Archiwum kategorii ‘Szachy w Polsce’
[tu znajdował się logotyp PZSzach, ale PZSzach nie zezwolił na publikacje tutaj logotypu PZSzach]
[tu znajdowało się zdjęcie z facebook’a PZSzach, ale PZSzach nie zezwolił na publikację tutaj rzeczonego zdjęcia PZSzach]
„Jesteśmy jedną z wielkich potęg szachowych. Wojtaszak gra już w super turniejach i potrafi wygrywać z każdym w tym z mistrzem świata” – Adam Dzwonkowski
„Szachista podczas wysiłku męczy się pewnie porównywalnie do górnika, który macha kilofem w kopalni. Carlsen, który bronił tytułu mistrza świata, zasnął podczas partii, mimo to obronił tytuł. Miałam takie turnieje, że w tydzień potrafiłam stracić dwa kilogramy, z nerwów, napięcia. Po ważnym turnieju długo dochodzimy do siebie z mężem” – Monika Soćko
W dniach 8 kwietnia – 28 maja 1972 roku odbyły się w Krakowie mistrzostwa okręgu krakowskiego z udziałem 42 zawodników z 14 klubów.
Mój wynik: 8 wygranych i 2 remisy.
Przedstawiam trzy moje pojedynki z tego turnieju. Poniższa partia miała wówczas znaczenie teoretyczne i znalazła się w jugosłowiańskiej encyklopedii oraz kilku monografiach debiutowych.
Przez kilka przebywał w Krakowie John (Jan) Krótki, Kanadyjczyk polskiego pochodzenia. Był mistrzem Kanady juniorów i uczestnikiem mistrzostw świata juniorów w Sztokhomie w 1969 roku (wygrał Karpow!).
Jeszcze jedna partia.
W czasach mojej młodości odbywało się mało turniejów szachowych z możliwością zdobycia tytułu mistrza krajowego. W odcinku 26 pisałem o trudnościach w zdobywaniu tego wówczas prestiżowego tytułu i moim wielkim pechu z tego powodu.
Moim zdaniem był to jeden z najgłubszych pomysłów działaczy Polskiego Związku Szachowego tamtego okresu. Dlaczego? Dlatego, że hamował sportowy rozwój młodych zawodników w małych ośrodkach szachowych.
Na turnieju w Tleniu w 1967 roku lider szachów w Koszalinie Jerzy Golański zwierzył mi się, że jego teraz głównym celem jest zdobycie tytułu mistrza, co ułatwi mu zrealizowanie pewnych planów życiowych, jak uzyskanie mieszkania, lepszej pracy, ale przede wszystkim otrzymywanie zaproszeń na silne turnieje. Niestety Jurek nie doczekał się momentu realizacji swojego celu, gdyż zmarł wkrótce na białaczkę.
Z podobnymi problemami spotykali się inni młodzi szachiści, dla których ten zaszczytny wówczas tytuł mógłby otworzyć drzwi do uzyskania wielu korzyści życiowych i sportowych. Zdobywali normy w różnych imprezach (jak ja), ale na przeszkodzie otrzymania pełnego tytułu stanął regulamin nadawania kategorii szachowych Polskiego Związku Szachowego.
Przypominam, że jedną normę należało zdobyć w dwóch imprezach: finale indywidualnych mistrzostw Polski oraz rozgrywkach I-ligi (Drużynowe Mistrzostwa Polski). Przebić się przez półfinały było bardzo trudno, także nie wszyscy mieli możliwość grania w zmaganiach ligowych.
Dlatego, mimo że byłem wówczas najlepszym szachistą okręgu bydgoskiego, zdecydowałem się zmienić barwy klubowe i w kwietniu 1971 roku przeprowadziłem się do Krakowa – Nowej Huty, aby mieć możliwość gry w rozgrywkach I-ligi z szansami na uzyskanie pełnego tytułu.
W spotkaniach ligowych w Wiśle (16-24.10.1971), Międzygórzu (4-12.11.1972) oraz Bydgoszczy (23-30.09.1973) grałem na trzeciej szachownicy za Kostro i Gąsiorowskim. Nie miałem odpowiedniej klasy przeciwników i dlatego potwierdzenie normy mistrza było praktycznie niemożliwe.
