W zakończonych niedawno we Francji mistrzostwach NATO Polska zajęła II miejsce, ulegając tylko Niemcom punktacją pomocniczą.

W klasyfikacji indywidualnej brązowy medal wywalczył Mateusz Sypień, a tytuł wicemistrza NATO w szachach błyskawicznych zdobył Adam Karbowiak.

Barwy Wojska Polskiego reprezentowali: Piotr Bieluszewski, Piotr Kaczorowski, Adam Karbowiak, Sławomir Kędzierski, Daniel Michalski i Mateusz Sypień.

Końcowe wyniki

1. Niemcy    19,0 pkt.
2. Polska     19,0 pkt.
3. Francja    19,0 pkt.
4. Dania      18,5 pkt.
5. Turcja     17,5 pkt.

itd.

Szczegółowe wyniki

Wszyscy uczestnicy (zdjęcie ze strony organizatora)

ChessBase News

Dzisiaj zakończył się superturniej w Bilbao.

Wyniki pierwszego koła: Caruana najlepszy w Sao Paulo

W dzisiejszej rozstrzygającej rundzie Fabiano Caruana i Magnus Carlsen zremisowali swoje pojedynki. O końcowym zwycięstwie zadecydował dodatkowy mecz składający się z dwóch partii błyskawicznych. Wygrał Carlsen 2-0 i on został zwycięzcą turnieju.  

Prawdziwą klęskę doznał mistrz świata Anand.

Ostateczna kolejność

Magnus Carlsen (zdjęcie ChessBase)

Strona turnieju

ChessBase News 1 (wersja niemiecka)
ChessBase News 2 (wersja niemiecka)
ChessBase News 3 (wersja niemiecka)
ChessBase News 4 (wersja niemiecka)
ChessBase News 5 (wersja niemiecka)
ChessBase News 6 (wersja niemiecka)
ChessBase News 7 (wersja niemiecka)
ChessBase News 8 (wersja niemiecka)

ChessBase News 1 (wersja angielska)
ChessBase News 2 (wersja angielska)
ChessBase News 3 (wersja angielska)
ChessBase News 4 (wersja angielska)
ChessBase News 5 (wersja angielska)

Oprócz licznych informacji z życia szachowego w Niemczech i świecie, komentowanych partii i innych materiałów jest mój artykuł o systemie Poługajewskiego w obronie sycylijskiej.

Strona RE

Ukazał się „Magazyn Szachista” z 8-stronicowym dodatkiem dla młodzieży (i nauczycieli szachów) i  jest do kupienia w MPIKach od października 2012.

SPIS TREŚCI

O tym się mówi 2
ME 8-18 lat, Praga 2012 3
MP 8-18 lat, szybkie i blitze, Warszawa 20127
XL Olimpiada, Stambuł 2012 10
Partie komentowane – Olimpiada 2012 16
Mały szachistaI-VIII
Mecz Wojtaszek – Jobava, Poznań 2012 19
Szachowe epizody A.F. (34)20
Nauka gry (106) 26
Poradnik sędziego (102) 30
Prenumerata 31
Rozwiązania kombinacji 31
Kombinacje 32

Od redakcji

Dwa ważne wydarzenia miały miejsce w sierpniu i wrześniu 2012 roku – mistrzostwa Europy do 8, 10, 12, 14, 16 i 18 lat w Pradze oraz Olimpiada w Stambule. W stolicy Czech zagrało blisko 1200 młodych szachistów i szachistek z 46 krajów. Start przyniósł nam dwa złote medale Kacpra Drozdowskiego do lat 16 i Jana Krzystofa Dudy do lat 14. Obaj uzyskali znakomite rezultaty po 8 p. z 9 partii i zasłużenie znaleźli się na najwyższym szczeblu podium. Dzięki temu zajęliśmy wysoką drugą pozycję w klasyfikacji medalowej.

W naszej ekipie liczącej aż 59 zawodniczek i zawodniczek, zawiodły dziewczęta, które tym razem nie zdobyły żadnego medalu. Inna rzecz, że Aleksandra Lach i Oliwia Kiołbasa w ostatniej rundzie były o krok od podium, ale partie nie przyniosły całych punktów. Na medal zasługiwał też Radosław Gajek, który doskonale grał w Pradze w grupie do 14 lat.

