Kontynuacja odcinka 25

Źródło: Miesięcznik SZACHY 11-1965

Now, personally, I can tell that feeling of being devoured for lunch by Kasparov in the simultaneous chess exhibition event in the @Infosecuritymx #chess #Kasparov #infosecurityMX19 #avast https://t.co/Nb3qgyeY7s pic.twitter.com/GbYm4kPDSX

— Vladimir Fernandez (@vladkrm) 27 maja 2019

Polgar Challenge był przede wszystkim turniejem indywidualnym, ale uczestniczące osoby zostały podzielone na dwie drużyny „Team Polgar” i „Team Kramnik”.

Te dwie szachowe legendy, Judit Polgar i Władimir Kramnik, pełniły rolę „kapitanów” swoich ekip, a także komentowały wydarzenia na żywo w Internecie.

W skład „Team Polgar” weszli Zhansaya Abdumalik, Polina Shuvalova, Nihal Sarin, Sara Khadem, Volofar Murzin, Jiner Zhu, Gunay Mammadzada, Gukesh D, Awonder Liang i Vincent Keymer. Trenerami byli mistrzyni świata Ju Wenjun oraz Surya Ganguly i Artur Kogan.

„Team Kramnik” został utworzony przez Christophera Yoo, Carissę Yip, Lei Tingjie, Praggnanandhaa, Nurgyula Salimovę, Leona Mendoncę, Jonasa Bjerre, Olgę Badelkę, Dinarę Saduakassovę i Nodiberk Abdusattorov, a trenowali go Hou Yifan, Boris Gelfand i Anna Muzyczuk.

Ostatecznie wyraźne zwycięstwo odniósł Praggnanandhaa. 15-letni Hindus zdeklasował resztę stawki o 1,5 punktu. Nodirbek Abdusattorov z Uzbekistanu, Nihal Sarin i Gukesh, obaj również z Indii, oraz Volodir Murcin z Rosji, ukończyli z 14 punktami. Niemiec Vincent Keymer zajął szóste miejsce.

Najlepszymi zawodniczkami okazały się Chinki: 24-letnia Lei Tingjie i 18-letnia Zhu Jiner. Dinara Saduakassova musiała wycofać się z turnieju z powodu ciągłych rozłączeń.

Końcowa tabelka

Źródło

/////////////////////////////

W tym składzie nie ma, niestety, polskich nazwisk. A jeszcze kilka lat temu nasza utalentowana młodzież przywoziła „worek medali” z różnych mistrzostw!

link

Kontynuacja odcinka 50

Ostatnio oglądając archiwalne roczniki miesięcznika Szachy natrafiłem w numerze 10 (226) 1965 na stronie 232 na następujący artykuł:

Z takim problemem stykaliśmy się w przeszłości. Nie było prawie fachowych publikacji po polsku i dlatego trzeba było sięgać do książek w obcych językach, przede wszystkim po rosyjsku.

Teraz jest już zupełnia inna sytuacja. Nasza literatura szachowa jest już bogata w szerokie tematy i przeznaczona dla różnych kategorii. Jest jednak inny problem. Nie wszyscy się tym interesują i wolą korzystać z darmowych usług Internetu!

Nikt nikogo jednak nie zmusi do studiowania materiałów fachowych w edycji papierowej. Ale powinni to znać trenerzy, publicyści oraz osoby zajmujący się badaniem historii polskich szachów.

Jak to jest w praktyce? Pisałem niedawno na blogu, że znany historyk Polskiego Związku Szachowego nie zna jedynej monografii o olimpiadze w Hamburgu 1930, pt.: Złoto dla Polski.

Niedawno przeczytałem w Internecie, iż czołowy trener Młodzieżowej Akademii Szachowej Polskiego Związku Szachowego poleca początkującym sympatykom królewskiej gry książkę po angielsku The manual of chess combinations (Ia i Ib). 

Wielokrotnie poruszałem na blogu kwestię naszej literatury. Mamy wiele ciekawych i pożytecznych tematycznie tytułów. Mimo tego ciągle można spotkać na krajowych stronach internetowych reklamowanie przez szkoleniowców książek w językach obcych!

Przypominam, że ukazała się niedawno książka „Kombinacje szachowe” z pewnością nie gorsza od w/w wersji angielskiej.

link

link

In the first full book to examine 2.b3 against the Sicilian, French and Caro-Kann, mainlines, interesting sidelines and current theory are reviewed. In addition, what actually happens in modern practice is surveyed.

The authors are optimistic for White, and concentrate on the best continuations while trying to be objective. It is in that spirit that they conclude that 2.b3 is sound against the Sicilian, fun against the French, and curious against the Caro-Kann. In all three cases, the objective is to sabotage Black’s play, to take him out of his comfort zone. The word “sabotage” has historically derived from throwing a clog into machinery, or in other words, throwing a monkey wrench in the works; here the wrench is a queenside fianchetto.

