągnięciem w  skali światowej.

Jan Kusina przedstawił biografię Akiby Rubinsteina, rozwój jego kariery i największe osiągnięcia predystynujące go do walki o tron szachowy, bowiem w latach 1912-1914  Rubinstein słusznie uchodził za najsilniejszego szachistę świata. Wykład był bogato ilustrowany licznymi zdjęciami z turniejów w których uczestniczył Rubinstein w okresie swojej wspaniałej kariery. Jan Kusina zademonstrował również tzw. „nieśmiertelna” polską partię, którą Rubinstein rozegrał w Łodzi z Rotlewim.

Następnie Tomasz Lissowski zapoznał zebranych z historią miasteczka Stawiski, w którym urodził się w końcu XIX wieku Akiba Rubinstein. Zademonstrował współczesne zdjęcia Stawisk i  zebrany materiał historyczny sprzed lat (stare fotki i plany) i warunki, w jakich mógł urodzić się i spędzić dzieciństwo późniejszy wybitny szachista.

Andrzej Filipowicz nawiązał do tematyki spotkania  – „Dlaczego Akiba Rubinstein nie został mistrzem świata w szachach”. Nadmienił, że zaledwie 15 szachistów od chwili pierwszego oficjalnego meczu o tytuł szachowego mistrza świata meczu zasiadło na tronie szachowym. Problem Rubinsteina, niezależnie od obiektywnych przyczyn, jakim był wybuch I Wojny światowej i związane z tym perturbacje, sprowadzał się do tego, że był on wybitnym graczem tylko na szachownicy. Był człowiekiem niezwykle grzecznym, kulturalnym, ale grał, jak sam podkreślał, tylko z figurami szachowymi, koncentrując się wyłącznie na szachach. Natomiast mistrzowie świata, którzy po latach doszli do tytułu, reprezentowali zupełnie inne podejście do życia. Potrafili walczyć o swoje prawa poza szachami, toczyli batalie z rywalami na różnych polach, poza szachowych, w rywalizacji uwzględniali też psychologię i charakterystykę rywali. Ten sposób postępowania był obcy naszemu wielkiemu rodakowi, który koncentrował wyłącznie na rozwiązywaniu problemów szachowych i tu osiągnął poziom przewyższający wielu mistrzów. Jego głębia szachowego spojrzenia była i po dziś dzień jest wzorem dla wielu pokoleń szachistów.

Po tych prelekcjach zawiązała się bogata dyskusja, wychodząca poza ramy tematu.

Wieczór prowadził dyrektor Centrum Kultury Żydowskiej, Joachim Russek, który z wielkim zainteresowaniem śledził wstąpienia prelegentów i dyskusję (też brał czynny udział), wyraził zadowolenie, że szachiści cenią swoich wybitnych poprzedników i poświęcają wiele czasu na propagowanie ich życia i osiągnięć.

Tomasz Sielicki w swoim sprawozdaniu pisze:

Sport wyczynowy to wiele turniejów, zgrupowań, szkoleń. Wiele z nich organizowanych jest przez biuro PZSzach i Szefa Wyszkolenia PZSzach.  Efekty większości tych prac, szczególnie w zakresie nowinek debiutowych, są wielką tajemnicą naszych profesjonalistów. Ale jesteśmy przekonani, że Radek Wojtaszek dzięki zapewnionym od 2011 roku przez PZSzach warunkom – prywatny trener-analityk GM Grzegorz Gajewski oraz superkomputer – na stałe zagości w elicie światowej, a dzięki niemu inni członkowie kadry narodowej zbliżą się do tego poziomu.

////////////////////

Wracam jeszcze do dyskusji na forum Polskiego Związku Szachowego na temat „Akademia szachowa-unowocześniać czy nie?”. W dniu 9 września 2003 roku Radosław Jedynak opublikował listę przeciwników i zwolenników reform w szkoleniu polskiej młodzieży. Grzegorz Gajewski stanął po drugiej stronie barykady, czyli był przeciwko wprowadzenia komputeryzacji w działalności Młodzieżowej Akademii Szachowej.

Teraz arcymistrz jest trenerem-analitykiem i  korzysta z pomocy superkomputera. No cóż, od wspomnianej dyskusji minęło już wiele lat i Grzegorz Gajewski zrozumiał znaczenie nowoczesnej techniki w szkoleniu szachowym. Ale wtedy mnie za to atakował!

Tomasz Sielicki wspomina o tajemnicy naszych profesjonalistów. Nie ma już więc mowy o wielkim „odkryciu”, czyli o gambicie Gajewskiego. Kiedy tę kwestię tłumaczyłem na blogu i uzasadniłem, że Grzegorz Gajewski spopularyzował tylko ten gambit, to na moją głowę posypały się gromy.

Dla przypomnienia:

Link 1

Link 2

Link 3

Link 4

Mam pewną uwagę do trenera-analityka, aby wprowadził w szkoleniu swego podopiecznego więcej urozmaicenia. Oglądając partie Wojtaszka ma się często wrażenie, że to gra komputer, a nie żywy szachista. Trzeba koniecznie wprowadzić jakieś ćwiczenia, aby „uatrakcyjnić” grę naszego superarcymistrza. Radzę przestudiowanie wszystkich partii szefa Radka – mistrza świata Ananda, którego twórczość powinna być wzorcem dla Wojtaszka, ale w całej rozciągłości, a nie tylko w wąskim zakresie!