Drugim wydarzeniem była jubileuszowe XL Olimpiada Szachowa i XXV Olimpiada kobieca w Stambule, które miały rekordową obsadę. Zagrało aż 156 ekip męskich i 125 drużyn kobiecych, w najsilniejszych składach. Niestety nasze ekipy sprawiły poważny zawód. Mężczyźni uplasowali się na dość dalekim 13 miejscu, grając w gruncie rzeczy na przeciętnym dystansie, natomiast kobiety zmierzyły się praktycznie ze wszystkimi najsilniejszymi zespołami, ale wypadły jeszcze gorzej. Uplasowały się zaledwie na XV miejscu, jednym z najgorszych naszych miejsc w historii kobiecych Olimpiad.

Na pocieszenie mieliśmy trzy indywidualne srebrne medale. Otrzymali je znakomicie grający: Radosław Wojtaszek na I szachownicy, na której ustąpił jedynie Lewonowi Aronianowi, Jolanta Zawadzka na III desce, ustępując Nadieżdie Kosincewej oraz Bartłomiej Macieja na rezerwowej szachownicy, którego wyprzedził Dmitry Jakowienko.

W październikowym numerze ukazuje się po raz pierwszy ośmiostronicowa wkładka „Mały Szachista“. Pragniemy pokazać młodym ludziom korzyści wynikające z umiejętności gry w szachy oraz jednocześnie rozwijać ich zdolności kierownicze i przywódcze. Gra w szachy jest namiastką dowodzenia, bowiem każdy szachista dysponuje małą armią białych lub czarnych figur, którą kieruje na polu bitwy, zwanym szachownicą, w oparciu o określone z góry zasady. Zracamy też uwagę na przestrzeganie regulaminów, na fair play oraz na bogactwo szachowych pozycji. Za pomocą własnej wyobraźni i wiedzy można kreować na niewielkiej szachownicy, pozycje, które nigdy nie zdarzyły się w milionach partii rozegranych na całym świecie. Jednocześnie przedstawiamy metodykę wtajemniczania młodych ludzie w arkana sztuki szachowej, przydatną zarówno dla nauczycieli szachów, jak też dla rodziców, wujków, dziadków i opiekunów.

Gala Śledziewska przedstawia na swoim blogu kolejny talent:

8-letnia szachistka Lidia .”To prawdziwe objawienie”

— Szachy polubiłam od razu, jak tata nauczył mnie grać — mówi Lidia  Czarnecka, utalentowana szachistka z Elbląga.

Lidia ma 8 lat. Uczy się w  drugiej klasie Szkoły Podstawowej nr 15 w Elblągu.

 Lidia z tatą

Autor: Ryszard Biel

— Wszystko zaczęło się dwa lata temu, kiedy Lidia wzięła udział w mistrzostwach Elbląga przedszkolaków. Wygrała ten turniej, a od razu jej umiejętności zauważył mój kolega Marek Szulc — opowiada obecny trener młodej zawodniczki Mariusz Ściwiarski.

— Po tym turnieju Marek namówił tatę Lidii, by skierował ją na treningi do Klubu Szachowego Start Elbląg. I w tym klubie jest do dzisiaj.

— Szachy polubiłam od razu, jak tata nauczył mnie grać — mówi 8-letnia szachistka. — To jest fajny sport, który wymaga cierpliwości i spokoju. Do tego trzeba być zawsze skupionym. A dzięki mojemu trenerowi bez przerwy poznaję nowe tajniki tej gry.

Młoda szachistka trenuje dwa razy w tygodniu po dwie-trzy godziny.

— Pracujemy nad taktyką, posunięciami, końcówkami partii, a także przeglądamy dużo książek poświęconych szachom — mówi trener Ściwiarski.

— Ta dziewczyna jest prawdziwym objawieniem wśród zawodniczek młodego pokolenia w Polsce.

Lidia ma na koncie już pierwsze sukcesy. W ubiegłym roku w Działdowie zdobyła tytuł mistrzyni województwa do lat 8. Jako jedyna 8-latka posiada drugą kategorię szachową z rankingiem 1600 pkt.

— W ten weekend, mimo młodego wieku, weźmie udział w turnieju w Olsztynie z udziałem zawodniczek do 12 lat, które będą walczyły o wyjazd na półfinałowe zawody mistrzostw Polski. Liczę na sukces i jestem pewien, że moje podopieczna zakwalifikuje się do dalszych rozgrywek — mówi trener.

Elbląg.wm.pl 

Chess Community

Wielokrotnie pisałem o tym, że talentów szachowych nam nie brakuje. Tylko po jakimś czasie giną one z pola widzenia.

To chyba świadczy dobitnie o słabości systemu szkolenia polskiej młodzieży, bo jakie jest inne tego wytłumaczenie?

