Dzisiaj zakończył się w  Moskwie festiwal szachowy, w ramach którego rozegrano kilka silnych turniejów. W turnieju otwartym wystąpili GM Mateusz Bartel oraz GM Bartosz Soćko. W turnieju kołowym kobiet grała WGM Karina Szczepkowska-Horowska, natomiast w męskim GM Dariusz Świercz.

Składy obu turniejów kołowych

Turniej męski: 13 kategoria (2563)

1. Matlakov Maxim GM 2632 Rosja
2. Grygoryan Avetik GM 2621 Armenia
3. Robson Ray GM 2594 USA
4. Zherebukh Yaroslav GM 2594 Ukraina
5. Ipatov Alexander GM 2586 Hiszpania
6. Świercz Dariusz GM 2583 Polska
7. Belous Vladimir IM 2522 Rosja
8. Yilmaz Mustafa IM 2521 Turcja
9. Reshetnikov Alexey IM 2514 Rosja
10. Stukopin Andrey IM 2460 Rosja

Turniej kobiecy: 12 kategoria (2326) 

1. Batsiashvili Nino WGM 2421 Gruzja
2. Szczepkowska- Horowska Karina WGM 2377 Polska
3. Padmini Rout WGM 2386 Indie
4. Kashlinskaya Alina WGM 2377 Rosja
5. Bulmaga Irina WIM 2360 Rumunia
6. Goryachkina Aleksandra WIM 2313 Rosja
7. Pustovoitova Daria FM 2303 Rosja
8. Ziaziulkina Nastassia WIM 2272 Białoruś
9. Drozdova Dina 2242 Rosja
10. Severina Maria 2183 Rosja

Wiadomo, że turnieje w Moskwie mają swoją klasę i nie jest tam łatwo zdobywać punkty.  W tym roku Polskę reprezentowała 4-osobowa ekipa. Najlepiej spisała się Karina Szczepkowska-Horowska, która uplasowała się na wysokim 3 miejscu.

Serdeczne gratulacje!

Końcowe wyniki turnieju kobiecego:

Końcowe wyniki turnieju męskiego:

Blog mój – okazuje się – ma nie tylko swych czytelników w kręgach szachistów, także wśród przypadkowych sympatyków królewskiej gry, którzy „wpadają” tutaj w celu „polatania” po różnych ciekawostkach z dziedziny szachów.

Otrzymuję także wiele różnych propozycji tematycznych, które będę – w miarę czasu – realizować. Będzie też nieco o historii naszej dyscypliny – z krajowego i światowego podwórka – ponieważ ta problematyka ma zawsze swe rzesze odbiorców. Na początek krótkie wprowadzenie.

  //////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Do niedawna brakowało ścisłych danych o początkach tej gry na ziemiach polskich. Dopiero badania archeologiczne na Pomorzu, gdzie znaleziono pojedyncze figurki, rzuciły światło na tę kwestię. Określono bowiem czas powstania znalezionych figur na wiek X. Do słynnych już w świecie znalezisk należą tzw. „Szachy Sandomierskie”, pochodzące z XI wieku. Znaleziono je w zwyczajnej skromnej chacie, co świadczyłoby, że w średniowiecznej Polsce stanowiły rozrywkę prostego ludu. W XII wieku szachy były na naszych ziemiach już dość rozpowszechnione i cieszyły się poważaniem. Świadczy o tym fakt przybierania przez większe rody szlacheckie herbów z motywem szachowym. W późniejszym okresie dużą rolę w spopularyzowaniu szachów w Polsce odegrały kontakty Polaków z kulturą zachodnioeuropejską. W dobie Odrodzenia, wraz z przybyciem królowej Bony z Włoch, szachy zyskały na znaczeniu i stały się grą reprezentatywną w salonach pałacowych oraz ulubionym zajęciem polskich humanistów.