Link

The Big Empty – what Pierce said

Americano blog

The Kenilworthian: Obama as Chess Master

Politics Plus: Is it Poker or Chess

Kenilworthian: Obama’s Impossible Chess Game

Hate the Media: He should start with Yahtzee

Rush Limbaugh: You Can’t Blame the GOP

SlantRight: Middle East Chess

Kenyan Chess Blog: Obama, Clinton and Chess

Star destroyer: Terrible political cartoons

Źródło: ChessBase News

Temat wywołał ożywioną dyskusję i cieszę się, że jest ona prowadzona w kulturalny sposób. Nie ma wpisów jadowitych i chamskich, jak to było w przeszłości, gdy to pewien pseudodyskutant (pisałem  niedawno o tym na blogu) atakował i obrażał tych, co mieli własne zdanie o problemach polskich szachów!

Otrzymałem sporo pytań w emailach prywatnych z zapytaniem, dlaczego czołowy szachista świata Radosław Wojtaszek nie gra np. w Wijk aan Zee, gdzie startują zawodnicy z niższym rankingiem od niego. Dyskusja na blogu A gdzie nasi? odpowiada właściwie na to pytanie.

Organizatorzy mają prawo wyboru i zapraszają tych zawodników, którzy odpowiadają ich wymogom. Do nich mogą należeć aktywność turniejowa, zwycięstwa w renomowanych imprezach, ciekawy styl gry itd.

Radosław Wojtaszek nie odpowiada żadnym z tych kryteriów. Jego wysoki ranking utrzymywany jest w sposób sztuczny, ponieważ Polak gra rzadko w turniejach. Wojtaszek nie wygrał żadnego silnego turnieju i jego styl gry jest mało interesujący.

Dobra pozycja w turnieju w Pojkowski jest jeszcze małym atutem, aby otrzymywać zaproszenia na znane imprezy. Nikogo też nie interesują indywidualne wyniki na olimpiadach szachowych. Co z tego, że Wojtaszek dwa razy pokonał Nakamurę. Amerykanin jest interesującą indywidualnością w szachach światowych z uwagi na jego zwycięstwa turniejowe i bojowość w partiach. Taki zawodnik jest zawsze ciekawą wizytówką każdego turnieju.

Natomiast Radosław Wojtaszek wybrał pracę u Ananda na rzecz aktywnych startów turniejowych. W jego partiach nie ma przebojowości, lecz typowe „suwanie drzewa na szachownicy” i czekanie na omyłkę przeciwnika. Niestety musimy się z tym pogodzić, że polski szachista nie jest jeszcze żadną osobowością w szachach światowych, lecz jeden z wielu…

Chciałbym poruszyć jeszcze jeden ważny aspekt: aktywność zawodnika w załatwieniu sobie turniejów. Pamiętam takie wydarzenie z przeszłości. Dwa razy odwiedził mnie w Dortmundzie arcymistrz Aleksander Wojtkiewicz, który za każdym razem prowadził rozmowy telefoniczne (oczywiście na mój koszt) z organizatorami różnych turniejów na zasadzie: jestem obecnie w Europie i mogę u was zagrać. Pamiętam, że takie propozycje Olka skutkowały.

Ciekawe, czy nasi zawodnicy są zdolni do takiej samodzielnej inicjatywy, czy tylko czekają na działanie prezesa?

Rosyjskie pismo szachowe 64-Chess Reviev, w oparciu o opinię grupy ekspertów, ogłosiło listę najlepszych szachistów świata za rok 2011. Zwycięzcą został ponownie Magnus Carlsen z Norwegii, który zdobywał już Oskara w latach 2009 i 2010.

Link 1

Link 2

ChessBase News (wersja niemiecka)

Tomasz Sielicki w swoim sprawozdaniu pisze:

Widzimy też wielką przyszłość przed naszym debiutantem 18-letnim Dariuszem Świerczem, który wspaniale wytrzymał pierwszy występ olimpijski i otarł się o medal. Jest to też wielki sukces specjalnych projektów PZSzach wsparcia najlepszych młodych szachistów.

////////////////////

Z tym zgadzam się całkowicie. Już dawno pisałem o tym, aby ten projekt wsparcia Dariusza Świercza przyśpieszyć.

Proszę zapoznać się z tym linkiem.

Dzisiaj zakończył się w Sankt Petersburgu Memoriał Czigorina. W turnieju wystąpiła polska ekipa: Monika i Bartosz Soćko, Mateusz Bartel, Dariusz Świercz.

Wcześniej (25-26.10.2012) odbył się 9-rundowy rapid z udziałem 173 uczestników. Zwyciężył Kismatulu 8, przed Demczenko 7, Fedosejew 7 itd. Bartosz Soćko z 6.5 był 13, Mateusz Bartel z 5.5 zajął 39 miejsce i Monika Soćko z 5.0 uplasowała się na 64 pozycji.

Lista uczestników głównego turnieju

Program

Strona turnieju 

ChessBase News 1 (wersja niemiecka) 

ChessBase News 2 (wersja niemiecka)

ChessBase News 3 (wersja angielska)

ChessBase News 1 (wersja angielska) 

ChessBase News 2 (wersja angielska)

Wyniki czołówki

Sukces Bartosza Soćki jest bezsporny. Wynik mistrza Polski jest również pozytywny. Dla Dariusza Świercza (16 miejsce) był to trening przed mistrzostwami  świata juniorów do 18 lat.

Jeden z komentatorów zarzucił mi, że oceniłem turniej jako bardzo silny. Każdy open ma swoją specyfikę i zależy od tego: kto z kim grał.

Zobaczmy z jakimi przeciwnikami spotkali się Polacy:

Bartosz Soćko (2619)

Mateusz Bartel (2635)

Dariusz Świercz (2609)

Monika Soćko (2445)

Link