W dniach 25.10. – 05.11. 2015 odbyły się w Porto Carras mistrzostwa świata juniorek oraz juniorów 18 lat z licznym udziałem ekipy z Polski.
Ostatecznie zdobyliśmy dwa medale: Alicja Śliwicka wywalczyła w kategorii do 14 lat srebro, natomiast Bartosz Fiszer do lat 8 brąz.
Gratulacje!
Najbardziej zbliżone do gry praktycznej są oczywiście studia. W tego typu pozycjach zaczynają białe i – zależnie od sytuacji na szachownicy – wygrywają lub osiągają nierozegraną.
Współczesne studia można podzielić na analityczne i kombinacyjne (zwane też artystycznymi).
Największe podobieństwo z grą praktyczną mają studia analityczne. Autorzy układają je w celu wypełnienia luk w teorii końcówek. Takich pozycji można znaleźć wiele w książkach z gry końcowej rosyjskiego arcymistrza Jurija Awerbacha.
Autor: J.Awerbach
1971
Białe zaczynają i wygrywają
Sam układałem podobne studia, które wykorzystywałem w szkoleniach i książkach testowych. Przez kilka lat prowadziłem kącik o końcówkach w najstarszym wówczas piśmie szachowym „Deutsche Schachzeitung” i tam opublikowałem niektóre z tych moich kompozycji. Wszystkie zadania powstały w wyniku analizy pewnych końcówek z rozegranych partii.
Autor: J.Konikowski
Deutsche Schachzeitung 1988
Białe zaczynają i wygrywają
Autor: J.Konikowski
Deutsche Schachzeitung 1988
Białe zaczynają i wygrywają
Autor: J.Konikowski
Schach-Echo 1986
Białe zaczynają i wygrywają
Na koniec studium zawierające pouczający motyw matowy. Jako początkujący szachista poświęciłem sporo czasu na znalezienie właściwego rozwiązania. Tego typu zadania mają dużą wartość szkoleniową w kształceniu szachisty i takie studia poleca się w treningu!
Autor: A.Troicki
Nowoje wremija 1895
Białe zaczynają i wygrywają
Mam nadzieję, że praca z tymi pozycjami sprawi Internautom wiele przyjemności i przyczyni się do większego zainteresowania tego rodzaju studiami. Mają one bowiem wielki aspekt szkoleniowy i pogłębiają wiedzę w zakresie gry końcowej!
Witam!
Zapraszam na wernisaż wystawy pokonkursowej „KRÓLEWSKA GRA – SZACHY” dnia 10.11.2015 r. o godz. 12.00 w MDK Śródmieście Wrocław ul. Dubois 5 – z okazji 40-lecia MDK Śródmieście Wrocław i 35-lecia sekcji szachowej MUKS MDK Śródmieście Wrocław.
Z szachowym pozdrowieniem
Robert Korpalski
Po ukazaniu się odcinka 8 jeden z Internautów napisał: W encyklopedii Władysława Litmanowicza i Jerzego Giżyckiego „SZACHY od A do Z” na stronie 456 nie ma wzmianki o pana trzech tytułach szachowych. To jak to jest?
Rzeczywiście we wspomnianej ecyklopedii nie ma o tym mowy, ale tam jest wiele merytorycznych błędów i wypaczeń. W trakcie pisania swego dzieła Władysław Litmanowicz otrzymał ode mnie, na jego prośbę, notkę o mnie. Miał z niej wybrać te najważniejsze informacje. Zrobił to po swojemu. O tym już pisałem na stronie: link.
Moje tytuły mogę łatwo udowodnić na podstawie legitymacji szachowej, którą Okręgowy Związek Szachowy w Bydgoszczy wystawił 16 września 1965 roku.
Profesor Grzegorz Grzeban zapomniał wpisać datę nadania tytułu mistrza krajowego w kompozycji szachowej. Stało się to w 1974 roku, co ogłoszono w komunikacie w miesięczniku „Szachy” (marzec 1974) na stronie 92.
Przez pewien okres zajmowałem się też sędziowaniem imprez szachowych i po skończeniu Ogólnopolskiego Kursu Sędziowskiego nadano mi I klasę sędziowską (26.06.1969).