White aims his light-square bishop toward the right flank; he typically delays Ng1-f3 so that he may play Qd1-f3 or advance his f-pawn, and use his light-square bishop to build a full-scale kingside attack. Queenside castling often occurs, hoping for a kingside pawn storm. Yet, despite all these characteristics of 2.b3, White may still retains the option of d2-d4 for a more conventional-looking 1.e4 opening.

With 2.b3, you will have one more arrow in your theoretical quiver to battle Black. And, like it or not, Black will be compelled to do deal with the queenside fianchetto factor.

Jerzy Konikowski is one of the most prolific chess authors in the world with dozens of publications in several languages to his credit. He holds the FIDE Master title as well as titles in correspondence chess and chess composition.

Marek Soszynski is a Master of Philosophy and co-author of the best-selling and widely acclaimed How to Think in Chess.

Wydawca 

New in Chess

link

Kontynuacja odcinka 22

Gdy zacząłem swoją przygodę z klubowymi szachami w maju 1961 r. w Bydgoszczy, to ktoś poinformował mnie, że  najwybitniejszym polskim szachistą jest Artur Rubinstein, także znakomity pianista. Oczywiście była to nieprawda o czym dowiedziałem się później.

(Akiba Rubinstein gra w szachy z młodym Arturem Rubinsteinem)

Z twórczością naszego znakomitego arcymistrza zainteresowałem się szerzej dopiero po ukazaniu się książki w języku rosyjskim „Akiba Rubinstein” autorstwa Razuwajewa i Murachweriego (Moskwa 1980).

Wcześniej poznałem osobiście Jurija Razuwajewa w czasie turnieju w Polanicy Zdroju w 1979 roku. Byłem w tym czasie trenerem kadry Polskiego Związku Szachowego i dlatego miałem możliwość bez większych problemów dyskusji z nim na różne tematy o szachach.

Znałem jego wcześniejszy kontrowersyjny tekst o Akibie Rubinsteinie, w którym nazwał naszego rodaka m.in. „rosyjskim  szachistą, prekursorem  – obok Czigorina – radzieckiej szkoły szachowej”. To spotkało się oczywiście z decydowaną reakcją polskiego środowiska szachowego (Ten przypadek został obszernie przedstawiony w naszej książce z Jackiem Gajewskim „Akiba Rubinstein, RM 2017”). Dlatego w rozmowie z Jurijem nie podnosiłem tego tematu, aby nie „rozdrażnić” arcymistrza.

Zadałem mu w pewnym momencie pytanie: „Jak oceniasz karierę Rubinsteina?”. Odpowiedział, że był znakomitym szachistą i wniósł wiele dla rozwoju teorii debiutów. „Ale był też wielkim technikiem końcówek, szczególnie wieżówek” drążyłem temat.

„Zgadza się, ale to wynika z praktyki. Debiutów trzeba się nauczyć, natomiast technikę w grze końcowej można wytrenować w toku gry lub nawet z pomocą odpowiednich ćwiczeń” – odpowiedział. Nie powiedział właściwie nic nowego, gdyż znałem to z lektury różnych publikacji.

Na tym polegała właśnie niezwykła siła radzieckich szachów: Doskonała znajomość fazy początkowej umożliwiała w toku gry uzyskanie przewagi w grze środkowej i następnie przejście do korzystniejszej (wygranej) końcówki!

Tymczasem u nas w Polsce niedoceniano tego problemu,  o czym  była wielokrotnie mowa na tym blogu! Niedawno problem ten przypomniałem w wpisie.

Z Jurijem Razuwajewem – uznanym za czołowego trenera świata – spotkałem się potem w Dortmundzie w 1985 r. Był silnym arcymistrzem i wygrał główny turniej w trakcie Szachowych Dni Dortmundu.

W latach 1990 – 1992 graliśmy w 1-Bundeslidze w jednej drużynie Schachfreunde Brackel Dortmund. Jurij komentował też partie z bundesligi dla periodyku „Schachspiegel”, którego byłem redaktorem. W tym okresie mieliśmy bardzo częste kontakty. Wielokrotnie rozmawialiśmy również na tematy szkolenia młodzieży i metodyce treningów w szachach.

Dużo nauczyłem się z tych kontaktów!

cdn

Frag. „Mistrzowie Polski w szachach 1926-1978” (część 1)

Fot. Andrzej Filipowicz

ECU e-magazine is out with a lot of news but not only, interviews puzzles and more! @ECUonline
.https://t.co/Lm3ZVVsfgR pic.twitter.com/Z9gPoi9kNt

— Τheodoros Tsorbatzoglou (@teotsorb) April 6, 2021