We wspomnianym w odcinku 2 turnieju pamięci Dawida Przepiórki Mark Tajmanow podzilil II-IV miejsce i za ten wynik otrzymał tytuł mistrza międzynarodowego. Był to początek sukcesów wówczas 24-letniego szachisty. Dwa lata później zakwalifikował się on do turnieju kandydatów, w którym podzielił wraz z Kotowem 8-9 miejsce.
Zwycięstwo Alfreda Tarnowskiego nad radzieckim zawodnikiem należy uznać więc za duży sukces polskich szachów.
Gość napisał: Ostatnio było cicho na blogu Waldemara Świcia, ale dzisiaj trener Młodzieżowej Akademii Szachowej odezwał się i znowu uderzył w Pana. Przesyłam jego tekst do wglądu.
//////////////////////////////////////////////////
Na stronę Waldemara Świcia nie wchodzę. Jest to bowiem „wyjątkowy” blog w naszym środowisku, gdzie nie dyskutuje się w kulturalny sposób, lecz atakuje się tych, co mają inny punkt widzenia w kwestii problemów polskich szachów.
Ale widocznie władze PZSzach potrzebują takiego właśnie wsparcia i w pełni akceptują działanie trenera MASZ. Powinien on być wzorem dla naszej młodzieży, jest tymczasem awanturnikiem. Na temat Waldemara Świcia pisano na tym blogu wielokrotnie. Polecam wpisanie jego nazwiska w wyszukiwarce „Szukaj” i uzyska się wyczerpujący materiał informacyjny.
Dla szybkiego przypomnienia załączam dwa linki:
Teraz wyjaśniam główne zarzuty Waldemara Świcia. Chodzi o partię hiszpańską w wykonaniu Jana Krzysztofa Dudy. Oczywiście mam wielki bank informacyjny, który zawiera parę milionów partii. Wiem doskonale, że Duda gra także 5.0-0. Ostatnio stosuje jednak częściej 5.d3, co prowadzi do bardziej statycznych pozycji. Zwróciłem na to uwagę w moim wpisie i zaproponowałem, aby młody zawodnik grał obecnie generalnie główny wariant po roszadzie, gdzie jest więcej taktycznych możliwości. Arcymistrz świetnie gra ostre pozycje i do takich powinien dążyć w swoich partiach. Ciekawe, że wszystkie osoby, z którymi dyskutowałem na ten temat, zrozumiały moje intencje. Nie pojął tego Waldemar Świć. Jest to typowe dla tych, którzy szukają tylko zaczepki.
Jeśli chodzi o trenera (trenerów) Dudy to mam taką wiedzę, że miał lub ma ich kilku. Nie wiem, kto mu doradza w kwestii repertuaru debiutowego. Słyszałem, że Kamil Mitoń ma istotny wpływ na rozwój szkoleniowy juniora. Jest ekspertem w tym zakresie i na najbliższej olimpiadzie będzie konsultantem merytorycznym polskiej reprezentacji. Dlatego nie podawałem nazwiska trenera Dudy, np. Leszka Ostrowskiego, ponieważ nie znam, kto ma obecnie największy wkład w wyszkoleniu młodego arcymistrza.
Jeśli chodzi o inne kwestie to muszę uspokoić trenera MASZ. Dalej zajmuję się problemami szkoleniowymi oraz w dalszym ciągu badam teorię różnych debiutów oraz wariantów. W wyniku tego powstają nowe artykuły i książki.
Polecam Waldemarowi Świciowi aktywniejszą pracę szkoleniową. Obecna sytuacja polskich szachów w świecie nie jest obiecująca. Trzeba wychować szybko młode kadry. A atakami na inne osoby tego się nie osiągnie!
Na temat przeskakiwania przez Magnusa Carlsena fazy debiutowej dyskutowaliśmy wielokrotnie na tym blogu. Nasz końcowy wniosek jest ostateczny: ta ocena jest całkowicie błędna i niezgodna z prawdą!
