Garri Kasparow – mistrz świata w latach 1985 – 2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników, kiedy masz przegraną po debiucie.
////////////////////////////////////
W 2 rundzie drużynowych mistrzostw świata w Chanty-Mansyjsku lider polskich szachów Radosław Wojtaszek w trakcie meczu z USA w pouczającym stylu rozgromił swego rywala i jeszcze raz pokazał, jak ważne jest w szachach poprawne rozgrywanie fazy debiutowej.
fot. PZSzach
Od lewej:
Łukasz Turlej – Wiceprezes ds. Sportu Powszechnego,
Waldemar Cieślak – Skarbnik,
Paweł Dudziński – Przewodniczący Komisji Młodzieżowej,
Jacek Gdański – Wiceprezes ds. Sportu Wyczynowego,
Adam Dzwonkowski – Prezes,
Michał Parzydeł – Przewodniczący Komisji Prawnej,
ustępujący Prezes Tomasz Delega,
Kamila Kałużna – Przewodnicząca Komisji ds. Projektów Strategicznych,
Andrzej Ciesiński – Przewodniczący Komisji ds. Nowych Technologii
Waldemar Taboła – Sekretarz Generalny.
Brakuje Anny Mrozińskiej, która wcześniej opuściła zebranie. Dodatkowo Zarząd wybrał Piotra Zielińskiego na Dyrektora Ogólnopolskiego Projektu ,,Edukacja przez Szachy w Szkole”. Gratulacje dla nowego Prezesa, pozostałych Członków Zarządu oraz dla nowych Członków Komisji Rewizyjnej PZSzach!!
fot. Polsat
Polskie szachy mają nowego prezesa! Stanowisko to objął dotychczasowy wiceprezes PZSzach Adam Dzwonkowski z Warszawy, który pokonał dzisiaj w trakcie Walnego Zgromadzenia Delegatów Polskiego Związku Szachowego w tajnym głosowaniu Radosława Jedynaka w stosunku 33 do 26.
Serdeczne gratulacje z życzeniami owocnej pracy dla dobra szachów w naszym kraju!
Cieszy fakt, że tu na blogu podejmowane są próby jakiejkolwiek dyskusji o programach obu kandydatów na fotel prezesa PZSzach – bo gdzie jak nie tu. Gdziekolwiek indziej ni słowa o tym, niestety. Bieda blogosfery jak mawia klasyk. A to przecież chodzi o nasze szachy! Przeczytałem rzeczone dokumenty. Z obu można by skleić coś porządnego, ale osobno są to dwa rożne światy. Kontynuatorem idei profesjonalizacji zapoczątkowanej przez Sielickiego chce być Dzwonkowski. Już był u sterów i miał realny wpływ na wiele spraw i nie wdrożył wielu rzeczy które zapowiada teraz. Nic nie mówi o tym, o czym mówił Delega że mu się nie udało – czyli dużym turnieju ze światowymi nazwiskami, na którym Polacy mieliby szanse rywalizacji z najlepszymi. Plany ma ambitne. Jest charyzmatyczny i ma pasję. Jedynak pisze co by zrobił ale nie pisze skąd na to wziąć i jak to zrobić, natomiast cenne słowa o profesjonalizacji ale wedle innego spojrzenia niż oponent oraz walce z układem i leśnymi dziadkami w akademii w tym z niespójnym programem kształcenia. Jest jastrzębiem i ma wizje odważnej walki. Ciekaw jestem starcia tych osobowości, grup poparcia i stojących za nimi programów reformy polskich szachów. Na naszych blogowych łamach zapraszam jednocześnie zwolenników i oponentów obu kandydatów do dalszego merytorycznego dyskursu nt. obu założeń programowych. 18 czerwca niech wygra lepszy! Skoczek2*
Założenia programowe: Dzwonkowski; Jedynak
Szczegóły zebrania oraz wyborów
Zapoczątkowana dyskusja na blogu
*skoczek2 – polski szachista, grający w polskich turniejach, znający polskich szachistów i problemy polskich szachów; mieszkający i płacący podatki w Polsce.
zr. Polskie Radio
„Antoni Libera, spadkobierca twórczości Janusza Szpotańskiego, udostępnił Polskiemu Radiu prywatne archiwum poety. Znajdują się w nim fotografie, manuskrypty, dokumenty, wycinki prasowe, odręczne notatki z procesu oraz słynne partie szachowe: Szpotański był arcymistrzem; po pewnej jego partii w 1957 roku zmieniono światowe zasady rozgrywek w blitza, czyli szachy błyskawiczne” link
Pisałem już na blogu, że swoich materiałów szkoleniowych nie chowam do szuflady, lecz staram się je publikować w formie artykułów lub książek.