W 1564 roku Jan Kochanowski napisał wspaniały poemat „Szachy”, unikatowe dzieło w literaturze światowej, jeśli chodzi o  połączenie treści szachowej z niezwykłym artyzmem poetyckim. Utwór ten dowodzi, jak wielkim uznaniem gra cieszyła się wówczas w Polsce. W dalszych latach szachy, by oprzeć się konkurencji kart i warcabów, stały się rozrywką, gdzie raczej mniej szło o przyjemność, a więcej o ogranie przeciwników do „suchej nitki”. W drugiej połowie wieku nastąpiło ponowne ożywienie życia szachowego w Europie, w tym również na ziemiach polskich.

W 1893 roku powstał w Krakowie pierwszy polski klub szachowy o nazwie „Krakowski Klub Szachistów”. Działając w okresie  niewoli, zapisał on piękną kartę na polu rozwoju kultury szachowej na ziemiach polskich zaboru austriackiego. Warto wspomnieć, że wieloletnim i aktywnym członkiem tego klubu był Karol Irzykowski, który królewskiej grze oddawał się z zamiłowaniem do końca życia. Jeden z jego dramatów „Zwycięstwo” rozgrywa się na szachownicy. Po odzyskaniu niepodległości i ustabilizowaniu się sytuacji wewnętrznej w kraju, nastąpił dalszy wzrost zainteresowania szachami. 11 kwietnia 1926 roku powstał Polski Związek Szachowy. Nasi szachiści zaczęli odnosić znaczące sukcesy w skali międzynarodowej.

W olimpiadach szachowych Polacy kilkakrotnie zdobywali srebrne i brązowe medale, a w 1930 roku w Hamburgu sięgnęli nawet po najwyższe trofeum. Liderem naszej drużyny narodowej był Akiba Rubinstein, który był poważnym kandydatem do tytułu mistrza  świata. Pomimo tych sukcesów w okresie międzywojennym szachy nie były grą masową, gdyż panowało wówczas mniemanie, że szachy są grą intelektualistów, a ich elitarny charakter jest zjawiskiem naturalnym.

II wojna Światowa przerwała działalność Polskiego Związku Szachowego i spowodowała nieodwracalne straty wśród polskich  szachistów. Wielu naszych czołowych zawodników zginęło, zostało zamordowanych lub musiało bezpowrotnie opuścić kraj, jak np. czołowy szachista świata w okresie powojennym Mieczysław Najdorf, który osiadł na stałe w Argentynie.

Reaktywowanie Polskiego Związku Szachowego nastąpiło w Warszawie w 1946 roku. Dwa lata później szachy zostały oficjalnie  włączone do sportu, co przyczyniło się do rozwoju królewskiej gry w Polsce. Niestety nie było wyników na miarę przedwojennych sukcesów. Dopiero na olimpiadzie na Malcie w 1980 roku drużyna kobieca zdobyła pierwszy brązowy medal. Ten sam krążek został powtórnie wywalczony przez nasze zawodniczki na olimpiadzie w Bledzie w 2002 roku. Było też złoto i srebro w drużynowych mistrzostwach Europy.

Niestety nie potrafimy tych sukcesów przełożyć na rozgrywki indywidualne. Tylko w konkurencji mężczyzn zdobyliśmy raz na mistrzostwach Europy w 2002 roku złoty medal. Największe sukcesy odnosimy w młodzieżowych rozgrywkach. Nasze juniorki i juniorzy zaliczają się do ścisłej czołówki europejskiej i światowej. W latach 1951–2011 zdobyliśmy przeszło 100 medali we wszystkich kategoriach wiekowych. W 2012 roku arcymistrz Dariusz Świercz został mistrzem świata do lat 20.

