Wracam do wywiadu Radosława Wojtaszka opublikowanego w magazynie PZSZach „MAT” 2-2015.  Na stronie 16 Paweł Dudziński zadał pytanie: „No właśnie, specyfika sportu szachowego jest taka, że trener powinien mieć poziom wiedzy szachowej zbliżony do swojego podopiecznego…”. Odpowiedź Wojtaszka m.in. …”Nie wierzę  np. , że trenerem zawodnika 2650 może być ktoś z rankingiem 2300, bo po prostu będzie za słaby, żeby czegokolwiek takiego zawodnika nauczyć…”.

/////////////////////////////

Tym problemem zajmowałem się już dawno w pismach specjalistycznych i był on także wielokrotnie omawiany na tym blogu i mojej stronie.

Wielkim paradoksem w polskich szachach jest to, że nie rozumie się kwestii: „Siła gry zawodnika i wiedza trenera”. Jak można porównywać wiedzę szachową np. 25-letniego arcymistrza z rankingiem nawet 2650 i trenera z 30-40 stażem pracy szkoleniowej?

Tak długo, jak to będzie fałszywie pojmowane, tak długo będzie się słuchać absurdalnej teorii naszych czołowych zawodników. Nie sprzyja to prawidłowemu kszałtowaniu się kadry trenerskiej i tym samym dynamicznemu rozwojowi wyczynowego sportu szachowego w Polsce!

Dla przypomnienia:

Link 1

Link 2 (punkt 16)

Link 3

Ten problem natomiast nie istnieje w innych dyscyplinach sportowych. Dla przypomnienia:

Link 1

Link 2

Link 3

Link 4

Link 5

Link 6

Fabiano Caruana w Dortmundzie 2014

Fabiano Caruana urodził się w 1992 roku w Miami jako syn włoskich emigrantów. Posiada obywatelstwo amerykańskie i włoskie. Do 13 roku życia reprezentował barwy USA. Od 2005 roku grał pod flagą Włoch.

Niedawno Amerykańska Federacja Szachowa podała do wiadomości, że Caruana zmienił federację.

Skład drużyny olimpijskiej USA

W ostatnich dniach rozgorzała na blogu dyskusja o trzecim mistrzu świata. Internautom, którzy chcą bliżej zapoznać się z karierą genialnego Kubańczyka, polecam świetną książkę wydawnictwa RM.

Dokładna informacja

Dodatkowy link

W trzeciej rundzie ekstraligi w Gliwicach doszło do dużej sensacji. Brązowy medalista ostatnich mistrzostw Europy Mateusz Bartel (2641) przegrał białym kolorem z Michałem Matuszewskim (2463).

Arcymistrz uzyskał na pierwszej szachownicy tylko 1 punkt z 3 partii, co świadczy o dużym spadku formy sportowej. Mateusz Bartel po sukcesie w Jerozolimie słabo grał w turnieju otwartym w Dubai, następnie w indywidualnych mistrzostwach Polski w Poznaniu. 

Miejmy nadzieję, że w następnym turnieju będzie lepiej!

W dniach 8-10 maja w Gliwach odbyła się pierwsza Sesja Sygnity Ekstraligi 2015.

Głównym tematem numeru są tegoroczne mistrzostwa Polski w omówieniu Jacka Bielczyka. Mój wkład to komentowana partia Gajewski – Olszewski z tegoż turnieju.

W dzisiejszej rundzie ekstraligi doszło do ciekawego pojedynku weterana polskich szachów Roberta Kempińskiego z przedstawicielem młodzieży Dariuszem Świerczem.

Wygrał młodszy w efektownej partii.

////////////////////////////////////

Partia jest jasną ilustracją zdolności Darka Świercza w kierunku kombinacyjnej gry. Wielokrotnie podkreślałem w swoich wpisach na blogu i także moich komentarzach w krajowych pismach szachowych, że młody arcymistrz powinien grać aktywne szachy i dlatego polecałem ruch 1.e4.

Tymczasem jacyś „przychylni fachowcy” zalecili Darkowi ćwiczenie „oburęczności”. I tak młody arcymistrz gra różne pozycje, które mu nie „leżą”. Pokazałem to ostatnio w majowym miesięczniku „Magazyn Szachista” 2015 na stronie 16 w partii przeciw Klekowskiemu.

Można trenować przecież „oburęczność” po 1.e4, włączając do swego repertuaru ciągle nowe i dynamiczne warianty, które pasują do stylu gry Dariusza Świercza.

Mój wniosek: Odłożyć na razie ad acta posunięcia 1.Sf3, 1.d4, 1.c4 i grać aktywne gierki po 1.e4!

Na tym blogu była już ożywiona dyskusja na ten temat. Dla przypomnienia:

Link 1

Link 2

Link 3

Link 4

W I rundzie ekstraligi w Gliwicach rozegrano kilka interesujących partii.

Wybrałem ciekawy pojedynek arcymistrza solvingu Aleksandra Miśty ze znanym trenerem Arturem Jakubcem.

W dniach 1-08 maja 2015 w Soczi odbyły się rozgrywki ligi rosyjskiej z udziałem naszego najlepszego zawodnika Radosława Wojtaszka (2737).

Wojtaszek bronił na I szachownicy barwy uniwersytetu Biełoreczeńsk (Krasnodarski kraj). W jego drużynie grali: Andrejkin, Jobava, Rublewski, Aleksejew, Landa, Tregubow i Aleksandrow.

Przeciwnikami Polaka byli zawodnicy: Griszczuk (2788), Kramnik (2777), Swidler (2729), Niepomniajszyj (2714), Kamsky (2683) i Sjugirow (2670).

Wynik Wojtaszka 3.5 punkty z 5 partii jest znakomity. Jego drużyna zajęła drugie miejsce.

Wyniki na ChessBase News

Strona ligi

Wyniki

Na blogu toczy się od pewnego czasu dyskusja o wariancie po posunięciach 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 a6 4.Ga4 Sf6 5.0-0 Ge7 6.d3. Ruch ten bardzo często spotyka się na arenie turniejowej najwyższego szczebla. Niektórzy zawodnicy z polskiej czołówki też włączyli go do swojego repertuaru. Jednakże bardzo często nie uzyskują żadnej przewagi debiutowej i w rezultacie rzadko wpływają na ich konto pełne punkty.

W latach 60-tych ubiegłego stulecia, jako początkujący szachista, przeczytałem w rosyjskim miesięczniku „Szachmaty w ZSRR” komentarz do jakieś partii hiszpańskiej, w którym autor wyraźnie podkreślił rangę ruchu 6.We1. Według niego, kto nie pozna głównych wariantów tego otwarcia, to nigdy nie nauczy się gry strategicznej i taktycznej. Zacytował jednocześnie zdanie, które zapamiętałem sobie do dnia dzisiejszego: Słynny kubański mistrz świata w latach 1921-1927 Jose Raul Capablanca nazywał partię hiszpańską kamieniem węgielnym zrozumienia pozycyjnej gry i manewrowania. 

To powinni wziąć sobie do serca ci młodzi i jeszcze mało doświadczeni zawodnicy, którzy chętnie grają 6.d3, ponieważ nie mają ochoty do nauki głównych wariantów. Oglądając ich partie ma się wrażenie, że nie bardzo rozumią niuansu tego posunięcia i nie czują po nim istoty ducha walki. Bowiem kto nie zna gier po 6.We1, ten nigdy nie będzie grać poprawnie 6.d3.

Takie miałem odczucie po obejrzeniu partii z wczorajszej 6 rundy ligi rosyjskiej.