Dlatego każdy zdolny i dobrze zapowiadający się szachista (szachistka) powinien być natychmiast otoczony specjalną opieką Polskiego Związku Szachowego, który powinien mu zapewnić dobrego trenera i starty w odpowiednich turniejach.

Może wtedy doczekamy się w końcu szachistów formatu Carlsena!

Cieszymy się więc, że nasz Oskar Ogłaza wygrał 7 października w Świetłogorsku (obwód Kaliningradzki) 6. Puchar Kosteniuk w szachach szybkich do lat 8.

Pisze się, że ma nieprzeciętne zdolności do gry w szachy. Zobaczymy w jaki sposób ten talent się dalej rozwinie i co pozytywnego zrobi Polski Związek Szachowy w tym kierunku!

Strona turnieju

Polska Wikipedia: Jan Karski, właściwie Jan Kozielewski, pseudonim Witold (ur. 24 kwietnia 1914 w Łodzi, zm. 13 lipca 2000 w Waszyngtonie) – polski prawnik i dyplomata, historyk, od 1939 w konspiracji, kurier i emisariusz władz Polskiego Państwa Podziemnego, świadek Holokaustu. Za swoją działalność został odznaczony najwyższymi odznaczeniami państwowymi – polskim Orderem Orła Białego i amerykańskim Medalem Wolności.

 ////////////////////

• W Nowym Jorku 12 listopada 2007 odbyło się uroczyste odsłonięcie pomnika Jana Karskiego, autorstwa Karola Badyny — rzeźba przedstawia Karskiego siedzącego na ławce. Pomnik stanął u zbiegu 37 ulicy i Madison Avenue, naprzeciwko konsulatu generalnego RP na Manhattanie.
• Taki sam pomnik, zwany „Ławką Karskiego”, stoi już na campusie Uniwersytetu Georgetown w Waszyngtonie, gdzie legendarny kurier, który pozostał na emigracji w USA, wykładał nauki polityczne. Róg 37 ulicy i Alei Madison nazwano Jan Karski Corner.
• Taki sam pomnik stoi przy ulicy Sienkiewicza w Kielcach. Przedstawia on postać Jana Karskiego, który pochyla się nad szachownicą.
• „Ławka Karskiego”, również autorstwa Karola Badyny, od 2009 roku znajduje się w Łodzi, w Parku Ocalałych. Ustawiona jest na Kopcu Pamięci.
• W kwietniu 2009 tabliczka z nazwiskiem Karskiego zawisła na rogu Madison Avenue i 37 Ulicy, w pobliżu konsulatu generalnego RP na Manhattanie. W związanych z tym uroczystościach wziął udział między innymi były burmistrz miasta Ed Koch. O odsłonięciu tablicy Jana Karskiego 17 kwietnia 2009 informowało wiele mediów w USA i najważniejszy izraelski dziennik Haaretz.
• W grudniu 2009 marszałek Sejmu RP Bronisław Komorowski i rektor Uniwersytetu w Tel Awiwie odsłonili w kampusie uniwersyteckim pomnik-ławkę przedstawiający Jana Karskiego.

///////////////////

Pomniki-ławki przedstawiają Jana Karskiego grającego w szachy.  Nie udało mi się jednak znaleźć w Internecie wzmianki o takich zainteresowaniach naszego bohatera. Może ktoś wie coś bliższego o tej zagadce?

Ten problem próbuje rozwiązać znana blogierka z Nowego Jorku Gala Śledziewska. Ostatnio w czasie parady Puławskiego „odwiedziła” Jana Karskiego: Chess Community.

W dniach 10-14 października 2012 odbywają się we Frankfurcie nad Menem 64 Międzynarodowe Targi Książki (64. Frankfurter Buchmesse).

Jest to jedna z najważniejszych imprez tego typu na świecie. W tym roku gościem honorowym jest Nowa Zelandia.

Sam wielokrotnie odwiedzałem Frankfurter Buchmesse, aby spotkać się z wydawcą Joachimem Beyerem w celu uzgodnienia wspólnych planów. Nasz kontakt nie ograniczał się więc tylko  do pocztowej korespondencji i rozmów telefonicznych. Joachim Beyer był zdania, że powinniśmy się  spotykać także we Frankfurcie.

To trwało wiele lat. W ostatnich czasach – z powodu choroby Joachima Beyera – musieliśmy zrezygnować z tej formy kontaktów.

Informacja 1

Informacja 2

Informacja 3

Poniższe fotografie z mojego pobytu we Frankfurcie pochodzą z 2000 roku. Wtedy gościem honorowym była Polska.

