Nierówne traktowanie pewnych osób od innych w porównywalnej sytuacji – ze względu na kategorię szachową lub ranking – jest zjawiskiem nieusprawiedliwionym i nieuzasadnionym. Jednakże w środowisku naszej dyscypliny to kuriozum jest szeroko rozpowszechnione.
/////////////////////////////////////
Obecnie 9.0-0!? spotyka się bardzo często w praktyce turniejowej nawet na wysokim szczeblu. Jednym słowem doceniono świetną ideę odkrytą w partii korespondencyjnej!
Nierówne traktowanie pewnych osób od innych w porównywalnej sytuacji – ze względu na kategorię szachową lub ranking – jest zjawiskiem nieusprawiedliwionym i nieuzasadnionym. Jednakże w środowisku naszej dyscypliny to kuriozum jest szeroko rozpowszechnione.
/////////////////////////////////////
Ten problem poruszyłem w Magazynie Szachista (grudzień 2005).
Przed wykorzystaniem tej pouczającej ilustracji w artykule, sprawdziłem zbiór partii firmy ChessBase i był to wtedy jedyny przykład. W późniejszych bazach znalazłem jedną partię, która była grana wcześniej w mistrzostwach Ukrainy juniorów do lat 18. Jednakże białe grały słabiej 14.Ge3 i pojedynek zakończył się ostatecznie remisem. Bindrich zagrał silniej 14.Gxd6! W późniejszej praktyce turniejowej stosowano tylko tę ideę.
Zbiory partii ChessBase są systematycznie wzbogacane przez archiwalne przykłady z praktyki zawodników różnych klas. Jest to bardzo słuszne działanie, ponieważ twórczość szachistów niższych kategorii (rankingów) może wnieść także wiele cennych wartości w rozwoju teorii debiutów!
Po przejściu na emeryturę Władysława Litmanowicza – wieloletniego redaktora naczelnego pisma (1950-1984), redagowaniem „Szachów” zajął się Paweł Kerntopf (1984-1986). Następnie pałeczkę po nim przejął Andrzej Filipowicz (1986-1990).
W tym okresie komentowałem dla pisma partie oraz opracowywałem artykuły z teorii debiutów. Przedstawiony niżej był opublikowany w numerze 9-1989.
W dniach 3-11 września 2016 odbyły się w Jastrzębiej Górze Drużynowe Mistrzostwa Polski (II Liga) – link.
Z tej okazji otrzymałem piękną kartkę od grupy szachistów. Dziękuję!
Z pismem „Szachy” pod redakcją Władysława Litmanowicza współpracowałem przez kilka lat. Pisałem sprawozdania z imprez szachowych, komentowałem partie, kombinacje, końcówki itd.
Niestety nie udało mi się go namówić do publikacji artykułów z zakresu teorii debiutów.
Takie materiały zamieszczałem w publikacjach, które sam redagowałem:
lub współredagowałem
Szachy korespondencyjne w Krakowie
Seria Miesięcznik SZACHY (1-6) sprawiła zainteresowanie osobą Saturnina Limbacha – znakomitego problemisty oraz wielkiego pasjonata szachów.
Na życzenie Internautów pragnę przybliżyć jego sylwetkę. Pan Saturnin większość swego życia poświęcił popularyzacji piękna królewskiej gry w naszym kraju!
Źródło: Władysław Litmanowicz i Jerzy Giżycki, SZACHY od A do Z, 1 tom (Sport i Turystyka 1986).
Źródło: Marian Wróbel, 100 lat Polskiej Kompozycji Szachowej (Sport i Turystyka 1956).
Dzięki materiałom Mirosława Gnieciaka można było zamieścić fragmenty pisma „Szachy”, które są jasnym dowodem na jego istnienie.
Kilka dni temu rozmawiałem telefonicznie z Eugeniuszem Iwanowem, który nie wiedział o tej wersji z 1946 roku pisanej ręcznie. Znał tylko „Szachy” wydawane techniką drukowaną.
Warto było więc przypomnieć o czasopiśmie Saturnina Limbacha, gdyż jest to ważny przyczynek do historii polskich szachów.
Wzmianka o „Szachach” częstochowskich jest podana w znanej encyklopedii Władysława Litmanowicza i Jerzego Giżyckiego „Szachy od A do Z” (2 tom, Warszawa 1987 na stronie 1184).
Po ukazaniu się odcinka 1 otrzymałem pytanie od jednego Internauty, czy to są wszystkie numery jakie zostały wydane ?
Tak jak podałem w części 1 informacja w Wikipedii jest błędna, ponieważ miesięcznik pod nazwą Szachy wydawał już w 1946 roku Saturnin Limbach, co zostało udokumentowane w poprzednich odcinkach.
Z mistrzem kompozycji szachowej Saturninem Limbachem i organizatorem międzynarodowych konkursów problemowych w „Gazecie Częstochowskiej„ miałem praktycznie kontakt w latach 1962-1981.
W 1962 roku wysłałem na jego konkurs dwuchodówkę, która niespodziewanie uzyskała III nagrodę. Od tego momentu przez wiele lat wysyłałem mu moje zadania, które uzyskiwały nagrody i wyróżnienia.
Póżniej spotykaliśmy się kilkakrotnie w trakcie zjazdów problemistów. Pewnego razu, w czasie moich treningów w Częstochowie, odwiedziłem mistrza w jego mieszkaniu na ulicy 1 Maja 28. Pokazał mi wtedy swoją wielką bibliotekę szachową. Pamiętam, że wspomniał o miesięczniku wydawanym w Częstochowie, ale zupełnie zapomniałem o tym fakcie.
Przypomniał mi o tym niedawno Jacek Gajewski, który podczas prowadzenia pracy badawczej nad dysertacją naukową pt. ” Rozwój szachów kobiet w Polsce w latach 1945-1989″ natknął się na informację, że jeszcze przed miesięcznikiem „Szachy” wydawanym w Warszawie w latach 1947-1990, było wydawane pismo o takiej samej nazwie w Częstochowie w latach 1946-1947. Nie posiadał jednak żadnej dokumentacji na ten temat.
W rozmowie telefonicznej Eugeniusz Iwanow z Częstochowy potwierdził, że rzeczywiście Saturnin Limbach wydawał po wojnie pismo szachowe. On sam posiadał nawet kilka numerów, ale kiedyś oddał je jakiemuś zbieraczowi literatury szachowej.
W pewnym momencie padła myśl, aby zwrócić się z tym problemem do Mirosława Gnieciaka, który pracuje od lat nad historią szachów na Śląsku i posiada wiele unikalnych materiałów. Na moje pytanie drogą emailową otrzymałem pozytywną odpowiedź. Mirosław Gnieciak zadeklarował się szybko wysłać mi płytkę CD ze skanowanymi numerami pisma Szachy.