Posiadam również dyplom trenera I-klasy, o czym już pisałem na blogu: link.
Moja biografia na stronie Przemysława Jahra: link.
Magnus Carlsen, Sébastien Ogier (F)
Volkswagen Polo-R WRC
We wpisie pt. „Zasklepienie” jego autor czyli Krzysztof Jopek, zawarł ciekawe uwagi dotyczące niemożności zainteresowania szachami osób, które ich nie „czują”. Pan Krzysztof podał przykład przypadkowo spotkanego fana motoryzacji, którego bezskutecznie próbował przekonać do piękna naszej gry. Podobnie jak Krzysztof Jopek, ja również nie czuję najmniejszego wzruszenia na widok samochodów, jakiekolwiek by nie były. Tak jak mój imiennik z sąsiedniego blogu, traktuję je wyłącznie jako urządzenia służące do przemieszczania ludzi, zwierząt i towarów. O samochodach wiem tyle, że wytwarzają dużo hałasu oraz brzydkiego zapachu, składają się z metalowej, częściowo oszklonej, otwieranej puszki, i są wyposażone w pięć okrągłych przedmiotów. Cztery z nich służą do przemieszczania metalowej puszki, a piąte znajduje się wewnątrz niej i należy nim obracać raz w lewo, a raz w prawo. Tak samo jak K.Jopek, nie „czuję” podekscytowania na widok takich urządzeń transportowych, ani na dźwięk informacji o ich wyposażeniu. Próba przekonania mnie do piękna(?) samochodów jest z góry skazana na niepowodzenie, podobnie jak próby (obu Krzysztofów) zafascynowania szachami osób, które widzą w tej grze jedynie drewniane figurki. Czasami myślę że można zainteresować szachami tylko takie osoby, które mają je już we krwi, i to od samych narodzin, chociaż same jeszcze o tym nie wiedzą. Trzeba im to uświadomić. Bez szachów we krwi, próba zainteresowania nimi będzie odbierana jedynie jako emocjonowanie się przesuwaniem kawałków drewna po kwadratowej desce.
Dlaczego tytuł mojego wpisu zawiera słowo „Linares”? Krzysztof Jopek słusznie narzeka na pewne znudzenie (wspominał o wydawaniu dźwięków rozpaczy) ciągle tym samym składem zawodów Zurich Chess Challenge 2016r.
Od razu przypomniał mi się wieloletni cykl superturniejów w Linares, charakterystyczny tym, że jego skład był znany na lata naprzód. Grali tam ciągle ci sami zawodnicy z czołówki listy rankingowej, i co gorsze, grali na remis. Ci kibice szachowi którzy śledzili wyniki turniejów w Linares pamiętają, że co roku w tamtejszych tabelach pojawiały się prawie wyłącznie „połówki”. Krzysztof wymienia typowe nazwiska, czyli: Anand, Kramnik, Nakamura, Aronian, Giri i Szyrow. Oni grali i będą grać między sobą. Polecam uwadze czytelników komentarz użytkownika o pseudonimie „Ttoomasz40”. Ma rację co do Szyrowa. W jego przypadku nie liczy się to że ma już niezbyt wysoki ranking. Liczy się nazwisko, jego przeszłość turniejowa i osiągnięcia. Są pewne osoby, chociażby wspomniany Szyrow, a także Adams, Short, Swidler, Mamedjarow, Griszczuk, Morozewicz, Kamski, Leko i inni, którzy będą nadal zapraszani na ważne turnieje. Przy czym biletem wstępu nie będzie już mniejszy czy większy ranking, lecz wspomniane nazwisko i znakomita przeszłość szachowa.
Niestety nasz Radosław Wojtaszek nie może przebić się do wąskiego grona zawodników czołówki światowej, grających między sobą „zamknięte” turnieje. Widać że jego wysoki ranking nie wystarcza, a organizatorzy turniejów nie postrzegają cyfr 2700+ jako biletu wstępu. Radkowi brakuje „nazwiska”, to znaczy wieloletniego otrzaskania się w turniejach o wysokiej randze, i wyrobienia sobie w ten sposób pozycji i uznania w świecie szachowym. Myślę że nasz zawodnik ciągle jest postrzegany jedynie jako analityk byłego mistrza świata. Ale analityków nie zaprasza się na superturnieje. Na pewno pamiętamy sytuacje, gdy na ważne turnieje był zapraszany nie Radek, lecz Baadur Dżobawa. On gra inne szachy niż Radek, i jest bardziej rozpoznawalny jako zawodnik a nie analityk. A jego ranking? Jego ranking nie gra, za to Dżobawa gra tam gdzie trzeba.