Joachim Beyer

Spotkanie z wydawcą

Autor bloga na tle swych książek

Chyba każdy początkujący szachista stoi przed dylematem: co grać, zarówno białymi, jak i czarnymi? Gdy zostałem członkiem OKO „Caissa” Bydgoszcz i zdecydowałam się na poważne uprawianie szachów, zadałem komuś w klubie to pytanie. Trenerów w tamtych czasach nie było.

Poradzono mi: białymi zaczynaj partię koniecznie ruchem 1.e4 i po symetrycznej odpowiedzi graj gambit królewski. To nauczy ciebie taktyki. A czarnymi próbuj na początku wszystko, abyś wyczuł, co ci najbardziej odpowiada.

Jednocześnie polecono mi dwa tomy „Teorii debiutów szachowych” Keresa w języku polskim, które wtedy można było bez problemu kupić w księgarniach. Tak też zrobiłem. Dzięki tym książkom przygotowałem sobie repertuar białymi po otwarciu królewskim pionkiem.

Na początku grałem gambit królewski, ale większych sukcesów w tym otwarciu nie odnosiłem. Za dużo partii remisowałem. Włączyłem więc szybko do gry inne otwarcia: debiut centralny, obronę 2 skoczków i w końcu partię hiszpańską.

Po latach dowiedziałem się, że to była prawidłowa droga. Już jako trener kadry Polskiego Związku Szachowego miałem możliwość dyskutowania o tych sprawach z szachistami i trenerami Związku Radzieckiego, którzy potwierdzili, że każdy szachista zanim będzie stosował partię hiszpańską musi przejść fazy wstępne, w tym koniecznie powinno być miejsce na gambit królewski. Tego samego zdania był Borys Spasski, którego zapytałem w tej kwestii w trakcie jednej z rund Bundesligi. Były mistrz świata wyraził nawet tezę, że kto nigdy nie grał tego gambitu, to nie zrozumie dobrze istoty taktyki szachów!

W swojej pracy trenerskiej zwracałem uwagę moim podopiecznym na ten aspekt. Niestety obecnie młodzi adepci szachów często wybierają schematy po 1.d4, bo tutaj nie potrzeba się dużo uczyć. Należy więc pochwalić inicjatywę corocznej organizacji turnieju „Królewski Gambit Radomia”, który zmusza zawodniczki i zawodników do poznawania idei gambitu!

Jak doszło do tego, że napisałem książkę o gambicie królewskim? Pewnego razu wydawca Joachim Beyer zapytał mnie, czy nie mógłym przygotować książki o tym gambicie, ponieważ jest zapotrzebowanie na ten temat i to pasuje do serii „…richtig gespielt”.

Obiecałem, że to chętnie zrealizuję, ponieważ temat jest bardzo interesujący i mam tutaj duże doświadczenia. Ale w późniejszym terminie, gdyż w tym momencie mam do wykończenia inne projekty. Ostatecznie ustaliliśmy, że książka powinna być gotowa w 2010 roku. Niestety obietnicy nie dotrzymałem. Temat okazał się zbyt trudny i wymagał dalszych głębokich analiz.

Ostatecznie zaproponowałem współpracę graczowi korespondencyjnemu Uwe Bekemannowi, który jest redaktorem pisma „Fernschachpost” i autorem kilku książek debiutowych. Dla tego pisma od kilku lat  piszę teoretyczne artykuły.

To przyśpieszyło tok pracy i przed kilkoma dniami książka ukazała się wreszcie w księgarniach. Niestety wydawnictwo przeoczyło fakt, że na okładce nie ma nazwiska mojego partnera. Na szczęście jest na drugiej stronie i tylnej okładce. Takie rzeczy się rzadko zdarzają, ale można je nieraz spotkać. Mój współpracownik przyjął to wydarzenie ze spokojem. Obecnie pracujemy razem nad kolejną książką.

Uwe Bekemann w Wikipedii

Uwe Bekemann w Facebook

Nasza praca składa się z 27 rozdziałów, 81 tematycznych partii i ma w sumie 256 stron. Jest więc sporo materiału do samodzielnej pracy. Po jej gruntownym przestudiowaniu każdy powinien poznać główne idee królewskiego gambitu z możliwością włączenia go swego repertuaru debiutowego.

Königsgambit – richtig gespielt
Jerzy Konikowski i Uwe Bekemann
Joachim Beyer Verlag 2012
256 stron
ISBN 978-3-940417-26-8

II wydanie (2022)

319 stron
ISBN 978-3-95920-151-3