Od kilku lat nie prowadzę już systematycznych treningów, lecz jedynie konsultacje, przeważnie w kwestii debiutów. Nazbierało się ostatnio trochę opracowań informacyjno-analitycznych dla zawodników do poziomu I kategorii, które postanowiłem przedstawić w kolejnej książce. Tematem jej jest obrona sycylijska.
Współautorem książki, która jest obecnie w druku, jest mistrz w grze korespondencyjnej Uwe Bekemann.
Więcej na stronie wydawnictwa: link.
W dniach 5-16 czerwca odbył się w Stavanger superturniej z udziałem mistrza świata Magnusa Carlsena. Skład turnieju:
| Nr. | Kraj | Zawodnicy | Elo | World Nr. |
| 1 | NOR | Magnus Carlsen | 2832 | 1 |
| 2 | USA | Wesley So | 2812 | 2 |
| 3 | USA | Fabiano Caruana | 2808 | 4 |
| 4 | RUS | Vladimir Kramnik | 2808 | 3 |
| 5 | FRA | Maxime Vachier-Lagrave | 2796 | 6 |
| 6 | ARM | Levon Aronian | 2793 | 7 |
| 7 | IND | Vishy Anand | 2786 | 8 |
| 8 | USA | Hikaru Nakamura | 2785 | 9 |
| 9 | RUS | Sergey Karjakin | 2781 | 11 |
| 10 | NET | Anish Giri | 2771 | 12 |
Wielką sensacją turnieju jest dalekie miejsce Magnusa Carlsena.
Końcowa tabela
Ostatnio przypadkowo zajrzałem na facebooku do funkcji „Messenger” i ku mojemu zdziwieniu znalazłem tam wiele postów skierowanych do mnie, nawet pięć lat temu. Mojej reakcji nie było z prostego powodu: nie korzystam z tej formy korespondencji. Wczoraj poświęciłem jednak czas na odpowiedzi i w ten sposób załatwiłem nawet kilkuletnie zaległości.
Jeden post był szczególnie „interesujący”. Jego autor odniósł się w dniu 9 kwietnia 2017 r. o godzinie 00:09 do mojej książki „Atak królewsko-indyjski”. Był bardzo zdziwiony tym, że m.in. po 1.e4 a6 polecam 2.d3.
Okazuje się, że ta osoba nie pojęła sensu tej pracy. A przecież wyraźnie napisałem we wstępie, że jest ona przeznaczona dla młodzieży, która chce opanować w szybkim tempie początek partii, ułatwiający odnoszenie pierwszych sukcesów turniejowych.
Treść książki:
Po 1.e2-e4 można włączyć do swego repertuaru debiutowego białym kolorem uniwersalne otwarcie, którego wyjściową pozycją do walki ilustruje diagram.
W tym ustawienu figurowym białe rezygnują z wykonania aktywnego ruchu d2-d4 oraz rozwijają swe siły w duchu obrony królewsko-indyjskiej, lecz odwróconym kolorem i tym samym z dodatkowym tempem. Zaletą takiej opcji jest zatem ominięcie wielu gruntownie przeanalizowanych głównych wariantów i prowadzenie walki pewnym określonym torem.
Na przedstawionym obrazku widać, iż białe stworzyły twierdzę obronną swojemu królowi, aby następnie – w zależności od sytuacji na szachownicy – zastosować różnorodne metody gry:
1.Akcja na skrzydle królewskim po mobilizacji swych sił według układu: e4–e5, Wf1–e1, Sd2–f1, h2–h4, Sf1–h2–g4 itd. Kolejność posunięć może być oczywiście różna i uzależniona jest od gry czarnych.
2.Akcja na skrzydle hetmańskim po c2–c3, a2-a3 i b2-b4.
3.Akcja w centrum po c2-c3, d3-d4 z ewentualnym biciem e4:d5. Innym aktywnym chwytem białych jest – w dogodnym do tego momencie – uderzenie w środku szachownicy ruchem c2-c4.
Białe dysponują zatem we wszystkich przypadkach znakomitymi środkami bojowymi o charakterze pozycyjnym i kombinacyjnym, co daje im realne możliwości uzyskania efektownego oraz szybkiego zwycięstwa.
Sprawa jest chyba klarowna. W tej książce nie ma przedstawionych wariantów po wczesnym d2-d4.
Paradoksem jest więc to, że autor listu (nazwisko jest mi znane, ale zachowam w tajemnicy) jest czołowym trenerem Młodzieżowej Akademii Szachowej PZSzach i nie czytając prawdopodobnie mojego wyjaśnienia na początku książki, błędnie interpretuje jej treść oraz cel. Czyżby w takim stylu ten szkoleniowiec prowadził swoje zajęcia na sesjach MASZ?
Nie dziwmy się więc, że temat „Debiuty” jest nadal gorącym problemem polskich szachów wyczynowych!