Krzysztof Jopek podsunął myśl „Jedyne chyba co może [R.W.], to kolekcjonować punkty elo, by osiągnąć takiego ranka, żeby komuś zrobiło się naprawdę głupio, gdy po raz kolejny ominie jego nazwisko”. Obawiam się że organizatorom superturniejów wcale nie byłoby głupio w związku z pominięciem Radka na liście startowej, lecz gdyby przy ustalaniu jej składu nie uwzględnili w niej kogoś ze znanych szachistów, niekoniecznie o najwyższym rankingu. Myślę tu o zawodnikach ze znakomitą „przeszłością” szachową, na przykład tych, wymienionych powyżej.
Krzysztof Kledzik
Wiadomo, że jedną z ważnych cech silnego szachisty jest szybkie i możliwie bezbłędne liczenie wynikających w czasie partii wariantów. Siła arcymistrza polega między innymi na tym, że liczy on skomplikowane sytuacje na szachownicy znacznie szybciej i głębiej od przeciętnego gracza. Te cechy można oczywiście osiągnąć po latach treningu i praktyki. Dlatego wskazane są odpowiednie ćwiczenia, które polegają na rozwiązywaniu kombinacji z gry praktycznej.
Jednakże wiele pozycji (motywy) powtarzają się i to ułatwia rozwiązanie. Dlatego kompozycja szachowa poprzez oryginalne, a często nawet abstrakcyjne idee może być znakomitą formą uzupełniającą w treningu. Tę właśnie kwestię omówiłem w mojej książce „Kompozycja w treningu szachisty”.
Spójrzmy na pozycje przedstawione w ostatnim odcinku. Zadanie Janeta wyróżnia się świetnym i oryginalnym wstępem 1.Gf8! Z pewnością nie każdy szachista tak szybko znajdzie ten ruch, który odbiega od praktycznych kombinacji. Podobnie w zadaniu Mereditha pierwsze posunięcie jest zaskakujące 1.Hh5! W trzychodówce Junkera do celu prowadzi tempowy ruch 1.Gc6! i teraz po obronie 1…Hc2 wygrywa tylko 2.Kg7! i po 1…Hb1 2.Kf6! W pięciochodówce Loyda jest także bardzo ukryte rozwiązanie: 1.Waf2! a4 2.Kd2 a3 3.Wa1a2 4.Ke1! Gxf2+ 5.Kxf2#.
Nie ulega więc wątpliwości, że takie zadania rozwijają „świeże” spojrzenie na szachownicę. Ale to muszą być specjalnie wybrane kompozycje z ciekawymi kombinacjami oraz rozgrywane zgodnie z zasadami szachów.
Niektóre motywy problemowe można też wykorzystać w grze praktycznej.
Autor: A.Novotny
1854
Mat w 3 posunięciach
Po 1.Wf5 grozi mat na f4. Czarne bronią się 1…Wf8 i teraz nastąpi 2.Gf6! Ruchem tym białe przesłoniły działanie dwóch czarnych figur na polu f6: gońca g7 i wieży f8, co umożliwia mata: 2…Wxf6 3.We5# oraz 2…Gxf6 3.Wf4#.
Oto tematyczny przykład z praktyki turniejowej.
Nienorakow – Grigoriew
Moskwa 1923
Czarne znalazły szybką drogę do zwycięstwa: 1…d2! 2.Wd8 i teraz znany nam manewr 2…Gd6! Białe poddały się, gdyż jeden z czarnych pionków osiąga pole przemiany.
Inne przykłady tego typu przedstawiłem w książce „Kompozycja w treningu szachisty”.