Dopiero na lidze w Poznaniu (2-11.10.1974) zagrałem na drugiej szachownicy. Moje ostatnie sukcesy turniejowe spowodowały, że Ryszard Gąsiorowski musiał oddać mi swoje miejsce, które dotychczas okupował przez wiele lat.
Moje indywidualne rezultaty:
wygrana – mm Sydor
wygrana – m Żółtek
wygrana – m Marszałek
wygrana – km Księski
wygrana – km Ereński
wygrana – km Szczepaniec
wygrana – km Wolny
przegrana – m Bernard
remis – m A.Sznapik
remis – m Dzięciołowski
remis m Maciejewski
Razem: 8.5 z 11 partii (najlepszy wynik na II szachownicy).
Za ten rezultat uchwałą PZSzach z dnia 20.11.1974 nadano mi wreszcie oficjalnie tytuł mistrza krajowego. Wcześniej 31.08.1973 roku otrzymałem tę klasę w grze korespondencyjnej oraz także w 1974 roku w kompozycji szachowej.
W ten sposób zostałem pierwszym polskim szachistą z trzema tytułami mistrza krajowego. Być może, że jestem nim nadal? Na to pytanie może z pewnością odpowiedzieć specjalista w sprawach polskich szachów Przemysław Jahr. Zapraszam na jego stronę: link.
„Środowiskowy Dom Samopomocy numer 2 Dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi w Stalowej Woli jest realizatorem projektu socjalnego „Otwarci na nowe możliwości”. Projekt skierowany jest do osób psychicznie chorych uczęszczających do Środowiskowych Domów Samopomocy i Warsztatów Terapii Zajęciowej i dotyczy problemu zjawiska izolacji społecznej oraz braku zainteresowań” link
W dniach 18-31 października w Batumi (Gruzja) odbyły się Mistrzostwa Świata Juniorek i Juniorów w grupach wiekowych od 8 do 12 lat.
Polskę reprezentowali
| 1 | Ogłaza Oskar | Open U12 |
| 2 | Fiszer Bartosz | Open U10 |
| 3 | Borowik Wojciech | Open U08 |
| 4 | Wielgus Wojciech | Open U08 |
| 5 | Zięba Hubert | Open U08 |
| 6 | Baszczyński Gabriel | Open U08 |
| 7 | Wikar Martyna | Girls U12 |
| 8 | Zarębska Lena | Girls U12 |
| 9 | Pawicka Magdalena | Girls U10 |
| 10 | Pastuszka Aleksandra | Girls U08 |
Końcowe rezultaty
Niestety nie zdobyliśmy żadnego medalu!
W odcinku 5 podałem wyniki turnieju kadry krakowskiej 1971 (27.09.1971-4.12.1971): link.
Kolejna impreza tego typu odbyła się w Zakopanem (24.11-30.11.1974) z udziałem byłego mistrza Polski Alfreda Tarnowskiego.
Tym zwycięstwem umocniłem swoją pozycję drugiego szachisty Krakowa po Jerzym Kostrze.
W dniach 22 – 28 października 2016 odbył się w stolicy Katalonii Barcelonie kołowy turniej Magistral Ciutat de Barcelona z udziałem Jana Krzysztofa Dudy.
Nasz arcymistrz, po niespodziewanej porażce w ostatniej rundzie, został ostatecznie sklasyfikowany na drugim miejscu. Wygrał Hiszpan Anton Guijarro David, który właśnie pokonał Dudę w decydującej partii.
Andrzej Sobolewski przysłał zdjęcie z mistrzostw juniorów okręgu bydgoskiego (Świecie 1965).
Przejrzałem moje archiwum i znalazłem sporo materiałów z tej imprezy. Przedstawię je później.
Stoją od lewej strony: Henryk Modrzejewski, Tomasz Kaźmierski, Kazimierz Grabowicz, Grzegorz Chrapkowski, Jerzy Przybylski, Edward Wiśniewski (sędzia) i Zenon Gronżalski. Siedzą od lewej: Janusz Gross, Jerzy Ryźlak, Włodzimierz Łozicki, Jerzy Konikowski, Andrzej Sobolewski i Ryszard Wolny.