Akiba Rubinstein miał kiedyś do dogrania jakąś niezwykle trudną partię turniejową, która absorbowała go całkowicie. Przed rozpoczęciem dogrywki zjadł w hotelu obiad, prawie nie wiedzą co robi, ze wzrokiem utkwiony w podręczną szachownicę. Po obiedzie wyszedł z sali restauracyjnej, ale przechodząc koło jej okien, zobaczył na szybach napisy:
„Śniadania – obiady – kolacje”
– Obiady? Aha!
Rubinstein wrócił do restauracji, nie pamiętając wcale o spożytym dopiero co obiedzie i zjadł drugi, dziwiąc się tylko trochę, że jakoś nie nadzwyczajnie dopisuje mu apetyt…

W czasie jednej z moich wizyt w Ludwigshafen w 1998 roku wydawca Reinhold Dreier zapytał mnie, czy nie byłbym zainteresowany napisaniem książki o wariancie z rozwinięciem gońca na g2 w obronie królewsko-indyjskiej. Zgodziłem się. Sam grałem przez jakiś czas ten wariant białym kolorem i rozegrałem też wiele partii czarnymi.

Problemy nastąpiły przy ustalaniu szczegółów. Wydawca chciał, aby temat przedstawić na około 150 stronach. Uznałem to za niemożliwe. Wariant jest tak bogaty w różne idee, że omówienie go w tak skromnym wymiarze mnie nie interesuje. W końcu ustaliliśmy, że opracuję to w dwóch tomach. Zacznę od rozwoju skoczka na c6. Tutaj mam największe doświadczenie, ponieważ grałem wielokrotnie ten wariant. Natomiast inne kontynuacje przedstawię w drugim tomie.

Po około roku pracy dostarczyłem wydawcy manuskrypt w formie elektronicznej. Książka została szybko złożona i okazało się, że ma przeszło 300 stron. Reinhold Dreier zadzwonił do mnie i poinformował, że muszę pracę skrócić o co najmniej 100 stron. – To jest niemożliwe – odpowiedziałem. Zaczęły się trudne pertraktacje. Wydawca upierał się przy swojej wersji, co spotkało się z moim  zdecydowanym weto. Reinhold Dreier zaproponował nawet, abym zrezygnował z partii przykładowych. To oczywiście nie wchodziło w grę. Ostatecznie po „ciężkiej walce” ustaliliśmy, że składacz usunie wszystkie diagramy z działu „Przykładowe partie” i ewentualnie kilka z części teoretycznej. Tutaj dałem mu wolną rękę.

Po tygodniu otrzymałem kolejny telefon od wydawcy. Zaczął od biadolenia, że książka ma 270 stron i to ciągle za dużo. Zareagowałem zdecydowanie: Albo publikuje pan to w tej wersji, albo szukam innego miejsca jej wydania. Poskutkowało. Latem 1999 roku praca ujrzała światło dzienne.

Temat przedstawiłem w 5 rozdziałach:

Rozdział 1:1. d4 Sf6 2.c4 g6 3.g3 Gg7 4.Gg2 d6 5.Sf3 0-0 6.0-0 c5 7.dxc5 dxc5 8.Sc3 Sc6

Rozdział 2: 1. d4 Sf6 2.c4 g6 3.g3 Gg7 4.Gg2 d6 5.Sf3 0-0 6.0-0 c5 7.Sc3 Sc6 5.d5 Sa5 9.Sd2

Rozdział 3: 1. d4 Sf6 2.c4 g6 3.g3 Gg7 4.Gg2 d6 5.Sf3 0-0 6.0-0 Sc6 7.Sc3

Rozdział 4: 1. d4 Sf6 2.c4 g6 3.g3 Gg7 4.Gg2 d6 5.Sf3 0-0 6.0-0 Sc6 7.d5

Rozdział 5: 55 przykładowych partii

Książka otrzymała pozytywne recenzje, co wpłynęło na dobrą sprzedaż. Wydawca był więc zadowolony, ale postawił warunek odnośnie 2 tomu. „Maksymalnie 150 stron”. Próbowałem wynegocjować 200 stron. Reinhold Dreier był tym razem nieugięty. W tej sytuacji zrezygnowałem z pracy nad kontynuacją tego tematu.