W numerze 6(54)2015 czasopisma MAT znajduje się wywiad Pawła Dudzińskiego, który zapytał am Bartosza Soćkę o tajniki bycia trenerem kadry mężczyzn. Arcymistrz potwierdził słowa Michała Krasenkowa, że uważa iż trener kadry nie powinien zbytnio interesować się repertuarem debiutowym swoich podopiecznych z kadry narodowej. Czyżby wśród naszych szachowych decydentów istniało lobby antydebiutowe? Czołówka światowa na każdym kroku podkreśla wartość przygotowania debiutowego w karierze arcymistrzowskiej, a w naszym kraju zaniża się wagę tego zagadnienia. Am Włodzimierz Schmidt kiedyś deklarował nadzór nad repertuarem debiutowym naszej czołówki, gdyż sam widział fatalny stan debiutów naszych zawodników, ale wszystko wskazuje na to że porzucił swój zamiar. Niechęć do takiego nadzoru deklarował am Krasenkow, a teraz am Soćko, czyli osoby mające największy wpływ na wyniki sportowe polskich szachistów.
Czy ktoś może wyjaśnić pobudki takiej postawy?
Po wpisie otrzymałem kilka listów i komentarzy od wzburzonych Internautów. Co tak zdenerwowało naszych Czytelników?
Ten oto skład naszej reprezentacji na drużynowe mistrzostwa Europy w Reykjaviku, który został ustalony przez Włodzimierza Schmidta, Piotra Murdzię oraz Bartosza Soćkę:
GM Radosław Wojtaszek (2734)
GM Grzegorz Gajewski (2654)
GM Jan Krzysztof Duda (2658)
GM Mateusz Bartel (2622)
GM Robert Kempiński (2630)
Zabrakło tutaj Dariusza Świercza, którego zastąpił weteran polskich szachów Robert Kempiński. Czy słusznie?
Oto fragmenty opinii Internautów, gdyż nie wszystkie nadają się do publikacji w całości:
Głos 1: Zdobycie MŚ do 20 lat to naprawdę wielki wyczyn i taki gracz musi mieć fory, ale nasi eksperci od ustalania składu tego nigdy nie zrozumieją. Świercz jest od nich znacznie lepszy, tylko ustępuje Wojtaszkowi i Dudzie.
Głos 2: Nic nie wybierali, tylko wstawili według aktualnego rankingu, a Kempiński był wysoko. Może zresztą dyskutowali, a ranking decydował. Wybieracze mają spokój, jedno kryterium i bez pretensji!!
Głos 3: To jest trudne do zrozumienia, przecież Schmidt jest dobrym fachowcem.
Głos 4: Nasi działacze nie mają własnego zdania. Zdali się na ranking. Po co się narażać?
Głos 5: Cenię Roberta, ale jego najlepsze czasy już dawno minęły. Trzeba stawiać na młodych. Dlatego Darek powinien być w składzie.
Moim zdaniem i Internautów, niewstawienie utalentowanego zawodnika i z wielką przyszłością do składu to jakieś wielkie nieporozumienie i poważny błąd w sztuce fachowców Polskiego Związku Szachowego.
Mam wrażenie, że Dariusz Świercz nie cieszy się od dawna uznaniem naszych władz szachowych. Jako dowód polecam lekturę z przeszłości.
Wczoraj zamieściłem na blogu partię Dariusza z rozgrywek niemieckiej ligi, w której nasz młody arcymistrz pokazał dużą klasę gry pozycyjnej. Na listopadowej liście rankingowej Dariusz Świercz zajmuje wśród polskich zawodników 4 miejsce z 2634 pkt.
Sam jako trener zawsze stawiałem na młodość. Oto fragment z książki „Królowe 64 pól”.
Międzynarodowa Wystawa Książek we Frankfurcie nad Menem była w przeszłości miejscem moich roboczych spotkań z Joachimem Beyerem – szefem największego wydawnictwa szachowego w strefie języka niemieckiego.
Od 2011 roku nowym właścicielem firmy jest Robert Ullrich, który już nie kontynuuje tej tradycji i wszelkie sprawy rozwiązujemy telefonicznie oraz poprzez pocztę elektroniczną.
Niedawno przeglądając moje archiwum natrafiłem na zdjęcia z 2000 roku.
Joachim Beyer przy swoim stoisku
