W TVN24 został opublikowany pouczający artykuł:
Wykryła błąd sędziów i oddała puchar koleżance
NIEZWYKŁY GEST FAIR PLAY 12-LETNIEJ PŁYWACZKI
To były jej pierwsze większe zawody i od razu okazała się ich gwiazdą, choć wcale nie wygrała. 12-letnia Aleksandra Kogut z Krakowa zwróciła uwagę sędziów na błąd, jaki popełnili w liczeniu, przyznając jej miejsce na podium regionalnego turnieju pływackiego. Z pucharu więc zrezygnowała, ale w zamian dostała o Polskiego Komitetu Olimpijskiego dyplom Fair Play za „czyn sportowy”.
Ciąg dalszy tekstu w TVN24.
/////////////////////////////
Znanych jest wiele podobnych przypadków z innych dyscyplin sportowych. A jak jest to w królewskiej grze? Różnie. Jestem związany z szachami przeszło 50 lat. Dużo widziałem i przeżyłem. O „kombinacjach” szachistów można by napisać naprawdę wiele. Może kiedyś zajmę się obszerniej tym problemem.
Na razie zastanówmy się, jak to powinno wyglądać idealnie w praktyce. Jedno jest pewne, że szachistów – uprawiających sport o wartościach wielce intelektualnych – powinien cechować wysoki poziom etyczno – moralny. Trudno jest sobie wyobrazić mistrza szachowego nie przestrzegającego podstawowych idei fair-play, które wyrażają się przede wszystkim sposobem bycia, szacunkiem i uznaniem dla partnera w grze niezależnie od tego, czy został zwycięzcą czy pokonanym, skromnością w przypadku zwycięstwa i zachowaniem spokoju w momencie porażki. Szachista powinien być świadomy tego, że jego partner tylko w grze jest przeciwnikiem. Natomiast po skończonym pojedynku powinna panować koleżeńska atmosfera.
Istotnym momentem jest rozpoczęcie partii, kiedy to zawodnicy witają się uściskiem ręki. Podobnie po jej zakończenie partnerzy podają sobie rękę, dziękuję za grę i ewentualnie przystępują do wspólnej analizy zakończonej dopiero partii.
Niestety praktycznie nie do uniknięcia jest tak zwana taktyka turniejowa, która nie ma nic wspólnego z zasadami fair-play. Powszechnie jest to stosowane w imprezach szachowych na wszystkich szczeblach na całym świecie, w myśl której nie we wszystkich partiach walczy się o zwycięstwo, a można niektóre zremisować bez gry. Taka taktyka głosi: „Umówiony remis bez walki w wyjątkowych sytuacjach (np. z kolegą) i tylko gra na wygraną ze słabszym przeciwnikiem.