W tym samym roku opracowałem dla Penelopy w dwóch częściach skróconą polską wersję.

Königsindisch mit g3
Band 1
Jerzy Konikowski
Schach-Profi-Verlag Reinhold Dreier
67091 Ludwigshafen
270 stron
ISBN 3-929376-60-1

Jan Jüngling z miasta Fürth jest instruktorem szachowym i animatorem życia szachowego w środowisku Polaków na terenie Bawarii. Jest też organizatorem tradycyjnego turnieju o puchar Polskiej Misji Katolickiej w Norymberdze. 22 stycznia 2012 roku odbyła się już  szósta edycja tej imprezy. Informację z jej przebiegu oraz fotografie znajdziecie Państwo na mojej stronie.

Zdjęcie zbiorowe zawodników i organizatorów

Zagadka szachowa Jana Jünglinga

Moi współpracownicy

Barażowy pojedynek Short – Yifan Hou (ChessBase)

Wczoraj zakończył się w Gibraltarze tradycyjny otwarty turniej w bardzo silnej obsadze. Startowało 240 uczestników, w tym 60 arcymistrzów (10 z rankingiem powyżej 2700).

Wielką niespodziankę sprawiła 17-letnia mistrzyni świata kobiet Yifan Hou, która podzieliła wraz z angielskim arcymistrzem Nigelem Shortem 1-2 miejsce. W dodatkowym meczu (partie błyskawiczne) zwyciężył Short i on został zwycięzcą turnieju.

Niestety nie było przedstawicieli naszej czołówki krajowej, dla której turniej ten miałby wielki aspekt szkoleniowo-treningowy. W dalszym ciągu „odpoczywa” gwiazda polskich szachów Radosław Wojtaszek. Widocznie Radek chce utrzymać się jak najdłużej w klubie „2700” bez grania w turniejach. Natomiast drugi kadrowicz arcymistrz Bartłomiej Macieja wybrał sobie słabe turnieje w Meksyku!

Strona turnieju

ChessBase News 1
ChessBase News 2
ChessBase News 3
ChessBase News 4
ChessBase News 5
ChessBase News 6
ChessBase News 7
ChessBase News 8
ChessBase News 9
ChessBase News 10
ChessBase News 11
ChessBase News 12

Rezultaty

Okolicznościowe znaczki pocztowe

W tym roku ośmiu zawodników będzie walczyło w turnieju kandydatów o prawo walki z mistrzem świata. Uczestnikami tego ważnego widowiska będą: wicemistrz świata wyłoniony w meczu Anand-Gelfand,  Swidler, Griszuk, Iwańczuk (puchar świata), Carlsen, Aronian, Kramnik (z ostatniej listy rankingowej FIDE) oraz jeden zawodnik nominowany przez organizatorów.

Do tej pory dwa związki szachowe z Bułgarii i Azerbejdżanu zgłosiły swą gotowość organizacji turnieju eliminacyjnego. Wtedy brakujące miejsce w turnieju mogliby obsadzić dwaj najsilniejszy szachiści tych krajów: Topałow lub Radjabow.

W otwartym liście do prezydenta FIDE Kirsana Iljumżinowa arcymistrz z Armenii Levon Aronian oświadczył, że w przypadku wyboru Azerbejdżanu nie wystartuje w turnieju kandydatów.

Uzasadnienie

LEVON  ARONIAN’S STATEMANT

February  2, 2012

To:  FIDE PRESIDENT KIRSAN ILYUMZHINOV

       FIDE  PRESIDENTIAL BOARD MEMBERS

Dear Mr. President

Dear Presidential Board Members 

I  learnt from the media, that the Chess Federations of Azerbaijan and Bulgaria had  submitted an application on holding the Candidates Tournament of World  Championship.  