W czerwcowym numerze czasopisma „Magazyn Szachista” m.in. napisałem:
Mistrz świata Magnus Carlsen jest, jeśli chodzi o początkową fazę partii, uniwersalnym szachistą. Jego repertuar debiutowy jest bogaty w różnorodne warianty i otwarcia. Norweg bardzo często eksperymentuje stosując nowe i rzadkie idee. Potrafi często zadowolić się minimalną przewagą w początkowym stadium partii, aby dopiero w środku gry lub nawet końcówce wykorzystać swoje atuty pozycyjne. Dlatego często mówi się o przeskakiwaniu przez niego debiutu, co nie odpowiada prawdzie. Mistrz świata jest genialnym szachistą i praktycznie może grać wszystko i to w różnych odsłonach…
W niedawno zakończonych w Dubaju mistrzostwach świata w grze szybkiej i błyskawicznej Magnus Carlsen zwyciężył w obu konkurencjach: Link. Zawdzięcza to nie tylko swojemu wyjątkowemu talentowi, lecz także świetnemu przygotowaniu repertuaru debiutowego.
Na stronie mistrzostw są opublikowane partie, które zalecam dokładnie przeanalizować. Warto porównać grę i wiedzę debiutową naszych arcymistrzów oraz czołówki światowej.
Przedstawiam interesującą partię Karjakin-Carlsen z turnieju w szachach szybkich, w której rozegrano ostre otwarcie. Jest to dowód na to, że mistrz świata gra również skomplikowane warianty, które trzeba znać dokładnie i to niemalże do końca. Zaprzecza to całkowicie rzekomej tezie o przeskakiwaniu przez niego fazy debiutowej.
W numerze 3(43)2014 czasopisma związkowego MAT, w artykule poświęconym klęsce naszych kadrowiczów w meczu z Ukrainą, pozytywnie wyrażano się o grze JKDudy w trakcie wspomnianej imprezy. Zawarł to w swojej opinii szef wyszkolenia Piotr Murdza, dodatkowo te informacje padły dwukrotnie w tekście autorstwa am Bartla, oraz w uwadze pana Mateusza we wstępie wprowadzającym do całego czasopisma. Widocznie w PZSzach-u i w redakcji MAT-a zreflektowano się, że am Gajewski „przegiął pałę” z otwartym atakiem na Jana-Krzysztofa w poprzednim numerze czasopisma związkowego, w którym zdeprecjonował młodego zawodnika w oczach polskiego
środowiska szachowego.
We wspomnianym artykule z numeru 3(43) am Bartel nadmienił o pewnym „ale” w stosunku do gry JKDudy: „z drugiej strony trudno zachwycać się wynikiem 1,5 z 4. Janek jest już arcymistrzem pełną gębą i z wyników trzeba go rozliczać tak samo, jak innych członków kadry”, ale zrobił to w sposób kulturalny i nie budzących żadnych zastrzeżeń. Takie uwagi krytyczne nie niszczą młodego zawodnika, lecz przeciwnie, dopingują go do solidniejszej pracy nad rozwojem szachowym.
Krzysztof Kledzik
W dniach 9-17 czerwca 2014 w Nakle nad Notecią odbył się I arcymistrzowskch turniej międzynarodowy o puchar burmistrza miasta „Chasing Grandmaster”.
Lista startowa:
Turniej wygrał Kamil Dragun 6.5 z 9 partii przed Jackiem Tomczakiem 5.5 pkt. Dokładne wyniki na stronie turnieju.
W latach 1971-1981 mieszkałem w największej dzielnicy Krakowa Nowej Hucie, przez 7 lat pracowałem w kombinacie metalurgicznym im. Lenina oraz przez wiele lat broniłem barwy klubu szachowego „Hutnika Nowa Huta”.
Po moim wyjeździe szachy w dzielnicy powoli upadały i na kilka lat praktycznie przestały istnieć. Mam pozytywną wiadomość dla wszystkich sympatyków królewskiej gry. Szachy w Nowej Hucie zostały reaktywowane. Stało się to dzięki kilku fanatykom naszej dyscypliny, którzy swoim zaangażowaniem spowodowali „narodziny” szachów w dzielnicy. Wielki wkład w tej akcji ma również mój były kolega klubowy Stanisław Porębski.
Więcej informacji o życiu szachowym w Nowej Hucie jest na stronie internetowej.
Ostatnio odbyły się Mistrzostwa Nowej Huty w szachach. Więcej o imprezie na stronie.