I’d  like to inform you that general atmosphere in Azerbaijan and continuous tensions  between our countries make my participation in such high ranked tournament in  Azerbaijan impossible. A responsible and important event, such as the  Candidates Tournament, requires peace of mind and special concentration.  No circumstances, if they are not chess-related, should prevent the  grandmaster from demonstrating all of his skills. Unfortunately, at this  moment no Armenian can find favorable or adequate psychological  atmosphere in Azerbaijan, whereas that is something absolutely necessary. In my  opinion, all the participants should be in equal conditions, which is impossible  in case of holding the tournament in Azerbaijan. Security guaranties and any  kind of additional support cannot be a remedy.

Taking into account the above-mentioned considerations, I inform you that  I would be delighted to take part in Candidates Tournament any other country,  but my participation in the candidates tournament in Azerbaijan has to  be excluded. 

I  hope you will take into account these considerations while discussing  the issue of the tournament venue at the Presidential Board Meeting. 

Thank you in advance and best regards, 

GM Levon Aronian

Najsilniejszy polski szachista wszechczasów Akiba Rubinstein znany był z tego, że nie zwracał uwagi na to, kto jest jego przeciwnikiem w partii turniejowej. Obchodziła go przede wszystkim sama rozgrywka i wszystkie wynikające z niej problemy, osoba partnera była dla niego sprawą drugorzędną. Grał zawsze z pełnym napięciem, rzadko wstając od szachownicy i niemal nie podnosząc znad niej oczu.

Pewnego dnia, podążając na dogrywki odłożonych partii, Rubinstein spotkał znajomego. Ten po przywitaniu spytał go, z kim będzie grał.

– Nie wiem – odpowiedział arcymistrz.

– Jak to? Nie wie pan, z kim ma pan dogrywkę?

– Nie wiem. Mam parę odłożonych partii.

– W takim razie będzie pan musiał zapytać sędziego… Ale to będzie trochę śmiesznie wyglądało!

– Po co mam pytać? – zdziwił się Rubinstein. – Usiądę po prostu przy swojej partii. Pozycję pamiętam doskonale!

Dla numeru październikowego skomentowałem zwycięską partię Kempińskiego z Lorscheid (Drezno 2011) oraz przygotowałem 6 kombinacji.

Bartłomiej Macieja – członek kadry narodowej, olimpijczyk  i 5 zawodnik na krajowej liście rankingowej – startował w dniach 27-29 stycznia  2012 w meksykańskim turnieju XXIX Torneo Internacional de Ajedrez “Fiestas de  Enero” León 2012.

Turniej – z powodu słabej obsady – nie miał oczywiście żadnego aspektu szkoleniowego  i sportowego. Ale jest znane, że arcymistrz Bartłomiej Macieja od kilku lat  traktuje  sport szachowy turystycznie i  zarobkowo. Za 1 miejsce Polak zainkasował 23 000 $ i miał piękne wakacje w  ciepłym Meksyku. Tymczasem jego koledzy z kadry grają w silnym turnieju w zimowej Moskwie.

Końcowe  wyniki:

1. GM  Macieja Bartłomiej 2617 (Polska) 4.5 z 5 partii
2. GM  Gonzalez Zamora 2550 (Meksyk) 4
3. FM  Sanchez Enriquez 2332 (Meksyk) 4
4. GM  De La Paz Perdomo 2436 (Kuba) 4
5. FM Dominguez Aguilar 2344 (Meksyk) 4
6. GM  Cordova 2555 (Peru)  4
7. IM Garmendez Gonzalez 2283 (Meksyk) 3.5
8. FM Della Morte (Argentyna) 3.5
9. Torres Rosas  2234 (Meksyk) 3.5
10. FM Gonzalez  Arroyo 2261 (Meksyk) 3.5

Strona  turnieju 

W dniach 3-5 luty 2012 nasz arcymistrz zagra w drugim  wakacyjnym turnieju w Mazatlán w stanie Sinaloa. Życzymy zwycięstwa i oczywiście  przyjemnego wypoczynku!

Strona turnieju