Szachy żywe w Nowej Hucie
Pierwszy z prawej Stanisław Porębski
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z faktu, że obecne polskie szachy wyczynowe mają tylko jednego zawodnika z nadziejami na osiągnięcie w przyszłości znaczących sukcesów międzynarodowych. Jest nim 16-letni Jan Krzysztof Duda. Dlatego z dużym uznaniem przyjąłem wiadomość o powołaniu przez Polski Związek Szachowy młodego arcymistrza do reprezentacji olimpijskiej. Jest to bardzo słuszna decyzja, gdyż Jan Krzysztof powinien już teraz oglądać na żywo wielkie szachy turniejowe i sam w nich aktywnie uczestniczyć!
Będziemy dalej obserwować rozwój sportowy Dudy. Na przestrzeni ostatnich lat mieliśmy sporo utalentowanej młodzieży, której obiecujące kariery sportowe kończyły się po przekroczeniu 20 lat. O przyczynach tego zjawiska dyskutowaliśmy wielokrotnie na tym blogu.
Jan Krzysztof Duda jest jeszcze bardzo młody i ma duże naturalne predyspozycje do gry w szachy. Tego talentu nie wolno zmarnować!
Oczywiście 16-letni zawodnik ma jeszcze sporo słabości w grze, które trzeba jak najszybciej poprawić. W serii „Ciekawa partia 81” zaproponowałem arcymistrzowi rozszerzenie swojego repertuaru debiutowego o nowe elementy w partii hiszpańskiej. Nie była to krytyka, lecz rada doświadczonego trenera!
Janek jest jeszcze bardzo młodym zawodnikiem, który systematycznie zdobywa wiedzę szachową i doświadczenia turniejowe. Z pewnością oczekuje też na jakieś konkretne i pożyteczne rady doświadczonych kolegów-zawodników z kadry. Dlatego byłem mocno zaskoczony wypowiedzią aktualnego wicemistrza Polski Grzegorza Gajewskiego o grze Dudy, który został opublikowany w drugim numerze czasopisma Polskiego Związku Szachowego „MAT”. Na pytanie Piotra Kaima: „Jakie słabości ma Duda” arcymistrz odpowiedział: „Janek ma słaby debiut. On ode mnie odstaje o trzy długości, a jego dystans do czołówki światowej jest jeszcze większy…”
Jak byście Państwo zareagowali na wydarzenie, gdyby 29-letni nauczyciel jakieś szkoły średniej ocenił w podobnym stylu wiedzę 16-letniego ucznia: np. Janek ma słabą wiedzę z historii i ode mnie odstaje o trzy długości, a jego dystans do profesora w tym fachu jest jeszcze większy…
Przypuszczalnie Grzegorz Gajewski osiągnął już raczej szczyt swoich twórczych i sportowych możliwości. Tymczasem Jan Krzysztof Duda ma przed sobą jeszcze świetne perspektywy kariery szachowej.
Jaki cel miał więc arcymistrz Gajewski? Zdyskredytować wiedzę młodego i progresującego zawodnika, a może jego trenera i to na łamach pisma związkowego? Przypominam dyskusję w tej kwestii na blogu: link.
W dniach 8-13 czerwca w Budapeszcie odbyło się towarzyskie spotkanie pomiędzy reprezentacjami Polski oraz Węgier.
Mecz rozgrano systemem Scheveningen, a drużyny wystąpiły w sześcioosobowych składach.
Składy obu reprezentacji:
Polska
| Radosław Wojtaszek | |
| Mateusz Bartel | |
| Grzegorz Gajewski | |
| Bartosz Soćko | |
| Dariusz Świercz | |
| Jan Krzysztof Duda | |
| Monika Soćko | |
| Joanna Majdan-Gajewska | |
| Iweta Rajlich | |
| Karina Szczepkowska-Horowska | |
| Klaudia Kulon | |
| Marta Bartel |
Węgry
| Richard Rapport |
| Zoltan Almasi |
| Judith Polgar |
| Ferenc Berkes |
| Csaba Balogh |
| Viktor Erdos |
| Szidonia Vajda |
| Ticia Gara |
| Ildiko Madl |
| Petra Papp |
| Anna Rudolf |
| Anita Gara |
Jak było do przewidzenia kobiety wysoko wygrały 21.5-14.5, natomiast mężczyźni przegrali minimalnie 17.5-18.5.
Witam!
Napisałem „Interaktywny podręcznik szachowy” i zbieram opinie na ten temat – link.
Z szachowym pozdrowieniem
Robert Korpalski
